Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Μπορεί η αγάπη να αντέξει μετά τον θάνατο; Ακόμη περισσότερο, μπορεί να είναι τόσο ισχυρή ώστε να “σηκώσει” κάποιον από τον τάφο του και να τον επαναφέρει στη ζωή, σε αναζήτηση της αγάπης που άφησε “πίσω”;

Ενδεχομένως στην ανθρώπινη αντίληψη να μην έχει ποτέ υποπέσει κάτι τέτοιο αλλά η ανθρώπινη φαντασία, σε μια προσπάθεια υπέρβασης των ορίων, τα έχει ήδη καταφέρει. Ο κόμης Δράκουλας αποτέλεσε γέννημα της φαντασίας του συγγραφέα Μπραμ Στόκερ, “παιδί” της σκοτεινής ρομαντικής ατμόσφαιρας του 19ου αιώνα. Ενα μυθιστόρημα για τον απέθαντο, εκείνον που επιστρέφει από τον άλλο κόσμο και κινείται ανάμεσα στα πλάσματα της πραγματικότητας.

Κατά τον 20ο αιώνα, με την ανάδυση του κινηματογράφου ως νέου μέσου, ο κόμης Δράκουλας αποτέλεσε μια αρχετυπική φιγούρα, υλικό για ταινίες τρόμου. Ο Μπέλα Λουγκόζι υποδύθηκε πρώτος τον μυστηριώδη κόμη αλλά εκείνος που ταυτίστηκε με τον ρόλο ήταν ο Κρίστοφερ Λι, ίσως και λόγω εντυπωσιακού και υποβλητικού φιζίκ.

 

 

Κυρίαρχος μύθος στην κινηματογραφική κουλτούρα, ο Δράκουλας, κάθε βράδυ, βγαίνει από το φέρετρό του και ξεκινά τη μοναχική περιπλάνησή του στους νυχτερινούς δρόμους αναζητώντας νεαρές γυναίκες, το αίμα των οποίων θα τον κρατήσει ( ημι ) ζωντανό για πάντα.

Ωστόσο εκείνη η κινηματογραφική προσέγγιση στον μύθο του Δράκουλα που ξεχώρισε από τις υπόλοιπες ήταν του Φράνσις Φορντ Κόπολα, 25 χρόνια πριν, με έναν υπέροχο Γκάρι Όλντμαν στον σχετικό ρόλο και τη Γουινόνα Ράιντερ, ως παντοτινή αγαπημένη του.

Η προσέγγιση του Κόπολα υπήρξε εκείνη μιας “αιώνιας ιστορίας αγάπης”, πέρα από τα όρια του χώρου και του χρόνου. Ο κόμης της Τρανσυλβανίας Βλαντ Τσέπες ( ο Παλουκωτής ) χάνει την αγαπημένη του Ελιζαμπέτα, η οποία αυτοκτονεί αφού έχουν φτάσει σε αυτήν -λανθασμένα νέα- θανάτου του αγαπημένου της. Ο Δράκουλας πετάει το σπαθί του στον Σταυρό κι εκείνος στάζει αίμα. Το αίμα της ραγισμένης καρδιάς του ερωτευμένου ηγεμόνα…

 

 

Αιώνες αργότερα, στο Λονδίνο, ο Βλαντ Τσέπες έχει επιστρέψει. Και, περιφερόμενος στον δρόμο, “βλέπει” στη μορφή της Γουινόνα Ράιντερ την -όπως νόμιζε- για πάντα χαμένη του αγάπη. Αδύναμος να αντισταθεί στο πεπρωμένο του, την προσεγγίζει. «I have crossed oceans of time to find you»  τής λέει – και το εννοεί. Κι εκείνη, η Μίνα, δεν μπορεί παρά να μην τον ερωτευτεί.

«Do you believe in destiny? That even the powers of time can be altered for a single purpose? That the luckiest man who walks on this earth is the one who finds… true love»? ρωτά τη Μίνα -και το κινηματογραφικό κοινό- ο Όλντμαν-Δράκουλας. Όποιος από εσάς γνωρίζει την απάντηση, για τον αν υπάρχει αιώνια αγάπη που μπορεί να παραβεί ακόμη και τους νόμους αυτού -ή και του άλλου – κόσμου, παρακαλώ, ας μας πει.

Δε νομίζω ότι υπάρχει ανάμεσά μας κάποιος ερωτευμένος που δεν θα ήθελε να μάθει…

Δείτε επίσης