Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Ξεκίνησε ως μεταφραστής ( του Μπόμπι Ρόμπσον στην Μπαρτσελόνα ) και εν συνεχεία πέρασε στους προπονητικούς πάγκους. Η πορεία του, ζηλευτή. Από βοηθός, πρώτος προπονητής.

Πριν συμπληρώσει τα 40 χρόνια του, γίνεται διάσημος, κατακτώντας το κύπελλο ΟΥΕΦΑ, το 2003, με την Πόρτο. Ενώ την επόμενη χρονιά, με την ίδια ομάδα, κατακτά το Τσάμπιονς Λιγκ, φτάνει στην κορυφή του ποδοσφαιρικού Εβερεστ.

Ωστόσο, ο Ζοζέ Μουρίνο, δείχνει να κινείται από μια πανίσχυρη εσωτερική δύναμη. Είναι ακόρεστος, επιθυμεί κι άλλους τίτλους. Και τους κατακτά.

Όταν ο Ρώσος ολιγάρχης Αμπράμοβιτς γίνεται ιδιοκτήτης τής Τσέλσι, τον προσλαμβάνει.

Ο Μουρίνιο είναι ασταμάτητος. Συστήνει τον εαυτό του στο αγγλικό κοινό ως “I am the Special One” και οδηγεί την Τσέλσι στον τίτλο μετά από 50 χρόνια! Την επόμενη χρονιά και πάλι πρωταθλητής! Αποθέωση…

Αλλά η αδυναμία κατάκτησης του Τσάμπιονς Λίγκ ( με το απεριόριστο…μπάτζετ του Αμπράμοβιτς ) τον στέλνει στην Ιταλία. Κι εκεί φτάνει ξανά στην ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική κορυφή, κατακτώντας και πάλι το Τσάμπιονς Λιγκ με την Ιντερ το 2010.

 

 

Κάπου εκεί, ο Μουρίνιο βρίσκεται στο απώγειο της δόξας του. Και κάπου εκεί, το…χάνει. Όχι ότι τα προηγούμενα χρόνια ήταν “ήσυχο παιδάκι”. Ατέλειωτες προκλητικές δηλώσεις, μετρ στον ψυχολογικό πόλεμο, στην άσκηση πίεσης στους διαιτητές κ.ο.κ. Σύμφωνοι, όλα είναι μες στο παιχνίδι. Αλλά ο Πορτογάλος το παρακάνει.

Ετσι, όταν, δαφνοστεφανωμένος για δεύτερη φορά αναλαμβάνει τη βασίλισσα, τη Ρεάλ Μαδρίτης, το όριό του είναι μόνον ο ουρανός. Αλλά, για κακή του τύχη, ανάμεσα σε αυτόν και τον ουρανό παρεμβάλλονται κάποιοι λίγοι…εξωγήινοι. Τα μικρά, κοντά, διαβολεμένα ανθρωπάκια τής Μπάρτσα, ο Μέσι, ο Ινιέστα, ο Τσάβι κ.α.

Ουσιαστικά τού στερούν τη δυνατότητα διάκρισης αφού είναι εκείνοι που κατακτούν το Τσάμπιονς Λιγκ και όχι “η βασίλισσα”. Ένα πρωτάθλημα παίρνει με τη Ρεαλ στα τρία χρόνια του σε αυτήν αλλά αυτό που δυστυχώς μένει ως εντύπωση, είναι η ένταση που δημιουργεί στα ματς, ανάγοντας τον εαυτό του υπέρτερο του ίδιου του αθλήματος που υπηρετεί.

Στον τελικό κυπέλλου με την Μπαρτσελόνα, κι ενώ η ήττα είναι σίγουρη, ρίχνει στο ματς τον θηριώδη Τογκολέζο Αντεμπαγιόρ, με προφανή εντολή να προκαλέσει την αποβολή του ώστε ο Μουρίνιο να μπορεί να διαμαρτύρεται στη συνέντευξη Τύπου μετά. Ο διαιτητής το καταλαβαίνει: ο Αντεμπαγιόρ επιτίθεται σε όποιον έχει τη μπάλα με…νύχια και με δόντια. Αλλά ο διαιτητής δεν του κάνει την χάρη να τον αποβάλλει…

 

 

Κι από κάπου εκεί, ξεκινά η, ας την πούμε, πτώση του. Το τίμημα τής ύβρεώς του. Διώκεται από τη Ρεάλ, με τον πρόεδρο Πέρεθ να δηλώνει κάτι σαν «καλός κόουτς ο Μουρίνιο αλλά εμείς εδώ, στη Μαδρίτη, δεν χρειαζόμαστε τόση ένταση». Δηλαδή, έχουμε τον δικό μας, κυριλέ τρόπο να κερδίζουμε τους τίτλους.

Όπως άλλωστε και γίνεται αφού μετά την αποχώρησή του η Ρεάλ κερδίζει μέσα σε τρία χρόνια, δύο Τσάμπιονς Λιγκ, τίτλο που δεν κατόρθωσε να κερδίσει ο Πορτογάλος κατά τη θητεία του στην ομάδα.

Πού να πάει; Επιστρέφει στην Τσέλσι. Κατακτά τη δεύτερη χρονιά του σε αυτήν το πρωτάθλημα αλλά και πάλι προκαλεί ένα σωρό δυσάρεστες καταστάσεις ( κόντρα, που χάνει, με τη γιατρό τής ομάδας, Εύα Καρνέιρο, κ.α.).

Για να βρεθεί στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και να παραπαίει φέτος, κάνοντας κάποιους να λένε ότι χρειάζεται “ψυχιατρική βοήθεια”.

 

 

Συνολική αποτίμηση: ο Μουρίνιο, ως κόουτς, είναι σπουδαίος και αναμφίβολα έχει γράψει τη δική του ιστορία στο άθλημα. Αλλά, κάπως κατορθώνει και υποβιβάζει το ίδιο το επίπεδο του αθλήματος με τα, πολλές φορές, καραγκιοζιλίκια του.

Δημιουργεί δηλαδή μια ατμόσφαιρα έντασης, άγχους και αντεκδικήσεων, που μόνο καλό δεν κάνει στο ίδιο το άθλημα.

Και ίσως, κάπως έτσι, από το 2010 και μετά, το άστρο του δεν λάμπει πια το ίδιο φωτεινό. Η νέμεσις για την ύβρι του; Ενδεχομένως.

Ο νεοπλουτισμός, οπουδήποτε, έχει συγκεκριμένη διάρκεια ζωής και προσέλκυσης της προσοχής…

Δείτε επίσης