Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Στα καφέ και στα στέκια. Στα στενοσόκακα και τις λεωφόρους. Στα φώτα και στα σκοτάδια. Ο λογοτέχνης Γιώργος Χρονάς, συνολικά στο έργο του ( πλέον πρόσφατο βιβλίο του «Προσωρινή μέθη» ), αναφέρεται στις πόλεις, ως σκηνικά ιστοριών και ανθρώπινων συναντήσεων, φορείς μύθων και καταστάσεων πραγματικών αλλά και φαντασιακών.

Ο ίδιος είναι γεννημένος στον Πειραιά. Με μυρωδιές και εικόνες “καραγατσικές”. Με ανθρώπους που έρχονται και φεύγουν. Ταξιδιώτες και ντόπιους Και γι’αυτό συχνά αισθάνεται συνάφεια με τα λιμάνια, την Θεσσαλονίκη, την Πάτρα και άλλες πόλεις που του κομίζουν μνήμες παιδικής ηλικίας, αρώματα εμπορευμάτων και ανοιχτό θαλασσινό ορίζοντα – δυνατότητα για φυγή και ονειροπόληση.

 

 

Γράφει για τη Θεσσαλονίκη: «Νυχτερινή, απόκοσμη στα ιδιαίτερα σημεία της, αγαπάει τα παιδιά της, τους ξένους που έφτασαν με τις βαλίτσες τους σε σταθμούς, σε αεροδρόμια, σαν ήρωες κάποιου μυθιστορήματος του Τσέχοφ, του Ταμπούκι».

Στην Αθήνα, τη βάση του, συνδέει τον τόπο με τα πρόσωπα: την Μαρία Κάλλας, τον Βάρναλη, τον Γρηγόρη Ξενόπουλο και τόσους άλλους, γνωστούς, δοξασμένους αλλά και αγνώστους. Τα ιερά κτίσματα με τους δημιουργούς τους. Τα σύγχρονα με τους σύγχρονους συνοδοιπόρους του στην πόλη.

«Η γυναίκα της Πάτρας» ήταν το θεατρικό του που θριάμβευσε στις σκηνές πρόπερσι. Η ιστορία μιας γυναίκας που αγάπησε τους άνδρες και τις ζωές τους, τα πάθη της και τα πάθη τους.

 

 

Ενώ φέτος, σε περίπου δύο εβδομάδες, ο “Τζέιμς Ντιν του” θα μεταφερθεί στην Λάρισα, στον ελεύθερο αέρα του κάμπου, στην αμεριμνησία των καφετεριών της πλατείας και των μπουζουκομάγαζων όπου οι νυχτερινές φλόγες ανάβουν και κατακαίουν με την έντασή τους τις ζωές των θαμώνων-μυστών τους.

Αλλά δεν λείπουν από το έργο του και οι ξένες πόλεις. Η Νέα Υόρκη με τα εμβληματικά κτίρια, τον Πολ Οστερ, τον Φίλιπ Ροθ, τον Τρούμαν Καπότε. Το Μπουένος Αιρες, το πολυθόρυβο αργεντίνικο λιμάνι με τις ατελείωτες ευκαιρίες, την Εβίτα Περόν, τον νεαρό Ωνάση.  Η Κωνσταντινούπολη με τα μπαχάρια αλλά και τα μοντέρνα μπαρ, τις δύο όψεις της, την ευρωπαϊκή και την ανατολίτικη. Το Μιλάνο, το Τορίνο, η Ρώμη, το Τόκιο, το Παρίσι, το Αμβούργο.

Οι πόλεις που συναντά κανείς στα γραπτά του Γιώργου Χρονά δεν είναι απρόσωπες. Περιδιαβάζοντάς τες, ο αναγνώστης-ταξιδιώτης έρχεται σε επαφή με παρόν και μέλλον, με όσους κατοίκησαν και συνεχίζουν να κατοικούν σε αυτές, γνωρίζοντας ή αγνοώντας την ιστορία τους. Διαβάτες μιας καθημερινότητας που συνήθως κρύβει θαύματα που δεν περνούν από τον νου μας…

Δείτε επίσης