Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Εγώ τη ζωή μου την έχω δρομολογήσει. Δουλεύω πολλές ώρες, δεν συμπαθώ εύκολα τα άλλα παιδάκια, κανονίζω επιλεκτικές εξόδους -που ενίοτε ξεχνάω- και έχω ήδη μία γάτα. Ξέρετε, τη Μπουμπού! Μου λείπουν άλλες 9 και είμαι έτοιμη!

Πρέπει να βγαίνεις. Να δίνεις ευκαιρίες. Αν δεν περάσεις χρόνο με τον άλλον πώς θα καταλάβεις αν σου κάνει ή όχι; Κι αν δεν σου ταιριάζει βγες με τον επόμενο, με παροτρύνουν οι φίλες μου. Μα, καλά, τι είμαι; Μαϊμουδίτσα να πηγαίνω από το ένα κλαδί στο άλλο, ελπίζοντας πως κάπου θα βρω τη μπανάνα που μου ταιριάζει, χωρίς να γκρεμοτσακιστώ;

Δεν τα μπορώ εγώ αυτά. Πιστεύω, ακόμα, στις αμερικάνικες ρομαντικές ταινίες που ενώ έχεις τα χάλια σου, που πραγματικά πιστεύεις πως σε έφτυσε το Σύμπαν και θα έπρεπε να κρύβεσαι στο σπίτι σου, μπουρδουκλώνεσαι στον μελαχρινό κούκλο αλήτη – πρίγκιπα, ο οποίος σε ερωτεύεται παράφορα, σε διεκδικεί και σε παντρεύεται. Είναι η στιγμή που πετάγεται η Ελληνίδα μάνα από τον καναπέ φωνάζοντας «Όλε, όλε!».

 

 

Κάπως έτσι θα τον βρω και εγώ. Και θα είναι όλα εύκολα. Απύθμενο ενδιαφέρον, πιπεράτες ζήλιες, ποιοτικές συζητήσεις, καυστικό χιούμορ. Και καλό σεξ. Συχνό. Όχι όποτε κερδίζει ο Παναθηναϊκός… Και αγόρια, χαλαρώστε λίγο με τον ύπνο. Για βόδια λέει η παροιμία, μην μπερδεύεστε…

Και εσείς, οι αυτοδημιούργητοι και μάτσο άντρες, που από τα 14 δουλεύετε και συντηρείτε την οικογένειά σας, αν μόνο αυτό έχετε να παρουσιάσετε, να ξέρετε πως κουράζετε όλους εμάς που πραγματικά μοχθούμε καθημερινά και αποζημιώνουμε τον εαυτό μας με καφέ στο Κολωνάκι. Με το μπαρδόν, κιόλας, που δεν συμμετείχαμε στη μάχη του Κιλελέρ και δεν κυνηγάμε για την τροφή μας. Να μας συγχωράτε…

Και τα ψυχολογικά σας αλλού. Έχουμε τα δικά μας. Αν είσαι 35 και δεν μπορείς να διαχειριστείς πως, παρά τις δυσκολίες, επιβιώνω, χαμογελώ και έχω πάντα ως στήριγμα την οικογένειά μου, τότε δεν σου φταίω εγώ, αλλά ψάξε στα παιδικά σου χρόνια, τότε που δεν σε άφηναν να παίξεις ή τότε που το Μαράκι προτίμησε να δείξει το βρακάκι της στον Γιωργάκη και όχι σε σένα.

 

 

Και επειδή πολύ βάρυνε η ατμόσφαιρα, πρότεινέ μου να πάμε μία βόλτα με το αυτοκίνητο. Προς Λαγονήσι. Εκεί θέλω να πάμε. Μου αρέσει πολύ αυτή η διαδρομή. Με ηρεμεί. Έχεις προσέξει και εσύ πως το βράδυ η Αθήνα γίνεται ομορφότερη; Ή μήπως φταίει που μειώνονται οι αντιστάσεις μας και αυξάνεται η επιθυμία μας για ερωτισμό;

Κι αν κάθε προσπάθειά σου πέφτει στο κενό κι όλα φτάνουν προς το τέλος, να θυμάσαι πως τις κρίσιμες αποφάσεις τις παίρνουμε ύστερα από ώριμη σκέψη, λαμβάνοντας υπόψιν το τελικό επιχείρημα «βρεδεπαναγ@μηθειςκαιεσυ». Αγάπη μόνο….

 

Δείτε επίσης