Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Το ραντεβού των αποφοίτων του ιστορικού 5ου Λυκείου Θεσσαλονίκης δόθηκε Κυριακή 20 Νοεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Στο μουσικό αυτό ταξίδι, πλοηγοί ήταν “οι συμμαθητές” Διονύσης Σαββόπουλος, Γιώργο Χατζηνάσιος, Μανώλης Φάμελλος, Εύη Σιαμαντά και η Νίκη Μπραβάκη, μαθήτρια της τρίτης λυκείου, του σχολείου, που κέρδισε πρώτο πανελλήνιο μουσικό βραβείο. Αλλά και το μουσικό σχήμα «The Fifths», που δημιουργήθηκε ειδικά γι’ αυτήν την εκδήλωση και αποτελείται από καταξιωμένους μουσικούς, όλοι συμμαθητές. Στη… θέση του αείμνηστου Άλκη Στέα -ο οποίος επίσης αποφοίτησε από το 5ο γυμνάσιο-, ο Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος, με κείμενα δικά του, ειδικά γραμμένα γι’ αυτήν την εκδήλωση, παρουσίασε τη βραδιά.

 

5thlyc5

 

Ακολουθούν μικρά και μεγαλύτερα κείμενα αποφοίτων του 5ου Λυκείου Θεσσαλονίκης, αναμνήσεις κι εντυπώσεις, λέξεις και εικόνες, με κοινό πάντοτε παρονομαστή «Τα καλύτερά μας χρόνια».

Τα οποία συμπυκνώνονται σε μια σκέψη τετράστιχο τού προέδρου των αποφοίτων, Γιάννη Κ. Χατζόπουλου ( στον οποίον, εν πολλοίς, οφείλεται και η διοργάνωση μιας αξέχαστης βραδιάς ).

«Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα,
μαζί με τους φίλους του Πέμπτου
κι ουτε κανένας
με πείραζε».

 

5thlyc8

 

Από τον Αρη Τράκα:

«Από τη χθεσινή μαγική βραδιά όπου όλοι ήταν σημαντικοί και υπέροχοι, ας μου επιτραπεί να κάνω μια ιδιαίτερη μνεία στον συμμαθητή μας, το Μανώλη τον Φάμελο. Παίρνω το θάρρος αυτό δικαιωματικά νομίζω απο τις… εκατομμύρια ώρες πρόβας που έχω παρακολουθήσει στα μαθητικά μας χρόνια . Ο φίλος μου ο Μανολίτο, νομίζω πως χθες εξόφλησε το γραμμάτιο της ζωής του μπροστά στους παιδικούς του φίλους και συμμαθητές πλουσιοπάροχα. Για να μιλήσω με τραπεζικούς όρους που τους ξερω καλά, εξόφλησε τις “μετοχές” που είχε επενδύσει στα μαθητικά μας χρόνια – πήρε τα” λεφτά” του και έβγαλε και κέρδος, συναισθηματικό κυρίως. Γιατί θεωρώ οτι όταν ο Σαββόπουλος, ο γνωστός, που αποτελεί ιστορία στο ελληνικό στερέωμα σε αποκαλεί “ομότεχνο” και σε συγκαταλέγει άξιο συνεχιστή της σχολής της Θεσσαλονικης, μετά από έναν Παπάζογλου, έναν Μάλαμα, έναν Ζερβουδάκη, τότε μάλλον κάτι καλό έχεις επιτύχει στη ζωή σου ΜΑΝΟΛΙΤΟ !!!!!!! ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ. ΟΙ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ ΣΟΥ….»

 

5thlyc3

 

 

Από τον Σόλωνα Σαρακενίδη:

Στο Ε’ Γυμνάσιο έφθασα το 1961 από την Ξάνθη. Ηταν ωραία η Θεσσαλονίκη τότε. Λίγα αυτοκίνητα. Το μεσημέρι έβλεπα από το πίσω παράθυρο ένα μικρό τμήμα της λεωφόρου Ολγας και κάθε τέταρτο που περνούσε αυτοκίνητο προσπαθούσα πρώτα να μαντέψω από τον ήχο που προηγούνταν την μάρκα του και μετά το έβλεπα κιόλας για επιβεβαίωση. Ολο Volks Wagen είναι τότε, όποτε σχεδόν τα έβρισκα όλα.

 

5th-lyceum

 

Στο Ε’ πήγα στο καινούριο κτίριο στην Κριεζιώτου. Ενα στενό δρομάκι, που κατέβαινε στην θάλασσα και τελευταίο κτίριο αριστερά ήταν το σχολείο, με την τεράστια αυλή του που κατέληγε επίσης στην θάλασσα. Κάτι συρματοπλέγματα της συμφοράς μας χώριζαν απ αυτήν. Τον Μάιο μερικοί έριχναν καμιά βουτιά στα διαλείμματα.

