Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Γράφει ο Γουίλιαμ Μάλινσον, πρώην βρετανός διπλωμάτης, καθηγητής Πολιτικών Ιδεών και Θεσμών στο πανεπιστήμιο Guglielmo Marconi

 Ο γαλλογερμανικός άξονας αποτελούσε πάντοτε την πολιτικοοικονομική βάση του ευρωπαϊκού σχεδίου. Ηταν ο ίδιος ο Ντε Γκολ που ενδυνάμωσε αυτή τη βάση, εγκαθιδρύοντας καλές σχέσεις με τον δυτικογερμανό ηγέτη Κόνραντ Αντενάουερ το 1963.

Εκείνες τις ημέρες η Γερμανία ήταν ασφαλώς ο οικονομικός γίγαντας αλλά η Γαλλία ηγούνταν της Ευρώπης, απορρίπτοντας δύο φορές την Βρετανοαμερικανική αίτηση, το 1963 και το 1967, σε ρόλο Δούρειου Ίππου.

 

 

Κι όταν η Βρετανία τελικά ενώθηκε, ήταν ο γκολικός πρωθυπουργός Εντουαρντ Χιθ, ο οποίος ενοχλούσε τον Κίσινγκερ. Αλλά μετά ο Χιθ έχασε την εξουσία.

Η αρχική οπτική μιας μικρής, ισχυρής, ανεξάρτητης Ευρώπης έχει καταστραφεί από την τραπεζικά καθοδηγούμενη επέκταση του 2004 η οποία αποδυναμώνει σημαντικά τις ασθενέστερες οικονομίες. Η επανενωμένη Γερμανία βγήκε περισσότερο κερδισμένη από αυτό, σε σχέση με τη Γαλλία.

Τι σχέση έχει αυτό με την πρόσφατη επίσκεψη του Μακρόν στο Βερολίνο, μέσα σε μια μανιχαϊστική ατμόσφαιρα, με τις μπερδεμένες μάζες των ευρωπαίων πολιτών να επηρεάζονται είτε από τους οικονομικά φιλοευρωπαίους ή από αριστερές -ή και δεξιές- λαικίστικες δυνάμεις, με ελάχιστο χώρο για ένα μετριοπαθές ντιμπέιτ;  Με το δεδομένο ότι έχουμε κοινοβουλευτικές εκλογές στη Βρετανία στις 8 Ιουνίου και γαλλικές στις 11 και 18 Ιουνίου, δεν μου είναι σαφές ότι η Ε.Ε. ενδυναμώθηκε στην ουσία, εκτός αν η Γερμανία επιχειρήσει να επιβάλλει τους δικούς της κανόνες στη Γαλλία.

 

 

Προς το παρόν, ο Μακρόν έχει να ανησυχήσει για τη δύναμη του κόμματος τής Λεπέν στις εκλογές του Ιουνίου, όσο και για την όλη ιστορία του Brexit, όπως κι αν την χαρακτηρίσει κανείς. Οι Γάλλοι, παρότι ψήφισαν τον Μακρόν,φοβούνται μια Γερμανία που θα επιχειρούσε να τους “δυναστεύσει”. Μάλλον θα τους είναι αποτρεπτικό το ελληνικό παράδειγμα ( με τις ψευδοαριστερές κυβερνήσεις ). 

Ετσι, ενδέχεται να δούμε τον Μακρόν να προσπαθεί να παρουσιάσει μια προσωρινά αντι-παγκοσμιοποιημένη εικόνα, τουλάχιστον μέχρι τα αποτελέσματα των εκλογών γίνουν γνωστά. Παρότι διαθέτω μια αμυδρή ιδέα για το τι πρόκειται να συμβεί τα επόμενα χρόνια ( μια δύο ή τριών ταχυτήτων Ευρώπη ), θα ήταν ανεύθυνο να ειπωθούν πολλά για το θέμα τώρα.

Υπάρχουν ενδιαφέρουσες απόψεις στην Ευρώπη για μια κοινή πολιτική στην υγεία, στην κοινωνική πολιτική, τα δικαιώματα των εργαζομένων, μια συντονισμένη πολιτική στο μεταναστευτικό και η ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων και αγαθών. Μαζί, ο Γαλλογερμανικός άξονας με καλή ηγεσία, μπορεί να μεταμορφώσει τη σημερινή Ευρώπη σε μια πιο ανθρώπινη Ευρώπη, αν και αμφιβάλλω ότι οι υφιστάμενοι αξιωματούχοι, σε αντίθεση π.χ. με τον Βαρουφάκη, θέλουν να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση.

Πώς συνδέεται αυτό με την Ελλάδα; Αρκετά, αφού η συνεχιζόμενη παρουσία της στο Εuro, θα σημαίνει ‘στραγγαλiσμό της” από το πιο ισχυρό κομμάτι της Ευρώπης.

Δείτε επίσης