Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

των: Διονύση Σιμόπουλου και Αλέξη Δεληβοριά

Η συμμετοχή ενός αστροναύτη σε μια αποστολή απαιτεί, φυσικά, προετοιμασία μηνών, αφού κάθε σχεδόν λεπτό παρουσίας του στο Διάστημα είναι προγραμματισμένη πριν από μήνες και έχει προσομοιωθεί στο έδαφος δεκάδες φορές.

Ιδιαίτερα οι αστροναύτες που προορίζονται για εργασίες στο κενό του Διαστήματος εκπαιδεύονται σε ειδικές τεράστιες δεξαμενές νερού που προσομοιώνουν κατά κάποιον τρόπο τις συνθήκες μικροβαρύτητας του Διαστήματος.

Για να γίνει λιγότερο δύσκολη η προσαρμογή των αστροναυτών στις συνθήκες αυτές, οι αστροναύτες προετοιμάζονται επίσης και σε ειδικές αίθουσες με βιντεοπροβολές που δίνουν στον εγκέφαλο την εντύπωση ότι βρίσκεται στο Διάστημα, ενώ η πρώτη άμεση εμπειρία των αστροναυτών με τις συνθήκες μικροβαρύτητας τους δίνεται σε πτήσεις αεροπλάνων ελεύθερης πτώσης.

 

 

Το περιβάλλον άλλωστε που επικρατεί σήμερα στα Διαστημικά Λεωφορεία και τον Διαστημικό Σταθμό επιτρέπει σε οποιονδήποτε υγιή άνθρωπο να συμμετάσχει στις σημερινές επανδρωμένες αποστολές, εφ’ όσον έχει τις απαιτούμενες γνώσεις για την εκτέλεση των προγραμματισμένων εργασιών και πειραμάτων, ή τώρα τελευταία τα ανάλογα «αστρονομικά» ποσά που απαιτούνται για μια «διαστημική κρουαζιέρα».

Πολύ σύντομα, πάντως, το Διάστημα θ’ ανήκει σε όλους μας, και σε προσιτές μάλιστα τιμές! Η μόνη απαίτηση για τους περισσότερους αστροναύτες του μέλλοντος θα είναι οι συγκεκριμένες γνώσεις που απαιτούνται από μία δεδομένη αποστολή και η ψυχολογική τους ικανότητα να συνεργάζονται με άλλους σε περιορισμένους χώρους.

Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και σήμερα η συμμετοχή ενός αστροναύτη σε μια αποστολή απαιτεί προετοιμασία μηνών.

Στα πρώτα φυσικά βήματα των επανδρωμένων αποστολών, οι αστροναύτες αναγκάστηκαν να υποστούν σκληρές δοκιμασίες και να καταβάλλουν τεράστιες προσπάθειες εξάσκησης προτού αντιμετωπίσουν τις άγνωστες τότε επιδράσεις ενός ταξιδιού στο Διάστημα.

Εκατοντάδες ώρες για εκπαίδευση, σε δεκάδες εξομοιωτές, δαπανήθηκαν για να προετοιμάσουν τους αστροναύτες για έναν κόσμο όπου επικρατούσαν άγνωστες, επί το πλείστον, συνθήκες.

 

 

Στις αποστολές τους όμως στο Διάστημα οι αστροναύτες χρειάζεται να πάρουν μαζί τους όλη την προστασία που παρέχει σ’ όλους μας η ατμόσφαιρα του πλανήτη μας. Αέρα για να αναπνέουν και γήινα επίπεδα πιέσεως μέσα στα διαστημικά τους σκάφανδρα.

Το πρώτο αεροδιαστημικό σκάφανδρο δημιουργήθηκε στη δεκαετία του 1930 όταν ο πιλότος Γουάιλυ Πόστ προσπάθησε να φτάσει στη στρατόσφαιρα με το μονοπλάνο του.

Υπήρξαν όμως και σκάφανδρα που ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκαν στην πράξη, ενώ στις διάφορες σύγχρονες διαστημικές αποστολές χρησιμοποιήθηκαν διαφορετικά σκάφανδρα ανάλογα με τη χρήση για την οποία προορίζονταν.

Στο Πρόγραμμα Μέρκιουρυ χρησιμοποιήθηκε μια απλή σχετικά διαστημική στολή με δυνατότητες τεχνητής πιέσεως παρόμοιες με αυτές που φορούσαν οι πιλότοι των πειραματικών αεροσκαφών υψηλών πτήσεων.

Στο Πρόγραμμα Τζέμινι οι απαιτήσεις ήσαν μεγαλύτερες λόγω των διαστημικών περιπάτων, ενώ στο Πρόγραμμα Απόλλων οι διαστημικές στολές έπρεπε να παρέχουν όλες τις ανάγκες των αστροναυτών έξω από τα διαστημόπλοιά τους, καθώς επίσης και την δυνατότητα άνετης κίνησης για τις εργασίες που έκαναν στην επιφάνεια της Σελήνης.

 

 

Τέλος οι διαστημικές στολές που φορούν οι αστροναύτες του Διαστημικού Λεωφορείου και του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού στις εξωτερικές τους εργασίες είναι διαμορφωμένες έτσι ώστε να εξυπηρετούν και μεγαλόσωμους και μικρόσωμους αστροναύτες.

Ένας ειδικός μάλιστα μεταφορέας τους επιτρέπει αυτόνομη κίνηση και αποτελεί ένα πρόσθετο τμήμα αυτού του σύγχρονου διαστημικού σκάφανδρου.

Φανταστείτε τώρα ότι βρίσκεστε σ’ έναν περίπατο στο Διάστημα στο εσωτερικό ενός υπέροχου διαστημικού σκάφανδρου και θαυμάζετε το όμορφο θέαμα της Γης από την μία πλευρά και του γεμάτου με άστρα σκοτεινού ουρανού από την άλλη.

Και ξαφνικά αρχίζει να σας «τρώει» η μύτη σας! Τι κάνετε τότε; Με άλλα λόγια έχετε αναλογιστεί πως ξύνουν την μύτη τους οι αστροναύτες που βρίσκονται στο εσωτερικό των σκαφάνδρων τους;

Απλούστατα «ξύνουν» τη μύτη τους πάνω σε μια ειδική προεξοχή με ανώμαλη επιφάνεια που βρίσκεται προσκολλημένη στην εσωτερική επιφάνεια της περικεφαλαίας τους. Το ίδιο κάνουν και στην περίπτωση των αυτιών τους.

Αν βρείτε κάποια καλύτερη μέθοδο ειδοποιήστε αμέσως τη NASA. Χιλιάδες αστροναύτες του μέλλοντος θα σας ευγνωμονούν για πάντα…

 

Δείτε επίσης