Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

«Κάνοντας μία αναδρομή πίσω στο 1966, θυμάμαι ότι οι φίλοι μου – αλλά κι εγώ ο ίδιος – δεν περίμεναν ότι θα καταφέρω να πατήσω τα τριάντα πέντε. Αλλά με τη συμβουλή και τη βοήθεια του ειδικού, τους καλούς και υποστηρικτικούς φίλους, τη βαθύτατη και αναζωογονητική ικανοποίηση μέσα από την κλινική εργασία και τη συγγραφή βιβλίων και, πάνω απ’όλα, την ευνοϊκή προς το μέρος μου τύχη, ανέτρεψα όλες τις προβλέψεις και αισίως τα κατάφερα μέχρι τα ογδόντα».

Το εξομολογητικό αυτό απόσπασμα ανήκει στον νευρολόγο Όλιβερ Σακς και συμπεριλαμβάνεται στην -πρόσφατα εκδοθείσα στα ελληνικά- αυτοβιογραφία του «Εν κινήσει: μια ζωή» ( εκδ.Ropi Publications ). Τελικά δύο χρόνια μετά την έκδοσή της, το 2015, ο Σακς πέθανε, στα 82του, έχοντας ωστόσο ζήσει μια “γεμάτη” ζωή.

Με πολλή επιστημονική εργασία, συγγραφή πολλών βιβλίων, κάποια από τα οποία μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο, αλλά και πλήθος προσωπικών περιπετειών τις οποίες εξιστορεί στο βιβλίο του με ιδιαίτερο χιούμορ.

 

 

Μέλος μια πολυμελούς λονδρέζικης εβραϊκής οικογένειας, με πατέρα γιατρό και άλλους τρεις αδελφούς από τους οποίους οι δύο ακολούθησαν κι εκείνοι τον ίδιον επαγγελματικό δρόμο, ο Σακς στράφηκε στον ίδιον τομέα.

Οι εμπειρότεροι γιατροί που τον επέβλεπαν τον χαρακτήρισαν “μια κινούμενη απειλή” για τον εργαστηριακό χώρο και του συνέστησαν να ασχοληθεί με εκείνο στο οποίο είχε όντως έφεση, τη θεραπεία των ασθενών του. Όπως και έπραξε με μεγάλη επιτυχία επί μισό αιώνα.

Παρ’όλα αυτά δεν ήταν ένας τυπικός φοιτητής και -μετέπειτα- γιατρός. Ομοφυλόφιλος σε μια συντηρητική κοινωνία, χειρίστηκε μάλλον επιδέξια την ιδιαιτερότητά του, και, τουλάχιστον μέσα στις σελίδες του βιβλίου του, δεν δείχνει να είχε θέματα με τον σεξουαλικό προσανατολισμό του. Πλούσια και η ερωτική του ζωή ( παρότι, όπως γράφει, με μάλλον παιγνιώδη διάθεση, «όταν το έμαθε η μητέρα μου ευχήθηκε να μην είχα γεννηθεί ποτέ»…).

Αγάπησε πολύ τις μηχανές και, στα 18 του χρόνια, παρά τις αντιρρήσεις των γονιών του, απέκτησε την πρώτη, μια BSA Bantam, την οποία, όταν την πρωτοκαβάλησε, περίμενε να εξαντληθούν τα καύσιμά της κάνοντας άπειρες φορές τον γύρο ενός πάρκου υπό τις επευφημίες των παρευρισκομένων, αφού τα φρένα της είχαν χαλάσει…Στην πορεία βέβαια άλλαξε πολλές, πιστός στο πάθος του για μακρινά ταξίδια.  

 

 

Επίσης ασχολήθηκε και με τα βάρη, φτάνοντας σε εντυπωσιακά επίπεδα απόδοσης αλλά με -φυσικό επόμενο- την υπερβολική καταπόνηση των μυών του.

Γενικά ο Σακς τα έκανε όλα “πολύ”. Δοκίμασε και ναρκωτικά. Αμφεταμίνες. Εφτασε να χάσει κάποτε το κοντρόλ και να καταλήξει να έχει παραισθήσεις. Μια φίλη του γιατρός τον βοήθησε να ξεφύγει, όπως και ο ειδικός που αναφέρει στην αρχή, ο οποίος τον απάλλαξε από τις έμμονες ιδέες που τον βασάνιζαν ( “μήπως είμαι αυτό; μήπως είμαι το άλλο”; ρωτούσε ενώ ο γιατρός τού απαντούσε με ξερά “όχι”…).

Το βιβλίο του «Ξυπνήματα» ( Awakenings ) είναι το πιο διάσημο αφού έγινε θεατρικό από τον Χάρολντ Πίντερ αλλά και γνωστή ταινία, με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο στον ρόλο του ασθενούς και τον Ρόμπιν Γουίλιαμς σε εκείνον του γιατρού ( δηλ. του Σακς ). Ο Σακς περιγράφει πόσο εντυπωσιάστηκε από τους δύο ηθοποιούς στον τρόπο προσέγγισης του ρόλου τους και στο πόσο “βαθιά” μπήκαν στον κόσμο των ψυχικών νοσημάτων, ζώντας και παρακολουθώντας τους ασθενείς.

 

 

Μάλιστα ο διάσημος νευρολόγος αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο Γουίλιαμς είχε φτάσει σε τέτοια σημεία ταύτισης μαζί του, ώστε στο τέλος ο Σακς…τρόμαξε, συστήνοντας στον Γουίλιαμς να αποστασιοποιηθεί λίγο από τη δική του φιγούρα και να αναπτύξει μια πιο αυτόνομη “κινηματογραφική προσωπικότητα”…

Συνοπτικά, η αυτοβιογραφία του Όλιβερ Σακς είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, με πολλά πρόσωπα, καταστάσεις και εμπειρίες, και με αναφορές στη ζωή, από έναν άνθρωπο που μοιάζει να την έζησε στο ‘φουλ’, με όλους τους θριάμβους και τις καταστροφές που η συγκεκριμένη πορεία του εμπεριείχε.

 

Δείτε επίσης