Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Κι εκεί που περπατώ στον δρόμο, ψάχνοντας μια οδό, βλέπω έναν τύπο κοντά στα 55-60, να κάθεται σε ένα τελάρο-σκαμπό-κασόνι, κάτι τέτοιο και, στο πολύ χαλαρό, κάτι να διαβάζει. Μαλλί περμανάντ ’70s αλλά -πλέον- γκρίζο. Αφοσιωμένος. Πάω να σκάσω ένα χαμόγελο για το παρωχημένο look, σηκώνει λίγο το κεφάλι και….μέγα δέος με πλημμυρίζει.

Διότι είναι ο Βάσια. Ο οποίος ποτέ δεν νοιάστηκε για τίποτε άλλο στη ζωή του παρά για να “ζωγραφίζει” με μοναδικό -για παγκόσμια δεδομένα- τρόπο στο χορτάρι του γηπέδου. Να προσφέρει μαγεία και χαρά σε όλες τις ηλικίες. Ο Βάσια που τον παρακαλούσε ο Κοσκωτάς να τον πάρει στον Ολυμπιακό δίνοντας του 250 εκατομμύρια φανερά ( “250? Ξέρεις πόσα ήταν όλα? Μαζί με αυτά κάτω από το τραπέζι”? μου είχε πει κάποτε γελώντας ) αλλά εκείνος προτίμησε να μείνει στη Θεσσαλονίκη και τον αγαπημένο του Ηρακλή. Ο Βάσια που δεν νοιάστηκε ποτέ του και για τίποτε: ούτε για πόζες, ούτε για λεφτά, ούτε για φλας, ούτε για χλίδες.

 

vasiakatheti

 

Ενα απλό παιδί από την Τασκένδη, ευλογημένο από τη χάρη του Θεού του ποδοσφαίρου. Ο οποίος έκανε όργια στον τελικό κυπέλλου τού 1976 ( 4-4 στην παράταση με Ολυμπιακό ) που “ο Γηραιός” κέρδισε στα πέναλτι. Εκείνος που μαζί με μια σειρά σπουδαίων παικτών, τον Κωφίδη, τον Λ.Παπαϊωάννου, τον Καραϊσκο κ.α. ηγούνταν ενός Ηρακλή που τον αγαπούσαν οι φίλαθλοι όλων των υπολοίπων ομάδων και πήγαιναν στο γήπεδο, για να δουν τον Βάσια να κάνει “τα μαγικά του”, σαν ένας ιδιοφυής επιστήμονας που δεν νοιαζόταν για τίποτε άλλο παρά για το αντικείμενο της μελέτης του, την μπάλα.

Τον ξανακοίταξα και συνέχισα το περπάτημά μου. Ο Βάσια καθισμένος σε ένα τελάρο στην άκρη του δρόμου να διαβάζει κάτι που έβρισκε ενδιαφέρον. Ο Βάσια ο χορευτής, ο Βάσια ο Νουρέγεφ, ο Βάσια ο γητευτής της στρογγυλής θεάς. Επιβεβαιώνοντάς μου κάτι που βεβαίως ήδη γνώριζα: ότι όταν πραγματικά ΕΙΣΑΙ, δεν χρειάζεται να ΔΕΙΧΝΕΙΣ…

 

Δείτε επίσης