Στην τετάρτη τάξη που πήγα δεν ήξερα, φυσικά, κανέναν. Κλασσικό τμήμα. Ενα όλο κι όλο. Το πρακτικό είχε δύο. Ηταν όλοι ¨πρακτικοί” τότε. Είχαμε έναν καλό φιλόλογο, στα τελευταία του εργασιακά χρόνια, που όλο με μπέρδευε με τον συμμαθητή μου Σαρηπανίδη και μας έκοβε κάθε φορά την χολή, όταν άνοιγε τον κατάλογο και μπέρδευε τα δύο ονόματα. Κλάναμε πατάτες κανονικά.

Στην Εκτη τάξη είχαμε τον Βαφειάδη, αυτόν που μνημονεύει ο Σαββόπουλος στους Αχαρνής του που μας έκανε Λογική. “Ο χωροφύλαξ είναι όργανό, το μπουζούκι είναι όργανο, άρα ο χωροφύλαξ είναι μπουζούκι”. Τέτοιες αηδίες. Οπότε τα παρατούσε όλα αυτά και μιλούσαμε για ποδόσφαιρο. Φανατικός αρειανός (καλή ώρα σαν το ρεμάλι αυτό), δίναμε το Σάββατο προγνωστικά και την Δευτέρα απολολογισμό για το ματς της Κυριακής. Εγώ τότε ήμουν αεκτσής (μου πέρασε πολύ γρήγορα όμως, γιατί με κέρδισαν “οι γριές” ) και γι αυτό δεν με πολυχώνευε.

 

5thlyc7

 

Κάναμε και παρελάσεις. παίζαμε και τούμπανα και χαλούσε ο κόσμος στην γειτονιά. Κατεβαίναμε και σε ομαδικές πρόβες στην παραλία μαζί με τα θηλέων. Μια μέρα το τμήμα μας έπρεπε να περάσει ανάμεσα από όλα τα θηλέων της Θεσσαλονίκης. Ηταν ένα από τα καλύτερα μαθήματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης που έκανα στην ζωή μου. Εμαθα ανατομικές λεπτομέρειες που υποψιαζόμουν ότι υπάρχουν, αλλά δεν ήμουν σίγουρος. Νάναι καλά τα κορίτσια. Εκείνη την μέρα κατάλαβα ποιο είναι το ισχυρό φύλο.

Από το Ε’ μου έχει μείνει η 12 ήμερη εκδρομή της έκτης. Δύο εβδομάδες γυρίσαμε όλη την Ελλάδα σχεδόν. Γιαννενα-Κέρκυρα-Μεσολλόγι-Πάτρα-Ολυμπία-Καλαμάτα-Ναύπλιο-Αθήνα (2 μέρες)-Λάρισα (για μακαρονάδα γιατί είχαν τελειώσει τα λεφτά) και πίσω. Σ’αυτήν την εκδρομή έγιναν όλα. Η πλάκα της ζωής μας. Η μεγαλύτερη μπουρδελότσαρκα πανελλήνιας εμβέλειας. Α ναι, ήταν και οι αρχαιολογικοί χώροι, με αποκορύφωμα την νυχτερινή επίσκεψη στο αφύλακτο-τότε -στάδιο της Ολυμπίας, όπου γυμνοί τρέχαμε παριστάνοντας τους αρχαίους, μέχρι που μας πήρε χαμπάρι ένας φύλακας και μας πέταξε έξω.

 

5thlyc12

 

Είχαμε καλούς δασκάλους. Ο Καρούτας ο φιλόλογος μας, ο Βαφειάδης που σας είπα, ένας πόντιος Χαλκίδης, μαθηματικός, η επιτομή της χωρατιάς-φυσούσε την μύτη του στο μαντήλι και μετά σκούπιζε το σβέρκο του. Ο Παπακώστας που μας έκανε ιστορία, ένας διανοούμενος καθηγητής, ο θεολόγος ακόμη (που δεν θυμάμαι το όνομα του ) ένας μαγκάκος, και βέβαια ο μέγας Κιολέογλου , “ο γύφτος” ο γυμναστής μας. ( Ηταν και ο Ταραβήρας κάπου εκεί ). Στην αυλή μας έμαθε κυβίστηση στον ίππο, παίζαμε μπάσκετ-αν και οι μεγάλοι μπασκεμπολίστες ήταν στο πρακτικό, Ιωαννίδης, Τσιτούρας και κάτι άλλοι του Αρη.

Το θυμάμαι με νοσταλγία το Ε’. Τώρα τελευταία έμαθα ότι έχτισαν στην αυλή του ένα καινούριο κτίριο, ενώ σκέφτονται να επισκευάσουν το παλιό . Μακάρι. Σε εκείνες τις σκάλες, τις αίθουσες και τις τουαλέτες μάθαμε πολλά πράγματα. Τα βασικά. Για να χτίσουμε αργότερα επάνω τους. Κανείς δεν έκανε φροντιστήριο και σχεδόν όλοι περάσαμε στο πανεπιστήμιο.

Το Ε’ της καρδιάς μας.Tα ογδόντα χρόνια από την ίδρυση του 5ου γυμνασίου-λυκείου της Θεσσαλονίκης γιορτάζει φέτος o σύλλογος αποφοίτων και φίλων του ιστορικού δημόσιου σχολείου.

