Για τους περισσότερους από εμάς, το να βρούμε ένα μέρος για να τρώμε όπου το περιβάλλον θα είναι φιλικό, το προσωπικό θα μας καλωσορίζει, συχνά με το μικρό μας όνομα, αλλά και θα καθόμαστε στο αγαπημένο μας τραπέζι αποτελούν ικανοποιητικούς λόγους για να το επισκεπτόμαστε συχνά, να το κάνουμε στέκι μας. Τι γίνεται όμως όταν τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι, δηλαδή όταν το σέρβις μας αφήνει μια στυφή γεύση στο στόμα για την ανεπάρκειά του? Που δεν ας αποδίδει σαν πελάτες τη δεουσα σημασία, προσπερνώντας μας συχνά και αγνοώντας τις παραγγελίες μας? Υπό νορμάλ συνθήκες δεν θα έπρεπε να επιστρέφουμε σε αυτά αλλά έλα όμως που το κάνουμε!

Φαίνεται όμως πως εξηγηση υπάρχει. Είναι αυτό που υποστηρίζουν κάποιοι σεφ ότι “το σέρβις είναι ανεξάρτητο από την ποιότητα του φαγητού”. Συνεπώς αν το φαγητό είναι ικανοποιητικό, τότε το κακό σέβις μάλλον δεν αποτελεί επαρκή λόγο για να τιμωρήσουμε το εστιατόριο και να μην ξαναπατήσουμε σε αυτό.Κοινώς, για τη γευστική μας απόλαυση εμφανιζόμαστε διατεθειμένοι να ανεχθούμε μια όχι ακριβώς ευγενική συμπεριφορά.
«Η εμπειρία του καλού φαγητού» εξηγεί ένας άλλος ειδικός-καθηγητής ψυχολογίας (!) «αυξάνει τις προσδοκίες μας και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την πρόσθετη έκκριση ντοπαμίνης.  Αυτό πάλι λειτουργεί εθιστικά. Εχουμε την τάση να αναζητήσουμε την ίδια ευχάριστη εμπειρία».

 

 

Κι έτσι επιστρέφουμε. Και ανεχόμαστε. Και δεν τιμωρούμε με την αποχή μας και την επιλογή ενός άλλου εστιατορίου. Ισως επειδή όπως υποστηρίζει έτερος ειδικός, ως πελάτες, δεν μας αρέσουν και πολύ οι αλλαγές. Προτιμούμε να πηγαίνουμε κάπου που ξέρουμε, με όλα τα καλά και τα κακά που το συγκεκριμένο μέρος ενδέχεται να έχει.Η επιλογή ενός καινούριου μέρους προκαλεί κάποιου είδους στρες και σε περίπτωση μάλιστα που η απόπειρα δεν καρποφορήσει, και μια αίσθηση αποτυχίας.

Ολα αυτά κατά βάση στο εξωτερικό αφού στην χώρα μας, παρά την κρίση, παρά τα όσα μύρια έχουν συμβεί, κuρίως στην επαρχία, εξακολουθεί ακόμη να υφίσταται το στιλάκι ότι όσο περισσότερο “μούρη” σου πουλήσω, τόσο περισσότερο θα “κολλήσεις” και θα με σεβαστείς. Οταν σε “ξεβλαχέβει” ο Πετράν, η έλλειψη class είναι μοιραία…

Δείτε επίσης