Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Το σκάνδαλο τής FIFA συγκλονίζει εδώ και μήνες το παγκόσμιο ποδόσφαιρο – και όχι μόνον. Ασφαλώς πάντοτε υπήρχαν υπόνοιες για δωροδοκίες και κατ’εντολήν αναθέσεις διοργανώσεων, ωστόσο η αλήθεια που βγαίνει στο φως αναμφίβολα σοκάρει ακόμη κι όσους -εξαιτίας τής καλής τους πίστης- αρνούνταν να πιστέψουν τους ψιθύρους και τις διαδόσεις. Κάποιοι άλλοι βέβαια, όπως ο Μαραντόνα, ορκισμένος εχθρός του Μπλάτερ λόγω του αποκλεισμού του για την γνωστή υπόθεση ντόπινγκ στο Π.Κ. των ΗΠΑ το ’94, βρήκαν την ευκαιρία να…ξεσπαθώσουν, υποστηρίζοντας κάτι σαν «εμείς σάς τα λέγαμε»…

Υπάρχει η εντύπωση ότι η σταθερή άνοδος τής εμπορευματοποίησης του ποδοσφαίρου ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τα όσα συμβαίνουν, για τα σκάνδαλα, τις παράνομες συναλλαγές κ.λπ. Και σίγουρα όταν τα ποσά φτάνουν σε δυσθεώρητα ύψη εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, ο πειρασμός είναι μεγαλύτερος για κάποιον να…βουτήξει το χέρι στο βάζο με το μέλι. Φυσικά υπάρχει πάντοτε και ο προσωπικός παράγων: π.χ. πώς να δικαιολογήσει κανείς τον Πλατινί, έναν εκπληκτικό ποδοσφαιριστή και ήρωα του αθλήματος, για μια τέτοια συμπεριφορά, όταν είναι δεδομένο ότι δεν είναι τα χρήματα που του λείπουν. Απληστία; Ματαιοδοξία; Ελλειψη μέτρου; Ελλειψη σεβασμού στην ποδοσφαιρική ιστορία του; Απλή επιπολαιότητα; Διεφθαρμένος χαρακτήρας; Καθένα ξεχωριστά αλλά και όλα μαζί σίγουρα έπαιξαν τον ρόλο τους για τον οδηγήσουν στη δεινή θέση που βρίσκεται τώρα, κυρίως όσον αφορά την ηθική απαξίωση και την κηλίδωση του ονόματός του.

Germany-v-Italy-UEFA-EURO-2012-Semi-Final

Ωστόσο, αν ανατρέξει κανείς πίσω στον χρόνο, θα δει ότι ποτέ τα πράγματα δεν ήταν ιδανικά και αγγελικά πλασμένα. Αυτό το «όσο πιο παλιά τόσο πιο καλά» είναι μάλλον ένα ανεδαφικό μότο.  π.χ. ένας από τους πρώτους “μπαγαπόντηδες” στην ιστορία του αθλητισμού ήταν ο -γνωστός και μη εξαιρετέος- Νέρων, ο ημίτρελος ρωμαίος αυτοκράτορας, ο οποίος είχε μια τεράστια πίστη στις ικανότητές του, εμφανώς δυσανάλογη των πραγματικών δυνατοτήτων του, «μαγείρευε» τα αποτελέσματα, κατά πώς τον συνέφερε. Καταρχήν είχε φροντίσει να συμπεριλάβει στους ολυμπιακούς αγώνες το τραγούδι και την υποκριτική, τομείς στους οποίους εξασκούνταν επί χρόνια, θεωρώντας ότι είναι καταπληκτικός τραγουδιστής ( είναι ιστορικά γνωστό «τι τραβούσε» ο Σενέκας και οι υπόλοιποι του περιγύρου του από τις φωνητικές του ακροβασίες, απαιτούσε γερά νεύρα για να συγκρατηθεί κάποιος και να μην θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του ξεσπώντας σε γέλια ή και σε κλάματα, αναλόγως των φωνητικών επιδόσεων του αυτοκράτορα ).

