Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

κείμενο-φωτο: Μάνος Κασσωτάκης

Τα Χριστούγεννα θεωρούνται -κι ίσως είναι- ή πιο ζεστή (όχι από πλευράς καιρού βέβαια) γιορτή του χρόνου, η πιο λαμπερή, αυτή που χαρακτηρίζεται από το περίφημο Πνεύμα των Χριστουγέννων.

Η γιορτή της αγάπης, με την παραδοσιακή ανταλλαγή δώρων, με τις χαρούμενες φάτσες των παιδιών, το θρύλο του Άγιου Βασίλη, μια περίοδος που -υποτίθεται πως- μίση και αντιπαλότητες κάνουν στην άκρη, ακόμα κι ανακωχή σε περίοδο πολέμου έγινε Χριστούγεννα, το 1914 στο δυτικό μέτωπο όταν σταμάτησαν για λίγο οι εχθροπραξίες για να παιχθεί ποδόσφαιρο.

Το ποδόσφαιρο είναι συνυφασμένο με τα Χριστούγεννα για τους Βρετανούς, το Πνεύμα των Χριστουγέννων πάντως είναι στην καρδιά του καθενός και δεν περιμένει το Δεκέμβρη κάθε χρόνου για να εμφανιστεί.

Το Μάιο του 2012 ήμουν στη Σκωτία, για τον πλέον προφανή λόγο, να δω πάλι τη Celtic. Τελευταία αγωνιστική υποδεχόταν τη Hearts, έχοντας ήδη εξασφαλίσει τον τίτλο κι η φιέστα ήταν αναμενόμενη. Ο καιρός το Μάιο στη Γλασκώβη δε διέφερε πολύ από τους άλλους μήνες, συννεφιά, μπόλικο κρύο, ψιλόβροχο, τη μέρα του αγώνα μάλιστα είχε καταιγίδα.

 

 

Αφήνω στην άκρη τις συνηθισμένες …κρυάδες των φίλων μου του στυλ «είχαμε μια χαρά καιρό, πολύ ήλιο, μέχρι που ήρθες εσύ.»

Την εβδομάδα του αγώνα συνηθίζεται κάποια μέρα οι παίκτες να αφήνουν λίγο τη Lennoxtown (προπονητικό κέντρο της Celtic έξω από τη Γλασκώβη, στην επαρχία) και να περνούν από το Celtic Park για κανά ζεσταματάκι και κυρίως για να φωτογραφηθούν με τους οπαδούς. Ο φίλος μου ο Derek με ειδοποίησε ότι οι παίκτες ήταν ήδη στο γήπεδο και σε καμία ωρίτσα θα έβγαιναν για τις κλασικές φωτό, οπότε είπαμε να περάσουμε μια βόλτα.

Είχα καιρό να δω και το Γιώργο Σαμαρά από κοντά, στη Lennoxtown όταν είχα πάει στη συνέντευξη Τύπου δεν είχα το χρόνο (θέλω πολύ να σχολιάσω πως εμφανίστηκε στην αίθουσα Τύπου τότε, ο αρχηγός της ομάδας, Scott Brown, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).

 

 

Πηγαίνοντας στο Celtic Park η συννεφιά άρχισε να εξαφανίζεται κι ένας ολογάλανος ουρανός εμφανίστηκε πάνω από τη Γλασκώβη. Δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο κι ο Derek, λες και διάβασε τη σκέψη μου, μου επανέλαβε γελώντας, «στο είπα, είχαμε μια χαρά καιρό μέχρι που ήρθες, δες, όπως είναι τώρα.»

Ο κόσμος μαζευόταν σιγά-σιγά έξω από το Celtic Park, οι παίκτες όμως άργησαν πολύ να βγουν, ο Derek έπρεπε να πάει να πάρει το γιό του (δε θυμάμαι από πού, μάθημα, σχολείο, δεν έχει σημασία) κι έμεινα μόνος μου να χαζεύω.

