Ο φετινός τελικός τού Champions League έχει…Λίβερπουλ και αυτό από μόνο του είναι ένα κίνητρο για να τον παρακλουθήσει κανείς αλλά και αν ετοιμαστεί για μια κάποια δραματική εξέλιξή του αφού η ομάδα του λιμανιού το συνηθίζει. Η κυριαρχία των αγγλικών ομάδων στο πάλαι ποτέ Κύπελλο Πρωταθλητριών είναι μια ιστορία που ξεκίνησε στα late ’70s-early ’80s και η αντιπροσωπευτικότερη ομάδα αυτής της παράδοσης ήταν η αυριανή φιναλίστ.

Αλλά την παράδοση την καθιέρωσε…άλλη αγγλική ομάδα, εντελώς “ροκ” ως προς τις αυξομειώσεις της πορείας της σε Αγγλία και Ευρώπη: η Νότιγχαμ Φόρεστ. Μια ανυπόληπτη στα μέσα της δεκαετίας του ’70 ομάδα τής δεύτερης κατηγορίας της Αγγλίας. Ωσπου την ανέλαβε μια θρυλική φιγούρα προπονητή, ο Μπράιαν Κλαφ. 

Ο Κλαφ έκανε τις αλλαγές του και η ομάδα βρέθηκε το 1977 στην Α΄ κατηγορία. Αλλά ποιός να περίμενε το…σόου που θα ακολουθούσε μετά?

 

 

Την αμέσως επόμενη σεζόν, 1977-78, κερδίζει τον τίτλο, κάτι που ελάχιστες νεοφώτιστες ομάδες είχαν καταφέρει ως τότε και καμιά δεν κατάφερε έκτοτε. Το ακόμα πιο εκπληκτικό είναι ότι την επόμενη χρονιά, 1978-79, κατακτά και το κύπελλο Πρωταθλητριών νικώντας στον τελικό τη σουηδική Μάλμε με 1-0. Την επόμενη χρονιά κατορθώνει να φτάσει και πάλι στον τελικό του θεσμού, με αντίπαλο αυτή τη φορά το ισχυρό Αμβούργο. Αλλά και πάλι ανατρέπει όλα τα προγνωστικά και με ένα γκολ του επιθετικού Τζον Ρόμπερτσον ( ξανα ) παίρνει το Κύπελλο! Πραγματικά απίστευτη περίπτωση, μοναδική στα ποδοσφαιρικά χρονικά. 

Και, κάπως έτσι, με την δις επικράτηση ενός απόλυτου αουτσάιντερ, καθίσταται θρυλική πλέον η περίπτωση των επιτυχιών των αγγλικών ομάδων στο κορυφαίο ευρωπαϊκό κύπελλο. Αφού τις δύο προηγούμενες χρονιές είχε προηγηθεί η Λίβερπουλ, έχοντας πάει στον τελικό ασφαλώς με πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες κατάκτησής του. Η Λίβερπουλ επανέρχεται το 1981 νικώντας την Ρεάλ ( τελικός που επαναλαμβάνεται, μετά από 37 χρόνια και φέτος ). Το 1982 ένα άλλο απίθανο αουτσάιντερ, η Αστον Βίλλα κερδίζει στον τελικό 1-0 την Μπάγερν και η…κουρτίνα πέφτει και πάλι με Λίβερπουλ.

Το 1984, κερδίζει στα πέναλτι, μέσα στη Ρώμη, τη Ρόμα, ενώ την επόμενη χρονιά, οι φονικές συγκρούσεις των οπαδών της με αυτούς της Γιουβέντους στο Χέιζελ, βάζουν την ταφόπλακα ( μέσω του 5ετούς αποκλεισμού των αγγλικών ομάδων και της επακόλουθης σταδιακής επανάκαμψής τους ) στο “αγγλικό όνειρο”. Φυσικά -μάλλον κακώς- ο τελικός διεξάγεται αλλά πρόκειται περί παρωδίας που ολοκληρώνεται με την κατάκτηση του κυπέλλου από τη Γιουβέντους με 1-0, με ένα ανύπαρκτο πέναλτι.

 

 

Οσο για τη Νότιγχαμ Φόρεστ, σαφώς; ο κυρίαρχος παράγων επιτυχίας ήταν ο Κλαφ αλλά, από κει και πέρα, είχε και παικταράδες, όπως τον τερματοφύλακα Πίτερ Σίλτον ( τότε ήταν νέος γιατί μετά, στο Π.Κ. του ’90 με τους Γερμανούς, στο φάουλ του Μπρέμε, σαραντάρης ων, είχε τα…λουμπάγκα του ), έναν από τους λίγους τότε έγχρωμους του αγγλικού πρωταθλήματος που αγωνίστηκε και στην εθνική, τον Βιβ Αντερσον, τον σπουδαίο Σκωτσέζο Αρτσι Γκέμιλ, και στην επίθεση τον Ρόμπερτσον αλλά και τον “χρυσοπληρωμένο” Τρέβορ Φράνσις: ήταν η πρώτη ομάδα που πλήρωσε πάνω από 1.000.000 λίρες για μεταγραφή..

Η παρουσία του Κλαφ στο τιμόνι του συλλόγου έληξε το Μάιο του 1993 έπειτα από 18 χρόνια, όταν ο σύλλογος υποβιβάστηκε ξανά, ακολούθησαν άνοδοι και πτώσεις αλλά όσοι φίλαθλοι θυμούνται την Νότιγχαμ Φόρεστ είναι από την συγκεκριμένη χρυσή “Κλαφ” εποχή και τις “ροκιές της”: είναι η μοναδική ευρωπαϊκή ομάδα που κέρδισε το Κύπελλο Πρωταθλητριών περισσότερες φορές από το πρωτάθλημα της χώρας της (!), είναι η μόνη ευρωπαϊκή ομάδα κάτοχος του Κυπέλλου Πρωταθλητριών που αργότερα υποβιβάστηκε στην τρίτη κατηγορία της χώρας της. Τι να πεις και τι να σχολιάσεις;

Σήμερα, ιδιοκτήτης του συλλόγου είναι ο έλληνας επιχειρηματίας Ευάγγελος Μαρινάκης.

 

 

Δείτε επίσης