Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Το Λος Αντζελες του Μπουκόβσκι δεν ήταν η λαμπερή και αστραφτερή πόλη των Αγγέλων, του Χόλιγουντ, των επαύλεων στο Μπέβερλι Χιλς κ.λπ. Είναι ένα πιο σκοτεινό και ήσυχο μέρος. Αντίστοιχη ήταν και η πρόζα του. Μια φορά είχε αφιερώσει ένα βιβλίο του «στο κακό γράψιμο»...Ουσιαστικά στη γραφή του χρησιμοποιούσε όλα εκείνα τα οποία οι δάσκαλοι λογοτεχνίας συνιστούν να αποφεύγεις: συνηθισμένες λέξεις, παραγράφους με συνήθως μεγάλο- αν και όχι πάντα- μήκος κ.ο.κ.

Ακόμη κι αν δεν γνώριζες, όπως και ήταν εξαιρετικά πιθανό, το δικό του, μη προβεβλημένο Λος Αντζελες, εκείνος, με τον τρόπο του, το έκανε οικείο και προσφιλές. Αλλωστε τα βιβλία του δεν ήταν για βασιλιάδες και ήρωες. Ηταν συνήθως για underdogs τής ζωής: χαρτοπαίκτες, πότες, αρτίστες και τυχοδιώκτες. Χαρακτήρες ενός σύμπαντος που κάποιος μπορεί να μην γνώριζε αλλά που, παρ’όλα αυτά, εκείνος ειχε τον τρόπο του να τους παρουσιάζει σαν καθημερινούς και ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Βεβαίως οι “άνθρωποι της διπλανής πόρτας” δεν είναι με το μπουκάλι στο χέρι από το πρωί αλλά πάλι, ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος…

 

 

Και ασφαλώς κάθε συνοικία, κάθε δρόμος του Λος Αντζελες που τον είχε περπατήσει, παρουσιαζόταν, μέσα από το γράψιμό του, με μια πρωτοφανέρωτη απλότητα και ειλικρίνεια. Χαμηλότονα, χωρίς δυνατές κραυγές και φανφάρες.

Πόρνες, νταβατζήδες, αλκοολικοι και άλλοι χαρακτήρες που μπορεί να δει κανείς αν επισκεφθεί τα αγαπημένα του Hollywood Park and the King Eddy Saloon. Ανθρωποι που είχαν περάσει από τη φωτιά ή ζούσαν μέσα σε αυτήν…

Φυσικά, από τον καιρό της διασημότητάς του και μετά, πολλοί ήταν οι συγγραφείς που προσπάθησαν να μιμηθούν το στιλ του και αυτή την “αύρα πτώσης” που το συνοδεύει. Αλλά -προφανώς- δεν το κατάφεραν. Δεν ήταν και κάτι εύκολο άλλωστε. Γιατί ο Μπουκόβσκι έγραφε όπως ζούσε. Για μέρη και ανθρώπους με τους οποίους συζητούσε και τους οποίους γνώριζε. Δεν προσποιούνταν – ήταν.

Και το σύμπαν του, ένα ζοφερό Λος Αντζελες, με ιστορίες για τις οποίες δεν “καταδεχόταν” – ίσως επειδή και δεν γνώριζε- να γράψει κάποιος άλλος. Ηταν η πόλη των Αντζελίνων ενός κατώτερου Θεού…

Δείτε επίσης