Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Η ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν “Interstellar”, ίσως η πιο ενδιαφέρουσα διαστημική ταινία των τελευταίων -πολλών- χρόνων, πραγματεύεται την έννοια του χρόνου, το ταξίδι σε αυτόν, καθώς και πλήθος άλλων θεμάτων – φιλοσοφικής κυρίως υφής. Μια ταινία για την εξερεύνηση του διαστήματος, αρκετά μακριά από το κλασικό πρότυπο του “διαστημικού γουέστερν”.

Σε αυτή την ιδιαίτερη ταινία, ένα ποίημα ακούγεται 3 φορές ( την μία από τα χείλη του ετοιμοθάνατου δρ.Μπραντ – Μάικλ Κέιν ). «Εξοργιστείτε ενάντια στον θάνατο του φωτός» έγραψε ο Ουαλός Ντίλαν Τόμας, ένας “καταραμένος” ποιητής που πέθανε μόλις στα 39του χρόνια.

Γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1914 στο Σουόνσι και κατέληξε στις 9 Νοεμβρίου του 1953 στη Νέα Υόρκη, νικημένος από το αλκοόλ. «Ταπεινής»  καταγωγής, ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα στη διάρκεια του βίου του αφού η αναγνώριση δεν ερχόταν κι εκείνος έπρεπε να επιβιώσει δουλεύοντας όπου μπορούσε.

 

 

Τα παιδικά του χρόνια ήταν ευχάριστα, μέσα στα βιβλία και τα διαβάσματα, με την μητέρα του να τον υπεραγαπά. Κάνοντας πικρό χιούμορ ο ίδιος είπε κάποτε ότι «ακριβώς αυτό ήταν το πρόβλημα τής ζωής μου: ότι είχα πολύ όμορφα παιδικά χρόνια».

Υπονοώντας το πόσο δύσκολο τού φάνηκε στη συνέχεια να προσαρμοστεί στην πραγματική, σκληρή ζωή.

Αρθρογραφούσε σε εφημερίδες και περιοδικά, συμμετείχε σε θεατρικές ομάδες, εκφωνούσε διαφημιστικά μηνύματα και έκανε ραδιοφωνικές εκπομπές. Και -φυσικά- έγραφε ασταμάτητα. Η επιτυχία που τού αρνούνταν οι κριτικοί τής εποχής τον οδήγησε στην παραίτηση και το αλκοόλ.

Παντρεύτηκε μια νεαρή χορεύτρια αλλά εδώ ισχύει το γνωστό κλισέ: η φτώχεια φέρνει γκρίνια, με αποτέλεσμα ο γάμος του να διαλυθεί. Τελικά η ευαίσθητη φύση του δεν άντεξε. Συντετριμμένος από τις κακουχίες έφυγε πρόωρα από τη ζωή.

 

 

Mε έναν τρόπο, λοιπόν, ο Ουαλός ποιητής είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής του διαστημικού μπλοκμπάστερ που κάλπασε στις κινηματογραφικές αίθουσες τής υφηλίου.

Οταν «το διαστημόπλοιο τής σωτηρίας» Endurance εγκαταλείπει την καταρρέουσα Γη, σε αναζήτηση ενός πλανήτη κατάλληλου να φιλοξενήσει τους κατοίκους της, το ποίημα του Τόμας ακούγεται, κάπως σαν αποχαιρετισμός σε ένα παρηκμασμένο παρελθόν, κάπως σαν κάλεσμα ζωής σε έναν καινούριο κόσμο.

Αν κάποια από τα λεπτά θέματα που πραγματεύεται η ταινία ισχύουν, τότε ο καταραμένος, ασθματικός, ευαίσθητος, πρόωρα χαμένος ποιητής, μπορεί σε κάποιο σημείο του χωροχρόνου, σε αυτόν ή σε έναν άλλον γαλαξία, να χαμογελά ευτυχισμένος. «Μην βαδίζεις απαλά μέσα σε αυτήν την καλή νύχτα – Εξοργίσου, εξοργίσου ενάντια στον θάνατο του φωτός».

 

 

Do Not Go Gentle Into That GoodNight
Dylan Thomas (1914-1953)

Do not go gentle into that good night,

Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.

Though wise men at their end know dark is right,

Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night,

Good men, the last wave by, crying how bright

Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.

Wild men who caught and sang the sun in flight,

And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night,

Grave men, near death, who see with blinding sight

Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.

And you, my father, there on the sad height,

Curse, bless, me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night,
Rage, rage against the dying of the light.

 

Δείτε επίσης