Υπέροχες εικόνες, με πιτσιρίκια να έχουν αράξει στο άγαλμα του Jock Stein, άλλα να είναι σε περίοπτη θέση στους ώμους των πατεράδων τους, μια γιορτινή ατμόσφαιρα που με έκανε να πάω λίγο πιο πίσω και να …βγάζω φωτογραφίες. Κάποια στιγμή οι παίκτες άρχισαν -επιτέλους- να βγαίνουν και να περικυκλώνονται από οπαδούς που ήθελαν φωτογραφίες και αυτόγραφα.

Ξεχώριζε, λόγω ύψους και φοβερού χαμόγελου ο Fraser Forster (goalkeeper που τώρα παίζει στη Southampton), όμως αυτός που «παγιδεύθηκε» κυρίως από την πιτσιρικαρία, ήταν ο Γιώργος Σαμαράς, κάτι που ομολογώ δεν το περίμενα, δεν τον είχα για τόσο δημοφιλή.

Τα «Sammy Sammy» -κυρίως από κοριτσίστικα στόματα- ακούγονταν συνεχώς και συνειδητοποίησα ότι δε θα ήταν και τόσο εύκολο να τον πλησιάσω. Όλοι οι παίκτες μοίραζαν αυτόγραφα κι έβγαζαν φωτό, όμως κανείς δεν είχε τόση …δουλειά όσο ο Έλληνας φορ. Χωρίς βέβαια να βιάζομαι ιδιαίτερα, ούτε φυσικά να σπρώχνω, σιγά-σιγά βρέθηκα σε απόσταση βολής και το «Γιώργο» που φώναξα ήταν αρκετό για να τον κάνει να γυρίσει.

 

 

Πέρασε όμως πάνω από τέταρτο για να βρεθούμε από κοντά κι όταν με ρώτησε γιατί είμαι μόνος μου και που είναι οι φίλοι μου, του απάντησα γελώντας ότι «ο κόσμος έχει δουλειές κι υποχρεώσεις, δεν περιμένει πότε θα αξιωθείτε να βγείτε.»

Νομίζω ότι τότε πρέπει να έβγαλα την πρώτη selfie δίπλα στον Sammy, δεν πρέπει να ήταν της μόδας το 2012, μια φωτό που με αδικεί το ομολογώ…

Ξαναέκανα βέβαια διακριτικά στην άκρη, δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά, πολλοί περίμεναν τη σειρά τους.

Συνέχισα να χαζεύω, στο μεταξύ ο ουρανός είχε γεμίσει σύννεφα, το …καλοκαίρι δεν πρέπει να είχε κρατήσει πάνω από εικοσάλεπτο.

Είδα με την άκρη του ματιού μου να πλησιάζει το πούλμαν που θα έπαιρνε τους παίκτες και ήξερα ότι δεν υπήρχε χρόνος για πολλά-πολλά. Το πούλμαν έφτασε, κόρναρε διακριτικά και οι παίκτες, ξεπερνώντας ευγενικά το πλήθος άρχισαν να αποβιβάζονται. Οι παίκτες -αναπόφευκτα- αργούσαν, η κόρνα από το πούλμαν μόνο διακριτική δεν ήταν, τελευταίος είχε μείνει ο Γιώργος Σαμαράς που άνοιγε δρόμο για να φτάσει στο πούλμαν.

 

 

Το γεγονός ότι ήμουν αρκετά μακριά από το πλήθος, μου επέτρεψε να ακούσω κι ένα -μάλλον μακρινό κι αδύναμο- «Sammy». Γυρνώντας είδα τέρμα αριστερά, πίσω από τη μεγάλη ουρά που είχε σχηματιστεί ακολουθώντας το δρόμο προς το πούλμαν, ένα παιδί σε αναπηρικό καροτσάκι με τον πατέρα του (υποθέτω) να προσπαθήσουν να τραβήξουν την προσοχή του Γιώργου Σαμαρά.