Αλλά πέραν τής καλλιτεχνικής του φύσης, ο Νέρων ήθελε να δείξει στον λαό του ότι ήταν και φοβερός σπόρτσμαν, δηλαδή ότι δεν ήταν μόνο για τα σαλόνια αλλά και για..αλώνια. Και πιο συγκεκριμένα για τις αρένες στις οποίες κατέβαινε για να λάβει μέρος στις αρματοδρομίες. Εκεί λειτουργούσε διαφορετικά αλλά το ίδιο δόλια. Απλώς δωροδοκούσε τους υπόλοιπους, έτσι ώστε ακόμη κι αν «έχανε» καμιά στροφή στον αγώνα και καρφωνόταν στα πέριξ του σταδίου, να είναι βέβαιον ότι εκείνος θα ήταν ο τελικός νικητής. Μετά δε τις λαμπρές νίκες του στην Ολυμπία το 67μ.Χ. ( κι ενώ είχε ήδη καθυστερήσει τους αγώνες για να προετοιμαστεί….) επέστρεψε -αλίμονο!- θριαμβευτής στη Ρώμη με 1808 -παρακαλώ!- κλάδους ελιάς, αντιπροσωπευτικούς του αριθμού των νικών του ( μα πόσα, διάολε, ήταν όλα τα αγωνίσματα; ). Ο λαός τής Ρώμης φυσικά τον αποθέωσε επειδή απλώς δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά ( άσχετα αν ο τρελο-αυτοκράτορας τελικά τού έκαψε την πόλη…).

Nero

Για την ιστορία των ολυμπιακών αγώνων και τις διάφορες “βρώμικες” υποθέσεις που λάβαιναν χώρα σε αυτούς αναφέρεται και ο Καρλ Βίλεμ Βέμπερ στο βιβλίο του «Oι ανίεροι αγώνες: Η αρχαία Ολυμπία μεταξύ μύθου και πραγματικότητας» ( The unholy games: Ancient Olympia Between Legend and Reality ). Καθιστώντας βεβαίως σαφές, πέρα από τις υποθέσεις δωροδοκιών κ.λπ., το ότι οι αθλητές μόνο ερασιτέχνες δεν ήταν. Σπανίως το κλαδί ελιάς ήταν το κίνητρό τους ή ο μοναδικός στόχος τους. Υπήρχαν οι χορηγίες αλλά και κανείς δεν τους απαγόρευε να λαμβάνουν μέρος και σε άλλους αγώνες με μεγάλα χρηματικά έπαθλα.

Στον αντίποδα ο κίνδυνος, για κάποιον που παρα-ξεχώριζε, ελλόχευε πάντοτε. Υπό καθεστώς τυρρανίας, ο Κίμων, πρωταθλητής πολλάκις στις αρματοδρομίες, έφτασε σε τέτοια ύψη δημοφιλίας, που, συνδυάζοντάς τα με τις πολιτικές δραστηριότητές του, θεωρήθηκε ύποπτος -και ως εκ τούτου- εξοντώθηκε…

Τελικά, και επιστρέφοντας στα των ημερών μας, στο σκάνδαλο τής FIFA, δεν μπορεί κανείς να μην προβληματιστεί για το κίνητρο ισχυρών πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά ανθρώπων, να παίζουν παρόμοια “βρώμικα” παιχνίδια, για ιλιγγιώδη ποσά που επί της ουσίας δεν τα έχουν ανάγκη. Ενδεχομένως είναι το «εγώ» τους που αδυνατεί να συγκρατηθεί, η αίσθηση ότι κάποια στιγμή ουδείς μπορεί να τους αγγίξει. Είναι, λοιπόν, η αρχαιοελληνική ύβρις που, ώς γνωστόν, ακολουθείται από την άτη και τη νέμεση: την οργή των θεών για την ανερμάτιστη ανθρώπινη ματαιοδοξία, τη φιλοδοξία δίχως -ανθρώπινα- όρια….

Δείτε επίσης