Για τελικός κυπέλλου, πέρασε ελαφρώς στο “ντούκου”. Γεγονός που -αν μη τι άλλο- υποδηλώνει ότι δεν “έκαιγε” ιδιαιτέρως κανέναν – συμμετέχοντα ή ουδέτερο. Ενδεχομένως ελαφρώς τον ΠΑΟΚ, ο οποίος κάτι ήθελε να αποδείξει, ότι είναι καλύτερη ομάδα από την ΑΕΚ και ότι αδίκως έχασε το πρωτάθλημα. Αποδεικνύεται αυτό από έναν τελικό κυπέλλου; Οχι.

Το πρωτάθλημα αποτελεί μια κούρσα πολλών αγωνιστικών κατά την οποια δοκιμάζονται πολλές και διάφορες αρετές μιας ομάδας: η δυναμη, η αντοχή, το κουράγιο, η αυταπάρνηση, η αντίδραση στα σκαμπανεβάσματα, δηλαδή η ψυχολογία, η σταθερότητα, η πίεση του Τύπου, των οπαδών κ.ο.κ. Ολο αυτό σε μια διάρκεια μηνών όπου σημαντικοί παράγοντες διεξαγωγής της διοργάνωσης μεταβάλλονται προς διάφορες κατευθύνσεις, δημιουργωντας απροσδόκητες καταστάσεις που η κάθε ομάδα καλείται να χειριστεί.

Απαιτείται βεβαίως και στρατηγική. Στο πώς θα αντιμετωπίσεις τα αλλεπάλληλα ματς, ποιές προτεραιότητες θα θέσεις, πού θα δώσεις βαρύτητα, πώς θα διαχειριστείς το υλικό σου, ξεκουράζοντας βασικούς και αναπληρώνοντάς τους με τους καλύτερους δυνατούς αντικαταστάτες, το πόσο εσύ -ως προπονητής- θα αντεξεις την όποια αμφισβήτηση μετά από άτυχα αποτελέσματα, ποιούς θα επιλέξεις για μεταγραφική ενίσχυση της ομάδας κ.λπ.

 

 

Το αν πήρε δίκαια ή όχι το φετινό πρωτάθλημα η ΑΕΚ, φαντάζομαι ότι αποτελεί το θέμα μιας μάλλον ατέρμονης συζήτησης – όπως όλα τα σχετικά θέματα. Αλλά το πήρε. Μοιραία το κύπελλο ήταν το …χάπι. Χρυσωμένο μεν, πλην χάπι. Ετσι, για να καταλαγιάσει κάπως η πίκρα των οπαδών του ΠΑΟΚ που ασιθάνονταν αδικημένοι, έτσι για να παίρνουν μεγαλύτερη φωτιά οι συζητήσεις στα καφενεία, έτσι για να δημιουργηθεί μια ατμόσφαιρα αντιπαλότητας και για του χρόνου, ικανής να δώσει το κατιτίς της σε μια απολύτως απαξιωμένη διοργάνωση. 

Κάποτε κορόιδευαν τον Παναθηναϊκό για το “τσούκου-τσούκου μπολ”, με το οποιο βεβαίως νικούσε ομάδες όπως η Σάλκε, η Γιουβέντους, το Αμβούργο κ.α. ενώ δυσκόλευε μεγαθήρια τύπου Μπαρτσελόνα και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Κι ύστερα, μετά την ολοκλλήρωση της πορείας των ΓκουμοΜπασινάδων,. ήρθε το…υπερθέαμα. Απίστευτα όμορφο και ελκυστικό ποδόσφαιρο από τις υπόλοιπες ελληνικές ομάδες που πήραν τη θέση του. Και -κυρίως- αποτελέσματα.

Προφανώς και αστειεύομαι. Και ναι, το γκολ του Βιερίνια ήταν “χάρμα ιδέσθαι” αλλά από κει και πέρα ουδέν. Ενα αργό, βαρετό παιχνίδι, δύο μέτριων ομάδων που έμοιαζαν να ολοκληρώνουν τον κυκλο της καλοκαιρινής τους προετοιμασίας.

Αλλά είπαμε: ήταν ένας τελικός “χάπι”, ένας ημιτελής τελικός. Που άφησε πολλά αναπάντητα ερωτήματα, πλην ενός. Αλλο πρωτάθλημα, άλλο κύπελλο. Κι όσο για την παραμυθία, αυτής ο ρόλος ήταν πάντοτε κατευναστικός, όσο για να μην εξάπτονται τα πάθη. Αλλά η παραμυθία είναι ένα χάπι. Και κανένα χάπι, έστω και χρυσωμένο, δεν αρκεί για να υποκαταστήσει την αλήθεια της πραγματικής ζωής – όσο σκληρή κι αν αυτή είναι…

 

Δείτε επίσης