Τα θερινά σινεμά προσφέρουν πάντοτε μια άλλη αίσθηση στον σινεφίλ. Η δροσιά, ο ανοιχτός χώρος, η περιβάλλουσα θέα δημιουργούν, μερικέ ςφορές σε συνδυασμό και με το θέμα της ταινίας μια διαίτερη ατμόσφαιρα, αρκετά διαφορετική από εκείνη των κλειστών αιθουσών του χειμώνα. Το περασμένο καλοκαίρι η καλύτερη ταινία που είδα ήταν εκείνη σχετικά με τον ινδό μαθηματικό, τον Ραμανουτζάν και τον βρετανό μέντορά του Χάρντι ). Βέβαια κάποιες ταινίες ταιριάζουν περισσότερο, κάποιες λιγότερο.

Η Δεξαμενή, με το κλασσικό καφέ δίπλα, αποτελεί σίγουρα έναν από τους δημοφιλέστερους θερινούς προορισμούς για τους σινεφίλ. Ωστοσο καμιά φορά, εν μέσω της σχετικής μυσταγωγίας, ελλοχεύουν και απρόοπτα. Θυμάμαι μια φορά όταν στη Δεξαμενή παρακολουθούσαμε με έναν φίλο μια πολύ σοβαρή και ‘βαριά’ ταινία ( «The Railway man, με Κόλιν Φερθ, Νικόλ Κίντμαν κ.α., για ψυχικά τραύματα αιχμαλώτων πολέμου στην Ιαπωνία που τούς καταδυνάστευαν στην υπόλοιπη ζωή τους ).

Κι εκεί που ήμασταν μες στην κατάνυξη, αρχίζει και παίζει απέναντι, από το St George Lycabettus όπου είχαν κάποια εκδήλωση, το Daddy Cool. Και μετά το Rasputin. Και μετά το Βorn to be alive. Πολύ σύντομα, η κατάνυξη πέταξε με γοργά φτερουγίσματα μακριά….Είπαμε: άλλη αίσθηση τα θερινά σινεμά. Αλλά έχουν και τα απρόοπτά τους…

railwayman

Δείτε επίσης