 

christosstavrakismegaro

 

Από τον Δημόκριτο Τσουκάπα:

ΟΓΔΟΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Χαμένη νιότη…
Πρόσωπα στη λήθη, μνήμες που θεριεύουν, γυρίζει ανάστροφα ο χρόνος…
Κοιτάς γύρα και τα χάνεις. Λες και ξυπνάς και βλέπεις το πρόσωπό σου μετά πενήντα χρόνια στον καθρέφτη.
Λοξές ματιές –είναι, δεν είναι- αγκαλιές και φιλιά σ’ένα Μέγαρο ασφυκτικά γεμάτο.
Φρενιασμένα ποδοπατούνται τα χρόνια. Κατρακυλούν σ’έναν δρόμο. Κριεζώτου: Ο δρόμος της εφηβικής τεστοστερόνης.
Σχισμένα βιβλία, σχισμένα όνειρα, σμπόμπες και κοπάνες, πρωινός σινεμάς και τσιγάρο στου Ξαρχάκου…

 

5thlyc4

 

Χτυπάει ο Σταμάτης το κουδούνι. Τέλειωσε και τούτο το επτάωρο. Αύριο πάμε εκδρομή, δεν έχουμε σχολείο.
Χουχλουκουτούν στο αίμα σου οι ορμόνες. Σφαιριστήριο. Γωνία Γραβιάς και Βας. Όλγας. Γαλάζια ποδιά, σηκωμένη λίγο πάνω απ’το γόνατο. 7ο και 2ο Θηλέων. Νυφοπάζαρο.
Ανάσες κοφτές, την είδα πάλι… Με κοίταξε κι εκείνη.
Θυμάσαι;
Πώς να μην θυμάμαι.
Ξεχνιούνται τα όνειρα, ξεχνιέται η ζωή, ξεχνιέται η νιότη;
Sold out το Μέγαρο. Sold out τα χρόνια.
“Πάμε σαν άλλοτε”… αγριεύουν τα πλήκτρα στα δάχτυλα του Χατζηνάσιου, “Δεν είμαστε πια παιδιά” τραγουδάει η Σιαμαντά. Κι ο Νιόνιος να σηκώνει το Μέγαρο στο πόδι…
Ναι, τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα…
“Να μας έχει ο θεός καλά” “είμαστε δεν είμαστε” … Μια αγκαλιά η μνήμη. ογδόντα χρόνια Ιστορίας.
Ζήτω το θρυλικό 5ο Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης.
Ευχαριστούμε.

 

5thlyceum6

 

από τον Λευτέρη Σμαρόπουλο:

Η αλήθεια για το Ε’ Γυμνάσιο / Λύκειο και τα επιτεύγματά του κρύβεται στις οικογένειες των μαθητών. Η συντριπτική πλειοψηφία τους προερχόταν από τη μέση αστική τάξη. Αυτήν που αναγνώριζε τις αξίες της παιδείας, της δημοκρατίας αλλά και των αρχών. Μην έχοντας μεγάλα περιουσιακά στοιχεία επένδυε στις σπουδές των παιδιών της, καλλιεργώντας όμως παράλληλα και το πνεύμα της άμιλλας σε τομείς όπως ο αθλητισμός και η μουσική.

Ταυτόχρονα με τη θέληση των γονέων υπήρχε κι εκείνη των καθηγητών που προέρχονταν από την ίδια κοινωνική ομάδα και ο συγκερασμός των φιλοδοξιών κι ονείρων των δυο πλευρών λειτουργούσε υπέρ των εντυπωσιακών αποτελεσμάτων. Σαφώς και δεν υπήρχαν αποκλεισμοί παιδιών της εργατικής τάξης από το σχολείο.

 

5thlyc11

 

Άλλωστε ακόμα και η μέση αστική τάξη μην έχοντας μεγάλα περιθώρια για χρηματική υποστήριξη των παιδιών/μαθητών, από τη μια τους επέτρεπε μόνους να ανακαλύπτουν καινούρια μουσικά ακούσματα και από την άλλη έπλαθε ομαδικές συνθέσεις και κριτικές από το δανεισμό των ακουσμάτων -δίσκων/κασετών- μεταξύ των συμμαθητών.

Οι πλούσιοι και η μεγαλοαστική τάξη έστελνε τα παιδιά της πάντα στο κολέγιο κι επίσης τα παιδιά της ακολουθούσαν τα “mainstream” ακούσματα της εποχής. Έτσι δεν είναι τυχαία η πανδαισία της χθεσινής βραδιάς για τον εορτασμό των 80 χρόνων όπου είδαμε αποφοίτους με διαδρομή ζωής 60 χρόνων να συνυπάρχουν στη σκηνή τόσο αρμονικά. Ευτυχείτε λοιπόν….δημιουργούνται σωστοί πολίτες για 80 χρόνια και το έργο συνεχίζεται…

 

 

Δείτε επίσης