Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Γκουαντανάμο και Γκουανταμέρα – ( 10/10/1983 )

Εκατό χρόνια πριν, ο Χοσέ Μαρτί έγραφε ένα ωραιότατο ποίημα για τη γωνιά αυτή της Κούβας, που αρχίζει έτσι: «Γκουανταναμέρα, γκουαχίρα ( χωριατοπούλα ) γκουανταναμέρα». Μιλάει για τις ομορφιές του τόπου αυτού, για την ομορφιά των γυναικών του και καταλήγει με την παράκληση, όταν πεθάνει, να τον θάψουν κάπου εκεί κοντά, σ’ένα μέρος που να έχει πάντα ήλιο. Λίγο μετά, ο Μαρτί έδινε τη ζωή του για τον τόπο του.

Τον έθαψαν στο Σαντιάγο, σ’ένα μαυσωλείο έτσι φτιαγμένο, που ο ήλιος πάντα να περνάει από τα γυάλινα ανοίγματα της οροφής του. Πολύ αργότερα, ένας Κουβανός συνθέτης, ο Χοσεϊτο Αγκουίλο, μελοποίησε το ποίημα και το τραγούδι αυτό έγινε παγκόσμια επιτυχία.

Όμως, όταν ακούμε στο ραδιόφωνο την «Γκουανταναμέρα», δεν υποπτευόμαστε για ποιόν τόπο γράφτηκε και από ποιόν. Δεν ξέρουμε ότι μιλάει για το πιο πονεμένο κομμάτι σήμερα της Κούβας με τα λόγια του μεγαλύτερου επαναστάτη πριν από τον Φιντέλ Κάστρο:

Γκουανταναμέρα, μια βαθιά σκέψη,

μια θλίψη αβάσταχτη.

Η σκλαβιά των ανθρώπων

είναι μεγάλη θλίψη του κόσμου.

Γκουανταναμέρα, θέλω να πεθάνω

χωρίς αφέντη, να’χω στον τάφο μου,

μια αγκαλιά λουλούδια και μια σημαία.

 

jose_marti

 

Ι did it ( Mafia’s ) way… – ( 4/10/83 )

«Η Αβάνα είναι η πιο ξένοιαστη, η πιο αμαρτωλή πόλη της Λατινικής Αμερικής. Μόλις φτάσετε εκεί, σας περιμένουν οι ωραιότερες και οι πιο πρόθυμες γυναίκες του κόσμου, τα πιο πολυταλή καζίνα, ξενοδοχεία, μπαρ, καμπαρέ. Κι αν είστε Αμερικανός πολίτης, δεν χρειάζεται να περάσετε από το τελωνείο. Η Κούβα είναι σαν το σπίτι σας…»

Όχι, μην απορείς αναγνώστη. Όλα αυτά δεν γράφονται στους τουριστικούς οδηγούς της σημερινής Κούβας. Είναι ένα απόσπασμα από τουριστικό οδηγό γνωστής αμερικανικής αεροπορικής εταιρείας που κυκλοφόρησε το 1958, ένα χρόνο πριν από τη νίκη της επανάστασης.

Τότε που όλα φαίνονταν να πηγαίνουν καλά για τον δικτάτορα Μπατίστα και τους Αμερικανούς, που φιλοδοξούσαν σιγά σιγά να μεταβάλουν το νησί σε αμερικανικό έδαφος, όπως είχαν κάνει με το Πουέρτο Ρίκο.

«Η πισίνα του ξενοδοχείου Νασιονάλ» γράφει ο οδηγός, «είναι από τις πολυτελέστερες της Λατινικής Αμερικής. Εκεί μπορείς να συναντήσεις, αν κατορθώσεις να πλησιάσεις, τις ωραιότερες σταρ του Χόλιγουντ, γνωστούς κροίσους και άλλα διάσημα πρόσωπα.

Γιατί το Νασιονάλ είναι το ακριβότερο ξενοδοχείο της Αβάνας. Χτίστηκε το 1931 από την αμερικανική αλυσίδα ξενοδοχείων Ιντεκοντινένταλ και δεσπόζει με τους δύο προεξέχοντες πύργους του στην προκυμαία, με θέα την Καραϊβική. Το καμπαρέ Παριζιέν και το καζίνο του είναι από τα καλύτερα του κόσμου».

