Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

των: Διονύση Σιμόπουλου – Αλέξη Δεληβοριά

Από τον Μάιο του 2001 ο τουρισμός στο Διάστημα είναι πλέον πραγματικότητα με πρώτον τουρίστα τον αμερικανό πολυεκατομμυριούχο Ντένις Τίτο ο οποίος παρέμεινε στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό για αρκετές ημέρες καταβάλλοντας στους Ρώσους το «αστρονομικό» ποσό των 20.000.000 δολαρίων!

Δεν χρειάζεται όμως να είστε πολυεκατομμυριούχος για να συμμετάσχετε σε παρόμοιες «εκπληκτικές περιπέτειες» που οργανώνει η Ρωσική Διαστημική Υπηρεσία αφού με 5.000 ευρώ μπορείτε άνετα να εκπαιδευτείτε κι εσείς στις ίδιες εγκαταστάσεις που εκπαιδεύονται οι ρώσοι κοσμοναύτες. Έχετε όμως φανταστεί τι σημαίνει σήμερα να βρίσκεται κάποιος στα πρόθυρα ενός ταξιδιού στο Διάστημα;

Φανταστείτε, λοιπόν, ότι βρίσκεστε στο εσωτερικό ενός «καρυδότσουφλου», προσδεμένο σ’ ένα τεράστιο πυραυλικό σύμπλεγμα που σε λίγο θα εκτοξεύει πίσω του φωτιά και λάβρα εκατοντάδων βαθμών Κελσίου. Φανταστείτε ότι βρίσκεστε ξάπλα σ’ ένα από τα καθίσματα του πιλοτηρίου ενός Διαστημικού Λεωφορείου έτοιμο να εκτοξευτεί σε δύο ώρες.

 

 

Φανταστείτε την αγωνία της αναμονής και την έξαψη της συγκίνησης για όλα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν. Φανταστείτε τα τελευταία δευτερόλεπτα όταν το μόνο που ακούτε στο εσωτερικό του διαστημικού σας σκάφανδρου είναι η αναπνοή σας και η μακρόσυρτη αντίστροφη μέτρηση του κέντρου ελέγχου.

Φανταστείτε τις πρώτες αναταράξεις του διαστημοπλοίου καθώς οι τρεις κύριοι πύραυλοί του σε απόσταση 30 μόνο μέτρων κάτω από το κάθισμά σας και σε διάστημα 120 χιλιοστών του δευτερολέπτου ο ένας μετά τον άλλο αρχίζουν να λειτουργούν 6,5 δευτερόλεπτα πριν από την εκτόξευση.

Φανταστείτε επίσης τις δυνάμεις που ταράζουν τα πάντα γύρω σας καθώς το πυραυλικό αυτό σύμπλεγμα προσπαθεί να ξεπεράσει την δύναμη της γήινης βαρύτητας που το κρατάει δεμένο στην αγκαλιά της. Φανταστείτε τη στιγμή της εκτόξευσης όταν, ασυναίσθητα σχεδόν, αρχίζετε να πατάτε τους κατάλληλους διακόπτες και να αναφέρετε τις ενδείξεις στις οθόνες ελέγχου της πτήσης.

Φανταστείτε το απότομο τράνταγμα και τον εκκωφαντικό θόρυβο όταν οι δύο πύραυλοι στερεών καυσίμων (ένα ειδικό μείγμα σκόνης αλουμινίου) αρχίζουν να λειτουργούν καταναλώνοντας 10 τόνους υλικών κάθε δευτερόλεπτο παράγοντας έτσι ισχύ 44 εκατομμυρίων ίππων.

 

 

Φανταστείτε τις βαρυτικές δυνάμεις που σας καθηλώνουν κυριολεκτικά στο κάθισμά σας στα 8,5 πρώτα λεπτά της πτήσης σας όταν το βάρος σας τριπλασιάζεται. Φανταστείτε τη στιγμή που το Διαστημικό Λεωφορείο φτάνει το ύψος των 110 περίπου χιλιομέτρων, οπότε αποχωρίζεται η κύρια δεξαμενή καυσίμων, ενώ το όλο σύμπλεγμα έχει επιταχυνθεί από το μηδέν στα 28.000 χιλιόμετρα την ώρα και κινείται με ταχύτητα εννέα φορές μεγαλύτερη από την ταχύτητα της σφαίρας ενός όπλου.

Φανταστείτε την θερμοκρασία που αναπτύσσεται στο εσωτερικό των πυραύλων του Διαστημικού Λεωφορείου που φτάνει τους 3.300 βαθμούς Κελσίου, θερμοκρασία δηλαδή που ξεπερνάει την θερμοκρασία βρασμού του σιδήρου, ενώ την ίδια στιγμή η θερμοκρασία των υγρών καυσίμων (υδρογόνο) της κύριας μηχανής φτάνει τους 253 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Φανταστείτε όταν, με ένα ακόμη τράνταγμα, οι μηχανές παύουν να λειτουργούν και αισθάνεστε το σώμα σας να επιπλέει σαν φτερό πάνω στο κάθισμα που είστε προσδεμένοι.

Φανταστείτε τέλος το υπέροχο εκείνο συναίσθημα θαυμασμού και δέους όταν από τα παράθυρα της καμπίνας σας αντικρίζεται για πρώτη φορά την καμπυλότητα της Γης και τα έντονα χρώματα με τα οποία είναι στολισμένη. Τότε και μόνο τότε ίσως μπορέσετε να κατανοήσετε κάπως ένα μικρό κομμάτι όσων αισθάνονται οι αστροναύτες ενός Διαστημικού Λεωφορείου τα πρώτα λεπτά της εκτόξευσής τους στο Διάστημα.

 

 

Κι όμως, για όλους εμάς που παρακολουθούμε από τις τηλεοπτικές ανταποκρίσεις τα ταξίδια αυτά προς το Διάστημα και από την άνεση του σπιτιού μας, τα αντιμετωπίζουμε πλέον σαν θέμα ρουτίνας. Μόνο όταν κάτι δεν πάει καλά, μόνο όταν μια νέα διαστημική τραγωδία χτυπήσει την προσπάθεια του ανθρώπου να ξεφύγει από τα δεσμά της Γης και να πετάξει λεύτερος στο Διάστημα, καταλαβαίνουμε ίσως για λίγο πόσα χρειάζεται να μάθουμε ακόμη προτού μπορέσουμε να κάνουμε πραγματικότητα το όνειρο της ανθρωπότητας για ένα ταξίδι στα άστρα.

Μόνο σε μια τέτοια στιγμή αφιερώνουμε λίγο από τον χρόνο μας για να αναρωτηθούμε, με κάποιο ίσως είδος κακεντρέχειας και συνωμοτικό ενδιαφέρον, για το τι άραγε συνέβη. Πρόσκαιρα. Γιατί αμέσως σχεδόν μετά ενσκήπτουμε και πάλι στη μίζερη καθημερινότητά μας.

 

Δείτε επίσης