Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Βρετανοί αστρονόμοι ανακάλυψαν ισχυρές ενδείξεις για την ύπαρξη δύο μαύρων οπών τεραστίων διαστάσεων.

«Αυτές οι μαύρες τρύπες βρίσκονται σχετικά κοντά στο γαλαξία μας, όμως μέχρι σήμερα είχαν παραμείνει κρυμμένες από μας. Είναι σαν τα τέρατα που κρύβονται κάτω από το κρεβάτι μας. Οι νέες ανακαλύψεις εγείρουν το ερώτημα πόσες άλλες υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες βρίσκονται ακόμη και στο γειτονικό σε μας σύμπαν», δήλωσε ο αστρονόμος ‘Αντι Ανουάρ του Κέντρου Εξωγαλακτικής Αστρονομίας του Πανεπιστημίου του Ντάραμ.

Από την ονομασία τους και μόνο, οι μαύρες τρύπες προκαλούσαν διαχρονικά δέος και φόβο. Στις διαστημικές ταινίες εμφανίζονται εντυπωσιακές και απειλητικές ενώ και κορυφαίοι επιστήμονες όπως ο Στίβεν Χόκινγκ και ο Κιπ Θορν ( επιστημονικός σύμβουλος τού σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νόλαν στην ταινία Interstellar ) συχνά διαφωνούν για τις ιδιότητες και τις δυνατότητές τους. 

 

 

Ο Διονύσης Σιμόπουλος, επίτιμος διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου, μάς εξηγεί τι ακριβώς είναι μια «μαύρη τρύπα»:

«Μια σουπερνόβα ή ένα πάλσαρ είναι πραγματικά εντυπωσιακές ανακαλύψεις. Τίποτα όμως δεν μπορεί να συγκριθεί με την βαρυτική δύναμη που έχουν οι μαύρες τρύπες, τα απολειφάδια της καρδιάς των πιο γιγάντιων άστρων στο Σύμπαν.

Τίποτα δεν μπορεί να ξεφύγει από ένα τέτοιο αντικείμενο, ούτε κι αυτό ακόμα το φως. Γι’ αυτό και η ανακάλυψη μιας μαύρης τρύπας μπορεί να γίνει μόνο από την επίδραση που έχει αυτή στην γύρω της περιοχή και σε κάποιο γειτονικό της άστρο.

Μία «μαύρη τρύπα» είναι δύσκολο να κατανοηθεί από τον ανθρώπινο νου και ίσως αυτό να οφείλεται μερικώς τουλάχιστον στον όρο «τρύπα». Μία «μαύρη τρύπα» όμως δεν είναι μία τρύπα σε «κάτι», γιατί είναι από μόνη της «κάτι». Είναι μία τρισδιάστατη, σφαιρική «τρύπα». Είναι μία σφαίρα ύλης και όχι ένα κενό ύλης.

 

 

Σύμφωνα δηλαδή με τη θεωρία της βαρύτητας του Αϊνστάιν ο διαστημικός χώρος συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο που συμπεριφέρεται ένα λαστιχένιο σεντόνι, αφού κάθε τι το υλικό στο Σύμπαν δημιουργεί μία παραμόρφωση στον διαστημικό χώρο γύρω από το αντικείμενο αυτό. Η παραμόρφωση μάλιστα αυτή είναι τόσο μεγάλη όσο μεγαλύτερη είναι και η ποσότητα των υλικών που περιέχονται στο αντικείμενο που την δημιουργεί.

Μ’ αυτή λοιπόν την έννοια στο Σύμπαν θα μπορούσε να υπάρξει και κάποιο αντικείμενο με υλικά τόσο πολύ συμπιεσμένα, ώστε η δύναμη της βαρύτητας του να παραμορφώνει το Διάστημα γύρω του σε αφάνταστο βαθμό και μέχρις ότου αυτό τούτο το αντικείμενο, «ανοίγοντας» μία «τρύπα» στη δομή του Σύμπαντος, «χαθεί» για πάντα απ’ αυτό.

Πάρτε για παράδειγμα αυτό που συμβαίνει με την Γη μας. Για να μπορέσει ένας πύραυλος να ξεφύγει από την βαρυτική έλξη της Γης μας χρειάζεται να κινείται με ταχύτητα 11 χλμ. το δευτερόλεπτο. Όσο πιο μεγάλη είναι η βαρύτητα, τόσο πιο μεγάλη είναι και η ταχύτητα διαφυγής μας.

Στην περίπτωση όμως μιας «μαύρης τρύπας» η απαιτούμενη ταχύτητα διαφυγής υπερβαίνει την ίδια την ταχύτητα του φωτός (300.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο). Γι” αυτό ακόμη και μία αχτίδα φωτός δεν μπορεί να ταξιδέψει αρκετά γρήγορα και να ξεφύγει από μια «μαύρη τρύπα».

Δείτε επίσης