Το καζίνο του ξενοδοχείου Ελ Νασιονάλ που τώρα στεγάζει τους υπαλλήλους του τουρισμού, ήταν τότε φέουδο του Τζορτζ Ραφτ, γνωστού σταρ του Χόλιγουντ και διακεκριμένου γκάνγκστερ. Ένας άλλος πασίγνωστος μαφιόζος, ο Φρανκ Σινάτρα, ήταν το αφεντικό τής Τροπικάνα, του πιο διάσημου καμπαρέ στον κόσμο.

Άλλα μεγάλα ονόματα του αμερικανικού υποκόσμου νέμονταν τα καζίνα, τα καμπαρέ και τα μπορντέλα μέσα και γύρω από τα ξενοδοχεία Κάπρι, Σαιν Τζων, Κοπακαμπάνα, Ριβιέρα κ.α».

 

sinatrajfk-456x300

 

O Ερνεστ και η θάλασσα ( από αλκοόλ ) – ( 5/10/83 )

Ένας από τους διασημότερους εραστές της Αβάνας ήταν ο Ερνεστ Χέμινγουεϊ. Ο μεγάλος αμερικανός συγγραφέας έζησε πολλά χρόνια εκεί και το σπίτι του τώρα είναι μουσείο. Λίγα βήματα από τον καθεδρικό ναό και βλέπεις στην κάθετη επιγραφή: «Μποντεκίτα ντελ Μέδιο» ( Μπαράκι του Μεσονυχτίου ).

Δεν θα το ήξερε κανένας τώρα αν δεν πέρναγε αμέτρητες νύχτες εκεί ο συγγραφέας του «Ο γέρος και η θάλασσα». Απ’έξω δεν λέει τίποτε.

Μέσα όμως οι τοίχοι έχουν τη δική τους ιστορία. Πρώτα πρώτα, πάνω από το μπαρ, ένα αυτόγραφο του συγγραφέα σε φωτογραφική μεγέθυνση. «Τα μοχίτος στην Μποντεκίτα, τα νταϊγκίρι στη Φλορεντίτα. Ερνεστ Χέμιγνουεϊ, 3/7/1954».

Ο μπεκρής νομπελίστας απέτισε αιώνιο φόρο τιμής στα δύο αγαπημένα του μπαρ και στα δύο λατρευτά του ποτά, το μοχίτο και το νταϊγκίρι, κουβανέζικα και τα δύο, φτιαγμένα από τούμι, δυόσμο και πάγο. Αμέτρητες φωτογραφίες στους τοίχους με πρόσωπα ενός άλλου καιρού.

Ο Ερολ Φλιν αστράφτει δίπλα σε μια άγνωστη ξανθιά καλλονή. Ο Ρόμπερτ Βάγκνερ με μια κομπανία από μουζικάντηδες. Η Μαρτίν Κάρολ στο άνθος της ομορφιάς της και της κινηματογραφικής της δόξας, πριν από τριάντα χρόνια, δίπλα στον άντρα της σκηνοθέτη Κριστιάν Ζακ. Η Ζα Ζα Γκαμπόρ, η Μάρλεν Ντίτριχ, ο Τάιρον Πάουερ. 

Όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι ήταν πελάτες αυτού μπαρ. Πέρασαν νύχτες αξέχαστες τριγυρισμένοι από κιθάρες, μοχίτο, έρωτες και δόξα. Και, πάνω απ’όλους, ο γερο-Ερνεστ, που τους έφερνε εδώ σαν να ήταν το σπίτι του. Ωσπου τίναξε τα μυαλά του στον αέρα, όταν κατάλαβε ότι η ηλικία δεν του άφηνε περιθώρια για άλλα ξενύχτια».

 

ernest-hemingway-1280x640

 

 

Απο το βιβλίο του Σεραφείμ Φυντανίδη «Απόδραση σε τέσσερις ηπείρους», εκδ.Καστανιώτη.

 

Δείτε επίσης