Η Βούλα Παπαχρήστου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο  στο τριπλούν και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης.Και ξαφνικά όλοι την αγάπησαν. Αφού πρώτα τη συγχώρεσαν. Καθώς, στο παρελθόν, στη νηφάλια, ψύχραιμη και υπεύθυνη αυτή χώρα που ονομάζεται Ελλάδα, όπου όλοι σκέφτονται πριν μιλήσουν και η πολιτική ορθότητα είναι κυρίαρχη παντού (…), η Βούλα είχε διαπράξει αμάρτημα βαρύ. Είχε ανεβάσει, το καλοκαίρι τού 2012, στο twitter ανέκδοτο για τους μαύρους, το οποίο θεωρήθηκε ρατσιστικό, με συνέπεια τον αποκλεισμό της από τους ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου, στους οποίους επρόκειτο να συμμετάσχει.

 

 

 

Και  αποκλείστηκε επειδή στην Ελλάδα κανείς ποτέ δεν είπε ρατσιστικά ανέκδοτα ( για μαύρους, Σκωτσέζους, Κινέζους, Αλβανούς, Εβραίους, Πόντιους κ.λπ. ). Κανείς ποτέ στις παρέες δεν γέλασε με αυτά τα ανέκδοτα. Απαντες στην Ελλάδα διαθέτουν βρετανικό, φλεγματικό χιούμορ, είναι πνευματώδεις και μετρημένοι. Ειδικά όταν είναι 23 χρονών, όπως ήταν η Παπαχρήστου τότε.

Αλλά τότε, είχαν κυκλοφορήσει κάποιες φωτογραφίες της με τον Κασιδιάρη, από διακοπές ( ήταν; δεν ήταν ζευγάρι; ουδέποτε μάς έγινε σαφές αυτό. Όχι ότι είχε και καμιά ιδιαίτερη σημασία ). Κι επειδή τότε ήταν η εποχή που η Χρυσή Αυγή είχε βγει στο προσκήνιο με φούρια και…σβάστικα καινούρια, έπρεπε κάποιος να την πληρώσει.

 

 

Αλλωστε περίπου πριν  από δύο μήνες, ο Κασιδιάρης είχε χαστουκίσει την Κανέλλη live, στην εκπομπή του Παπαδάκη ( και ασφαλώς ήταν και ο γίγας της δράσης Προκόπης Παυλόπουλος εκεί, ο οποίος έπραξε το σύνηθες για αυτόν: δεν..εκινήθη ).  Οπότε αναζητείτο εξιλαστήριο θύμα. Και εφόσον, για ποικίλους λόγους, δεν μπορούσε να βληθεί ο Κασιδιάρης, την “πλήρωσε” η Παπαχρήστου. 

Κανείς δεν σκέφθηκε τα 23της χρόνια. Μια ηλικία στην οποία δεν είσαι και ο πιο ώριμος άνθρωπος του κόσμου ούτε έχεις πλήρη συνείδηση του πολιτικού περιβάλλοντος που έχει διαμορφωθεί γύρω σου. Κανείς δεν σκέφθηκε ότι της στερούσαν ένα όνειρο ζωής, τη συμμετοχή της σε ολυμπιακούς αγώνες που γίνονται κάθε 4 χρόνια. Κανείς δεν σκέφθηκε ότι είναι αθλήτρια. Και οι αθλητές, μάς αρέσει-δεν μάς αρέσει, δεν είναι και οι πιο διαβασμένοι άνθρωποι του κόσμου. Παιδιά λαϊκής καταγωγής οι περισσότεροι, δεν διαθέτουν κάποια σπουδαία παιδεία. Δεν είναι της Παντείου ούτε της Φιλοσοφικής. Οι σπουδές τους έχουν γίνει στις αλάνες..

