Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Παρακολουθούσα προχθές μια εκπομπή στην ΕΤ3 για τα τελευταία τεκταινόμενα στον ΠΑΟΚ. Καλεσμένος ο βετεράνος παίκτης τής ομάδας -εξαιρετικός στα νιάτα του- Βασίλης Βασιλάκος, και δύο εκπρόσωποι του τοπικού Τύπου. Μελαγχόλησα.

Γιατί; Επειδή μια ομάδα, αν θέλει να λέγεται μεγάλη, δεν ρίχνει τις ευθύνες σε κανέναν άλλον, παρά στον εαυτό της. Ας πούμε, σχολιάζονταν οι δηλώσεις του Γκάρι Ροντρίγκεζ, ότι το να πάει στη Γαλατά Σαράι ήταν γι’αυτόν «ένα όνειρο». Και ουσιαστικά αυτό χλευαζόταν.

Δηλαδή, απόλυτο διαζύγιο με την πραγματικότητα…Γιατί εγώ, χωρίς να κάνω καμία έρευνα και χωρίς να είμαι ο φανατικός τής μπάλας, θυμάμαι -πολύ χαλαρά- δύο πράγματα: ένα, ότι το 1999 η Γαλατά Σαράι έπαιζε τελικό ευρωπαϊκού κυπέλλου ( νομίζω Κυπελλούχων ) κόντρα στην Άρσεναλ του Ανρί και του Βενγκέρ.

 

 

Κι αφού το ματς μετά την παράταση έμεινε στο 0-0, η Γαλατά κατέκτησε τον τίτλο στα πέναλτι, χάρη στις αποκρούσεις του τερματοφύλακά της ( και -την ίδια περίοδο- τερματοφύλακα τής εθνικής Βραζιλίας, φιναλίστ στο Π.Κ.’98 ) Ταφαρέλ. 

Οσο για τους ξένους που φέρνει πρόσφατα, μένω μόνο στον Σνάιντερ, ο οποίος μαζί με τον Ρόμπεν, ήταν το κορυφαίο δίδυμο της Ολλανδίας που διεκδίκησε δύο παγκόσμια κύπελλα, το 2010 ( τελικό ) και το 2014 ( ημιτελικό ). Αντίστοιχη πορεία στην Ευρώπη και αντίστοιχο παίκτη για ηγέτη του, ο ΠΑΟΚ δεν είχε ποτέ, ούτε στα πιο τρελά όνειρά του.

Φυσικά, στην εκπομπή, τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα, τα είπε ο άνθρωπος που έχει παίξει μπάλα στον ΠΑΟΚ, ο Βασιλάκος. Ο οποίος έθιξε το σημείο ότι «κάτι δεν πάει καλά εκεί μέσα» ( στον ΠΑΟΚ ). «Κάτι δεν συμβαίνει τώρα και συνέβαινε παλιότερα όταν έρχονταν στον ΠΑΟΚ παίκτες και δεν ήθελαν να φύγουν».

Αλλά οι εποχές αλλάζουν. Το ποδόσφαιρο είναι μπίζνες. Τεράστια ποσά διακινούνται. Εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, παίκτες αλλάζουν κάθε χρόνο φανέλα. Οι πρόεδροι είναι σε ένα συνεχές πάρε-δώσε με τους “μανατζαραίους”.

 

 

Σε αυτό το παγκόσμιο ποδοσφαιρικό περιβάλλον, από την Ελλάδα, μόνον ο Ολυμπιακός έχει προσαρμοστεί, ίσως επειδή διαθέτει την οικονομική δυνατότητα να το κάνει. Κανείς παίκτης δεν έρχεται για να μείνει σε μια ομάδα για πάντα.

Η ροή είναι πια ανεξέλεγκτη και…money talks. Δηλαδή το χρήμα είναι αυτό που μιλάει. Κάθε ποδοσφαιριστής γνωρίζει ότι έχει κάποια καλά χρόνια μπάλας για να βγάλει κάποια καλά λεφτά.  Αν θέλει να πάει αλλού, θα πάει αλλού και κανείς δεν μπορεί να τον εμποδίσει.

Το να καθόμαστε στο καφενείο και να απαξιώνουμε τον παίκτη ή τη Γαλατά Σαράι ή τις ουκρανικές και ρωσικές ομάδες που μπορεί να μην έχουν ποδοσφαιρικό πρεστίζ ή ιστορία αλλά έχουν ΑΠΕΙΡΑ λεφτά, είναι μόνον για να πνίγουμε τον πόνο μας στο φραπόγαλο. Ανθρώπινο μεν, αλλά μέχρις ενός σημείου. Γιατί μετά, όταν αυτό εκφέρεται ως δημόσιος λόγος, καθίσταται ο φορέας του γραφικός.

 

 

Βεβαίως και είναι μεγαλύτερο κλαμπ η Γαλατά Σαράι από τον ΠΑΟΚ! Και βεβαίως ο Ροντρίγκεζ και ο κάθε Ροντρίγκεζ θα θέλει να πάει εκεί. Εχει λεφτά, έχει φιλάθλους, φέρνει τεράστια ονόματα, έχει γηπεδάρα. Τώρα, “μας τσούζει” που είναι τούρκικη. Ε, ας μας τσούζει, τι να κάνουμε. Η πραγματικότητα δεν αλλάζει.

Αυτό μπορεί να συμβεί μόνον αν κάποτε αποφασίσει κάποιος να την κοιτάξει κατάματα. Προς το παρόν, ο ΠΑΟΚ αρνείται…

Δείτε επίσης