Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Ας ξεκινήσουμε με μια κοινή παραδοχή: δεν έχετε συνδρομητική τηλεόραση στο σπίτι σας. Δηλαδή δεν πληρώνετε μηνιαίως ένα ποσό για να δείτε τα αναμφίβολα ενδιαφέροντα προγράμματα που έχουν τα κανάλια τους.

Αλλά η βασική προσδοκία σας είναι να καλύψετε τον χρόνο σας, σε επίπεδο ενημέρωσης και ψυχαγωγίας με όσα τα -αρκετά- δημόσια και ιδιωτικά κανάλια προβάλλουν στο πρόγραμμά τους.

Ε, λοιπόν, εδώ, αγαπητοί και αγαπητές μου, την πατήσατε. Αφού το σημερινό τηλεοπτικό τοπίο των ημερών μας είναι “καμμένη γη”. Φαρ Ουέστ ( όπως άλλωστε κι η χώρα ). Με δυό λόγια, περιπλανιέσαι στην έρημο και ΑΝ πετύχεις κάτι, έχει καλώς. Αν όχι, απλώς αποδέχεσαι ως αναπόδραστο, την μαύρη μαυρίλα που σε περιβάλλει.

 

 

Στο επίπεδο τής ενημέρωσης, οι κόντρες κυβέρνησης με τα υφιστάμενα κανάλια και το θέμα με την αδειοδότηση, προφανώς γύρισαν μπούμεραγκ, καθώς κανείς δεν γνωρίζει τι του ξημερώνει. Κάπως έτσι, άπαντες “σφίγγονται”.

Ενδιαφέρουσες ενημερωτικές εκπομπές ή έστω “επιδραστικές” δεν υφίστανται, κάποια τοκ-σόου που κάποιο ενδιαφέρον είχαν έφυγαν και πάνε, την ίδια ώρα που οι εξελίξεις σε όλα τα μέτωπα δεν είναι και λίγες.

Σε επίπεδο “σειρών”. Επαναλήψεις και κόντρα επαναλήψεις. Ο Μπουλάς ζωντάνεψε ( “50-50” ), το Κωνσταντίνου και Ελένης προβάλλεται για 15η ( ή κάτι τέτοιο ) συνεχή χρονιά κ.ο.κ.

Τα δελτία ειδήσεων έχουν μετατραπεί σε ριάλιτι σόου αφού ο αποδέκτης των μηνυμάτων των καναλιών και των δημοσιογράφων δεν είναι πλέον το κοινό αλλά “οι αντίπαλοι”, εκείνοι που επιβουλεύονται την επιβίωση του καναλιού.

Εμείς που παρακολουθούμε το δελτίο-διένεξη είμαστε κάπως σαν ακάλεστοι, σαν να είδαμε φως και να μπήκαμε, σαν -δύο ίσως και περισσότεροι- ξένοι.

 

 

Για τα πρωινάδικα, τα…σκανδαλάδικα και τις σαπουνόπερες, όπου τελευταία ακούω πολλά…κυπριακά, λυπούμαι αλλά αδυνατώ να σας διαφωτίσω, καθώς δεν παρακολουθώ. Αλλά επειδή όσοι τα παρακολουθείτε είστε αναμφίβολα ευτυχισμένοι άνθρωποι, θεωρώ ότι η όποια άποψή μου μάλλον δεν σας ενδιαφέρει.

Και το βράδι, το βραδάκι, τι μένει; Μάλλον μόνον οι ταινίες – κυρίως του Star – όπου και πάλι, η στρέβλωση…στρέβλωση. Δηλαδή η αβάσταχτη ελαφρότητα τής αμερικανιάς ( που θα’λεγε κι η Μπέτυ…), η οποία προβάλλεται τις ώρες που ακόμη αντέχεις.

Και η -κατά τεκμήριο- πιο καλή και ενδιαφέρουσα ταινία, η οποία ξεκινά κάπου στις 11 με 12. Κοινώς, ξεκινάς να ψυχαγωγηθείς και καταλήγεις να κινείσαι μπρος-πίσω, σε ένα αδιευκρίνιστο προsκύνημα σε κάποιον -και πάλι- αδιευκρίνιστο τηλεοπτικό θεό.

Η ελληνική τηλεόραση; “Η κυρία τίποτα”…Όπως άλλωστε, πάνω κάτω, και άπασα η ελληνική κοινωνία…
 

 

Δείτε επίσης