Κάτι αδύνατο, μιας κι ήταν στο τέλος της ουράς (μάλλον είχαν φτάσει αργά), κι οι φωνές τους είχαν σκεπαστεί από τα κοριτσίστικα «Sammy-Sammy». Ο Σαμαράς δε γινόταν να τους ακούσει, ούτε βέβαια να τους δει κι είχε ήδη φτάσει στο πούλμαν, βάζοντας το πόδι του στο πρώτο σκαλί.

Δεν ξέρω αν λειτούργησα ως …Ελληνάρας, ήταν κάτι καθαρά αντανακλαστικό, φώναξα όμως ένα δυνατό «Γιώργο!» και φυσικά τον έκανα να γυρίσει (ανάμεσα στα κοριτσίστικα «Sammy» ένα Ελληνικότατο «Γιώργο!» πάντα κάνει τη διαφορά).

Του έδειξα απλά, με το χέρι, το τέρμα της ουράς προς την κατεύθυνση του παιδιού στο αναπηρικό καροτσάκι.

Πήρε αμέσως χαμπάρι τι γινόταν, ευτυχώς είναι και ψηλό παιδί κι είχε μισοανέβει στο πούλμαν οπότε είχε θέα γυρνώντας, για να κάνει κάτι που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ.

 

 

Κατέβηκε αμέσως και γύρισε προς τα πίσω, με τον οδηγό του πούλμαν να πατά πια συνεχώς την κόρνα, θυμίζοντας …Έλληνα σε κίνηση.

Αγνοώντας τους πάντες και διασχίζοντας την …ανθρωπολίμνη ( να την πω ανθρωποθάλασσα θα ήταν υπερβολή, ακόμα και για μένα ) ο Γιώργος Σαμαράς έφτασε στο παιδί, έβγαλε τις πολυπόθητες φωτό κι είναι αδύνατο να σας περιγράψω το πρόσωπο του πατέρα αλλά και του παιδιού.

Αυτό που δεν θυμάμαι (όσο κι αν προσπαθώ) είναι αν ο Γιώργος χαμογελούσε. Δε χαμογελά ποτέ στις φωτό, αυτό ήταν και το κοριστίστικο παράπονο που άκουγα συνέχεια «Come on Sammy smile please!».

O Γιώργος αφού έκανε το …καθήκον του, ενώ ο οδηγός έκανε ότι μπορούσε για να μας ξεκουφάνει με την κόρνα (θα τον ζήλευε κι ο πιο τρελλαμένος Ελληνάρας),  ανέβηκε στο πούλμαν, που έφυγε γρήγορα (με την ενοχλητική κόρνα να σταματά επιτέλους).

 

 

Ποτέ δεν ένοιωσα τόσο περήφανος για κάποιον συμπατριώτη που παίζει μπάλα στο εξωτερικό, δεν ξέρω αν γίνονται συχνά ανάλογα σκηνικά, δεν αμφιβάλλω, αλλά πρώτη φορά ήμουν μπροστά σε κάτι τέτοιο.

Ένα χρόνο μετά, ο Γιώργος θα γνώριζε το μικρό Jay και το 2014 η σχέση τους θα γινόταν γνωστή σε όλο τον κόσμο, συγκινώντας πολλούς και ξαφνιάζοντας αρκετούς. Όχι εμένα βέβαια, που είχα πάρει ήδη μια πρώτη γεύση από το ποιόν του ανθρώπου Γιώργου Σαμαρά, για τον ποδοσφαιριστή ο καθένας μπορεί να έχει τη δική του άποψη.

Ανέφερα πριν ότι ο Γιώργος δε χαμογελά ποτέ στις φωτό, υπάρχει όμως η εξαίρεση που λέγεται Jay. Σπάνια θα δείτε φωτό τους που δεν θα γελάει ο …Sammy.

Αυτή ήταν η δική μου «Χριστουγεννιάτικη» ιστορία κι ας την έζησα Μάιο, έτσι κι αλλιώς -όπως προανάφερα- ο καιρός στη Γλασκώβη θυμίζει μονίμως Χριστούγεννα.

 

Δείτε επίσης