Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Μια έκθεση ετοιμάζεται -πυρετωδώς-στα τέλη Ιανουαρίου, αφιερωμένη στον ηθοποιό-ζεν πρεμιέ τής 7ης τέχνης, τον Μιχάλη Νικολινάκο, Οι νεώτεροι ενδεχομένως; να μην τον γνωρίζουν τόσο καλά, αλλά  πρόκειται για εμβληματική φιγούρα του ελληνικού κινηματογράφου, και πάντοτε στον ρόλο του σκοτεινού-αινιγματικού-αυθεντικού-ανυποχώρητου αρσενικού που μονίμως -αλίμονο!-σαγήνευε τις γυναίκες. ( Αρκεί να δείτε τις ερωτικές επιστολές που τού έστελναν μικρές και μεγαλύτερες κυρίες της εποχής, στα ντουζένια του και τις οποίες πιστά φυλά ο γιός του Νίκος. Το να κοκκινίσετε, δεν το θεωρώ καθόλου απίθανο ).

Στον κινηματογράφο βρέθηκε κατά τύχη αφού η κύρια ασχολία του ήταν η ζωγραφική και το κινηματογραφικό…μαστόρεμα. Ο κύριος “Σπέντζος φιλμ” “γάτος” μεγάλος, πρόσεξε την ανδροπέπεια που εξέπεμπε και του είπε “νεαρέ μου, εσύ δεν είσαι για ζωγράφος, είσαι για πρωταγωνιστής.

Κάπως έτσι, πέρασε στον κινηματογράφο. Επαιξε σε αρκετές ταινίες, πάντοτε στον ρόλο τού ζεν πρεμιέ ( πώς αλλιώς ) και πάντοτε με έναν αέρα κάπως διαοφερτικό της εποχής που ήθελε τους αντίστοιχους ηθοποιούς κουμπωμένους σε μια φόρμα χαρακτηστικών εκφράσεων και κινήσεων, κάποιες φορές ελαφρώς εξεζητημένων. Ισως επειδή εκείνο δεν προερχόταν από το ίδιο καλούπι. Μανιάτης, Πειραιώτης, αυθεντικός σκληρός με τους σκληρούς και ιππότης με το ασθενές φύλλο. Ενας πραγματικός “κιμπάρης”¨ ή, επί το ευρωπαικότερον, τζέντλεμαν.

Ηταν αριστερός. Η , αν θέλετε, δεν σήκωνε ζυγό στον τράχηλό του, εν γένει.Στο μπλόκο της Κοκκινιάς, όπου οι Γερμανοί τον αναζητούσαν, κρύφτηκε σε ένα πηγάδι όπου έμεινε 48 ώρες. Σε μια νύχτα ‘άσπρισαν τα μαλλιά του”! Black humour αλλά το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό ίσως τον έκανε γοητευτικότερο μπροστά στην οθόνη.

 

 

Επαιξε και -ταυτόχρονα- γοητευσε σπουδαίες κυρίες της τέχνης: Ελλη Λαμπέτη, Αννα Συνοδινού, Ρίκα Διαλυνά και άλλες…Ή αύρα του, πάντοτε αυθεντικά αρσενική. Εκείνου που κατακτάσ τη γυναίκα την οποία τον ενδιαφέρει αλλά με ‘εναν συγκεριμένο κώδικα: αυτόν της αντρικής τιμής

Και ίσως ο πιο χαρακτηριστικος ρόλος για αυτό να είναι τοη συμμετοχή του στο φιλμ “Ο “ανθρωπος του τραίνου”. Ξεπροβάλλει -σχεδόν σε φάντασμα- στη ζω’η της εφηβικής του αγάπης Αννας Συνοδινού, μετά από δεκαετίες κι ενώ εκείνη τον νομίζει νεκρό κι έχει ξαναφτιάξει τη ζωή της, με γάμο και παιδιά. Θα συναντηθούν σε αλλα 2-3 τυχαια μέρη της ίδιας εκδρομής. Εκείνη θα επιχειρήσει να τον προσεγγίσει. Αλλά εκείνος – βράχος. Προσποιείται ότι δεν την αναγνωρίζει ( αυξάνοντας την αγωνία και σε μας τους θεατές που δεν γνωρίζουμε την όλη ιστορία ).

Κι όταν τελικά αποχωρεί, μια απολύτως νουάρ φιγουρα, ένας ψηλός άνδρας με κοστούμι και βαλίτσα, τότε μια φιλη της κάνει μια τελευταία προσπάθεια, “ξορκίζοντάς τον” να αποκαλύψει την αλήθεια. Ε, σε εκείνη τη σκηνή είναι η κορύφωση. Αφού πρώτα εκείνος αρνείται, μετά διατυπώνει την υπόθεση-λύση του μυστηρίου: «μα κι αν ακόμη είναι αυτός που λέτε, με τι τρόπο θα έμπαινε τώρτα στη ζωή της? Και με τι σκοπό? Να διαλύσει αυτό που ήδη έχει τόσα χρόνια? Τον γάμο της? Τα παιδιά της? Αν εκείνος ο άντρας ήταν τόσο σπουδαίος όσο ισχυρίζεσθε θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο?».

Και μετά σηκώνει τη βαλίτσα του και αργά αργά αποχωρεί ενώ η κάμερα τον δείχνει να απομακρύνεται στο βάθος, στητός, παρότι ελαφρώς κλονισμένος. Η ανδρική τιμή στα καλύτερά της. Όταν αρνείσαι αυτό που αγαπάς γιατί απλώς κάποτε το αγάπησες πολύ και τώρα, όσο κι αν σε πονάει, θέλεις το καλό του, να το βλέπεις να είναι ευτυχισμένο. Αναμφίβολα το αίσθημα της ανδρικής τιμής στο υψηλότερό του σημείο….

 

 

Δείτε επίσης