 

 

Από κανένας είναι “”σπουδαγμένος” και τον φέρνουμε -σωστά- ως παράδειγμα. Και τον αποθεώνουμε. Τα τελευταία χρόνια, έναν στο ελληνικό ποδόσφαιρο θυμάμαι που “”τα έλεγε ωραία”, τον Τζόρβα, ο οποίος, επιπροσθέτως, δεν έκανε και κάποια σπουδαία καριέρα. Παιδιά που από μικρή ηλικία είναι στα γήπεδα και στα σκάμματα είναι πολύ δύσκολο να είναι και επαρκώς μορφωμένα. Πάτε να κάνετε φιλοσοφική συζήτηση με τον Μέσι ή τον Κριστάνο Ρονάλντο, να δούμε -τι διάολο- θα σας πουν. Μεγάλη περιέργεια έχω…

Και φυσικά, αυτό δεν μειώνει καθόλου τον τεράστιο σεβασμό που τρέφουμε στα πρόσωπά τους και γενικότερα στα πρόσωπα των όποιων πρωταθλητών αφού, πέρα από το γκλάμουρ και το χρήμα που συνοδεύει τις επιτυχίες τους, ο πρωταθλητισμός είναι μια εξαιρετικά σκληρή και μοναχική υπόθεση που απαιτεί συνεχή μάχη με τον εαυτό σου, στερήσεις, κόπο, ιδρώτα, πόνο. Πώς να μην σεβαστείς όποιον διαθέτει τις αρετές αυτές, ασχέτως τού αν διαθέτει παιδεία ή όχι;.

 

 

Ε, για να είμαστε και κάπως ειλικρινείς, δεν είναι και κανείς υπεράνθρωπος, να διαθέτει όλα τα προσόντα: και πρωταθλητής, και διανοούμενος και δεν ξέρω τι άλλο. Για να το διαπιστώσετε, ίσως θα πρέπει να βάλετε τον Ράμφο να τρέξει κατοστάρι ή να πηδήξει εις μήκος. Πολύ φοβούμαι ότι θα σας απογοητεύσει.

Εκτός αυτού, επρόκειτο για ανέκδοτο. Και τα ανέκδοτα αποτελούν συμπυκνωμένη σοφία και εμπειρία ζωής, επενδεδυμένη με χιούμορ. Που αυτό που κάνουν είναι να αποτελούν κάποιου είδους σάτιρα -ενδεχομένως και εκτόνωση- συγκεκριμένων χαρακτηριστικών και ιδιοτήτων ατόμων ή λαών. Ανέκδοτα που σατιρίζουν την σκωτσέζικη τσιγγουνιά, το εβραϊκό εμπορικό δαιμόνιο, την ποντιακή στενοκεφαλιά. Συμπεριφορές που χαρακτηρίζουν ομάδες ανθρώπων και με τις οποίες γελάμε όταν προβάλλονται -μέσω των ανεκδότων-στην υπερβολή τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι -σώνει και καλά- τρέφουμε αισθήματα εχθρότητας ή -πολύ περισσότερο- μίσους για αυτούς. Εγώ, πάντως, από ανέκδοτα, δεν ξέρω κανέναν που να έγινε ρατσιστής…

 

 

Απέναντι σε αυτήν την -αχαρακτήριστη κατ’εμέ- κοινωνική συμπεριφορά και απαξίωση που υπέστη, η Βούλα Παπαχρήστου, που, αν δεν ήταν φτιαγμένη από “μέταλλο” πρωταθλητή, μπορεί να τα είχε παρατήσει, να το είχε ρίξει στο ποτό, να ισοπεδωνόταν εντελώς ψυχολογικά και σωματικά, άντεξε. Βεβαίως -η 23χρονη- ψυχούλα της ξέρει το “πώς”. Αλλά άντεξε. Και επανήλθε δριμύτερη. Και αναγκάζει πλήθη Ελλήνων, επώνυμων και ανώνυμων, που με απίστευτη ευκολία τη δαιμονοποίησαν, τώρα να γλείφουν εκεί που κάποτε έφτυναν. Να πανηγυρίζουν για τις νίκες της και τα μετάλλιά της και να την αποθεώνουν…Ή απλώς, ένοχα να σιωπούν.

Είναι εύκολο να θες να δείξεις ότι εσύ είσαι σωστός, σοβαρός, υπεύθυνος και συνειδητοποιημένος πολίτης, με το να απαξιώνεις κάποιον προβεβλημένο, ο οποίος βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα, σε μια συγκεκριμένη -δυσάρεστη για αυτόν- συγκυρία. Αλλά μήπως αυτό δεν είναι ένας ανάποδος φασισμός; Για σκεφτείτε το λίγο…

 

 

 

 

 

 

 

Δείτε επίσης