Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Υπήρξε μια εμβληματική φιγούρα του δεξιού πολιτικού χώρου. Αλλά παλαιάς κοπής. Με ιδεολογία, ύφος, ήθος και στιλ τζέντλεμαν. Υπηρέτησε διάφορες υπουργικές θέσεις και, ξεκάθαρος ιδεολογικά, αποτέλεσε και τον μέντορα νεώτερων σημαντικών πολιτικών ανδρών, όπως ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Τέτοιες μέρες ( στις 2/1 ), πριν από 27 χρόνια, έφυγε από τη ζωή, πλήρης ημερών και πλήρης προσφοράς στην χώρα του και την ιδιαίτερη πατρίδα του, το Μέτσοβο. Το δε βιβλίο του «Φωτιά και τσεκούρι», για τον εμφύλιο πόλεμο, θεωρείται κλασσικό.

Θα μπορούσαν να γραφούν πολλά για τον Αβέρωφ, αλλά τούτο δω, είναι ένα εξαιρετικά μικρό αφιέρωμα, με σταχυολόγηση κάποιων εύστοχων, διανθισμένων από το λεπτό πνεύμα του, δηλώσεών του.

 

 

Λίγο μετά την μεταπολίτευση δίνει μια σπάνια συνέντευξη στον πολιτικό ρεπόρτερ του Βήματος, Σταύρο Ψυχάρη. Σε επίμονες ερωτήσεις του Ψυχάρη για το πώς αυτοπροσδιορίζεται ο Αβέρωφ, αναφορικά με το πολιτική ταυτότητά του, εκείνος -απολαυστικά- απαντά:

-«Αρθρο πρώτο είναι η αφοσίωση στην Ιδέα και στον χώρο Ελλάς. Μέσα σε αυτήν την έννοια βάζω ως βασικό θεμέλιό της τη βελτίωση των συνθηκών ζωής και την πρόοδο του λαού. Τα άλλα όλα είναι γαρνιτούρες…»

-«Την εποχή που ο περισσότερος κόσμος θέλει να μπορεί να διακηρύσσει ότι είναι σοσιαλιστής, που συχνά μπορεί να σημαίνει τίποτε ή και ό,τι ο καθένας θέλει, μου είναι πολύ αντιπαθητικό να σας πω ότι είμαι σοσιαλιστής»!

-«Οι λέξεις σήμερα έχουν χάσει την έννοιά τους. Ακόμη περισσότερο αν σκεφτούμε ποιοί τις έχουν βάλει προμετωπίδα στο μέτωπό τους...Μού φαίνεται ότι πιο εύκολα θα συνενοούμασταν αν λέγαμε ότι ο δείνα έχει καλοσύνη ή κακία, είναι συνεπής ή ασταθής, είναι δημιουργικός ή πλαδαρός. Θα ήμασταν τότε σε πολύ ασφαλέστερο έδαφος και πολλοί “σοσιαλιστέ” θα έβγαιναν αναίσχυντοι μικροαστοί ή μεγαλοαστοί…

Από άποψη παραδόσεων και άλλων κατευθύνσεων, είμαι φανατικός εθνικόφρων. Από άποψη δε κοινωνικοοικονομική, είμαι υπέρ της δημιουργίας πλούτου και της διανομής του κατά τον κοινωνικά και οικονομικά αποδοτικότερο και δικαιότερο τρόπο…

Ο μακαρίτης ο δάσκαλός μου, Αλέξανδρος Παπαναστασίου, έλεγε σε κάποιον φίλο του: “Αυτός, παιδί μου, δεν είναι σοσιαλ-ντεμοκρατ, όπως εμείς, είναι σοσιαλ-μωραϊτ…Εσύ πας με το ζόρι να με βγάλεις σοσιαλ-ηπειρώτ…”»!

 

 

-Από το βιβλίο του: «Ενα σάλπισμα»:

«Πιστεύω ότι πράγματι είμαστε μεγάλος λαός. Ετσι μας χαρακτηρίζουν οι αρετές μας και όσα χάρη σε αυτές δημιουργήσαμε, τόσο σε περιόδους ειρήνης όσο και σε περιόδους πολέμου. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία για αυτό. Είμαστε ένας μεγάλος λαός. Αλλά τίθεται το ερώτημα:

Πώς ένας τέτοιος λαός περνάει κρίσεις κατά τις οποίες για καιρό πέφτει πολύ χαμηλά; Πώς περνάει κρίσεις που δικαιώνουν τους μεμψίμοιρους; Πώς, παρά τις αναμφισβήτητες αρετές, παίρνουν το επάνω χέρι τα ελαττώματα; Πώς μάλιστα το παίρνουν κατά τέτοιον τρόπο ώστε να λουφάζουν οι άξιοι και δημιουργικοί, να αποθαρρύνονται βαθιά οι περισσότεροι, και οι ξένοι, αφού κάποτε πολύ μας θαύμασαν, τώρα να μας οικτίρουν;»…  

Δείτε επίσης