Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

«Το σημαντικό είναι να εκφράζει κανείς την άποψή του, να μην είναι πρόβατο, να μη νιώθει σαν πρόβατο και να μην επιτρέπει στην κυβέρνησή του ( που υποτίθεται πως είναι εκλεγμένη ) να πιστεύει ότι οι άνθρωποι τους οποίους κυβερνά είναι ένα κοπάδι από πρόβατα». H ρήση είναι τής Αμερικανίδας συγγραφέως Πατρίσια Χάισμιθ. “Σκοτεινή” φυσιογνωμία, γεννήθηκε το 1921 και ποτέ δεν φαίνεται να ξεπέρασε το γεγονός ότι ήταν υιοθετημένη. Οι σχέσεις με τους γονείς της ήταν σαρκοβόρες, σχεδόν μέχρι το τέλος τής ζωής της. Με κλίση στη λογοτεχνία, έγραφε από μικρή αλλά όχι ακριβώς τα…προβλεπόμενα μυθιστορήματα. Η κλίση της ήταν τα αστυνομικά, με τη διαφορά ότι στο τέλος ο κακός…θριάμβευε!  Αυτό φυσικά δεν την έκανε πολύ δημοφιλή, ειδικά στην Αμερική όπου ακόμη τα αστυνομικά μυθιστορήματα είχαν ως επίλογο τη συντριβή του κακού και τον θρίαμβο του καλού.

the-talented-mr-ripley-movie-photo

 

Η Χάισμιθ αναμφίβολα είχε έναν ιδιαίτερο ψυχισμό, μη αποδεχόμενη το γεγονός του “στρογγυλέματος” των ιστοριών της. Θεωρούσε ότι, όπως και στη ζωή, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά, ακόμη και το να κάνει ο ήρωας το κακό και στο τέλος να ξεφύγει από την ανθρώπινη δικαιοσύνη.  “Τέκνο της” ο “Ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ”, όπως ήταν ο τίτλος του δημοφιλέστερου μυθιστορήματός της, εκείνου που την καθιέρωσε και την έκανε διάσημη. Ο Ρίπλεϊ μεταφέρθηκε δύο φορές στον κινηματογράφο, με πιο πρόσφατη την ταινία του 1999 και τον Ματ Ντέιμον να ενσαρκώνει τον κεντρικό ήρωα ( Τζουντ Λο, Γκουίνεθ Πάλτροου, Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν συμπληρώνουν το καστ). Εναν εσωστρεφή, παράξενο νεαρό, ο οποίος επιθυμεί να βιώσει μια ζωή διαφορετική από τη δική του, σχετιζόμενος με πιο σεξουαλικά, πιο πλούσια, πιο δυναμικά άτομα. Ομως, στο τέλος, κάτι “δεν του πάει” και δολοφονεί τους ανθρώπους που προσεγγίζει. Παρ’όλα αυτά, ιδιοφυής αλλά κι ένας πραγματικός χαμαιλέων, αποφεύγει την τσιμπίδα του νόμου και ζει μαι πλούσια ζωή, ιδιοποιούμενος ξένες ταυτότητες.

 

carol-1

 

Στη λιγότερο ηθικολογούσα Ευρώπη, η Χάισμιθ ήταν πάντοτε πολύ πιο δημοφιλής, τα βιβλία της πουλούσαν σταθερά πολύ περισσότερο απ’ότι στην Αμερική, γεγονός που κάπου την ενοχλούσε. Στον ερωτικό τομέα ήταν ομοφυλόφιλη, από μικρή ηλικία και αδηφάγα σεξουαλικά. Ωστόσο σχετιζόταν σχεδόν πάντοτε με γυναίκες που την “βασάνιζαν”, στοιχείο ωστόσο απαραίτητο για να δημιουργήσει. Ποτέ όταν ήταν εντελώς ελεύθερη ή με κάποια που της φερόταν καλά, δεν μπορούσε να γράψει όπως ήθελε. Απειρες οι ερωμένες της, και συνήθως επεισοδιακές οι σχεσεις της, με έντονες εκρήξεις και σκληρούς χωρισμούς. Εζησε πολλά χρονια στη Γαλλία, την Ιταλία ενώ απεβίωσε στην Ελβετία, το 1995. Δυσκολεύτηκε οικονομικά επί μακρόν και μόνον μετά τα 50της χρόνια άρχισε να μπορεί να ζει αξιοπρεπώς από τη συγγραφή. Στην πορεία, με τα δικαιώματα των βιβλίων, τις ταινίες κ.λπ. κέρδισε αρκετά χρήματα, παρότι όλοι ομολογούσαν ότι ήταν σφιχτοχέρα σε επίπεδο φιλαργυρίας. Ισως τα χρόνια των στερήσεων, ποιός ξέρει…Πάντως έγραψε τη δική της ιστορία, ήταν φιλόπονη, εργατική και πειθαρχημένη και τελικά άφησε πίσω της μια πολύ ιδιαίτερη κληρονομιά στον χώρο του αστυνομικού μυθιστορήματος. Η περυσινή υποψήφια για Οσκαρ ταινία «Κάρολ», με τις Κέιτ Μπλάνσετ και Ρούνεϊ Μάρα βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο της, στο οποίο περιέγραφε έναν εξαιρετικά έντονο ερωτά της με μια παντρεμένη γυναίκα. Σίγουρα και τα επόμενα χρόνια το Χόλιγουντ θα βασιστεί σε αρκετά βιβλία της για τα σενάρια ταινιών του.

Δείτε επίσης