Προ διετίας, πέθανε ο καθηγητής Κριαράς. Τεράστια μορφή των γραμμάτων. Τον Φεβρουάριο τής ίδιας χρονιάς ( 2014 ) τον είχα επισκεφθεί στο σπίτι του στην Αγγελάκη, για μια συνέντευξη. Ήταν 107 στα 108. Αν εξαιρέσεις κάτι μικροπροβληματάκια με την ακοή κ.λπ., μια χαρά καταλάβαινε και μιλούσε. Όταν εισήλθα σοτ διαμέρισμα καθόταν στο γραφείο του και κάτι έγραφε ( με στιλό, ασφαλώς ). Περάσαμε δίπλα στο λίβινγκ ρουμ κι ενώ περίμενε την οικονόμο του να τού προσαρμόσει το ακουστικό, μού είπε αυτοσαρκαζόμενος: «τώρα, ό,τι και να μου πείτε, δεν το ακούω. Οπότε μην κάνετε άδικο κόπο!».

Στη συνέχεια του διατύπωσα το αίτημά μου για συνέντευξη, ταυτόχρονα συζητώντας. Μου είχε πει ότι το βασικό πρόβλημα του ανθρώπου είναι ότι είναι όμηρος της επιδίωξης του προσωπικού του συμφέροντος κι απο κει ξεκινούν όλα τα κακά. Κάθησα γύρω στη μια ώρα, ίσως και περισσότερο, αλλά, για τη συνέντευξη, ήθελε τις ερωτήσεις γραπτώς. Απολύτως τυπικός, μού τις έστειλε με ταχυδρομικό φάκελο (!) στην Αθήνα, γύρω στις 15 μέρες μετά. Οι ερωτήσεις ήταν για το πολιτικό σκηνικό, την κρίση, την Χ.Α.

Ηταν η τελευταία συνέντευξη του Εμμανουήλ Κριαρά και δεν δημοσιεύτηκε ποτέ….

Δείτε επίσης