Στα μέσα της δεκαετίας τού 2000, με τον George W. και την κυβέρνησή του να διαμορφώνουν στις ΗΠΑ ένα περιβάλλον μακαρθικού-σταλινικού τρόμου, όπου ο κάθε Αμερικανός έπρεπε να προσέχει σε ποιόν μιλά και τι λέει ακόμη και στο…γυμναστήριο αφού μετά μπορούσε να βρεθεί “μπλεγμένος”, ο συγγραφέας-σκηνοθέτης Μάικλ Μουρ αποτελούσε μια όαση ελεύθερης σκέψης και δημοκρατικής παρουσίας στα κοινά.
Το βιβλίο του “Ηλίθιοι λευκοί” ( εκδ.Αιώρα ) ήταν πραγματικά απολαυστικό, γεμάτο από ανατρεπτικό χιούμορ, απέναντι στα στερεότυπα της αμερικανικής κοινωνίας, θίγοντάς τα με μια ανεπανάληπτη βιτριολική γραφή.  Η φωνή του Μουρ σε μια εποχή που ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας είχε δώσει την ευκαιρία στην τότε κυβέρνηση να φιμώνει οποιονδήποτε τής ασκούσε κριτική για το οποιοδήποτε θέμα, ακουγόταν δυνατά και εξέφραζε τις σκέψεις εκατομμυρίων Αμερικανών. Ο Μάικλ Μουρ έγινε σταρ και, από κει και πέρα, ό,τι έπιανε γινόταν χρυσάφι. 
Αλλά, κάπου εκεί, έχασε το μέτρο των πραγμάτων. Επιδιδόμενος σε έναν “ανένδοτο” κατά τής NRA, ξεπέρασε κάθε όριο όταν κυνηγούσε τον γέρο και ανήμπορο Τσάρλτον Ίστον, μέσα στο σπίτι του, την πόρτα του οποίου ο μεγάλος βετεράνος ηθοποιός και επί πολλά έτη πρόεδρος της NRA, τού είχε ανοίξει, αποτέλεσε μέγιστη ασέβεια και άσκηση χυδαίας βίας σε έναν υπερήλικα άνθρωπο που καμιά “ιδεολογία” και κανένας ¨”καλός σκοπός” δεν μπορεί να δικαιολογήσει…

 

 

 

Και, κάπως έτσι, έγινε “μαϊντανός”. Σχολιάζοντας με ένα -πλέον- ανέμπνευστο και χονδροειδές χιούμορ οτιδήποτε αισθανόταν ότι ο αμερικανικός λαός αποδοκίμαζε, έγινε ένα είδος “Λαζόπουλου των ΗΠΑ”. Δηλαδή, ενός αναμφίβολα ταλαντούχου ανθρώπου, του οποίου όμως η διάθεση για αυτοπροβολή, χρήμα και εξουσία υπέσκαπτε την όποια -συχνά αμφιλεγόμενη- σάτιρά του.

 

 

Τώρα, ο “κατεστημένος” Μάικλ Μουρ βγήκε πάλι και κράζει τον αμερικανό πρόεδρο Τραμπ, συγκρίνοντάς τον με τον Χίτλερ! ( όπως, σχετικά πρόσφατα, πολλοί στην χώρα μας έκαναν με την Μέρκελ και τον Σόιμπλε…), τον Χάρβει Γουάινστάιν και, γενικότερα ό,τι κινείται και ό,τι πετά. Δείχνοντας να αγνοεί ότι, με αυτόν τον τρόπο, συγκαταλέγεται πλέον στις περιπτώσεις εκείνων των οποίων η έλλειψη ορίων συνιστά αυτοακύρωση…

Δείτε επίσης