από τη Στέλλα Στεφανίδου:

US Open, 5 Σεπτεμβρίου 1989 ☆ Η στιγμή που λένε “αντίο” στην ενεργό δράση οι αθλητές που θαυμάζουμε και παρακολουθούμε από μικρά παιδιά, κρύβει πάντα συγκίνηση και νοσταλγία.

Η τενίστρια που αγάπησα όσο καμια άλλη, η μοναδική Chris Evert ήταν ήδη από τα 11 μου χρόνια το ιδανικό “μοντέλο”: ψύχραιμη, συγκεντρωμένη, σταθερή, αποτελεσματική, με αυτοκυριαρχία που τσάκιζε κόκκαλα και πραγματικό πάθος για τη νίκη, κρυμμένο καλά κάτω από “ανέκφραστο” πρόσωπο την ώρα του αγώνα. Α, και κουκλίτσα!

 

 

Θυμάμαι να περιμένω κάθε μήνα με τρελή ανυπομονησία, να φτάσει με το ταχυδρομείο το “World Tennis” ( συνδρομή που είχαν οι γονείς μου στο περιοδικό ) για να αρχίσω το ξεφύλλισμα. Εγώ βέβαια περισσότερο κοιτούσα τα φορεματάκια της Κρις, για να δείξω στη μαμά το επόμενο που θα μου έραβε μπας και μοιάσω ( στυλιστικά ) στο ίνδαλμα! Ο μπαμπάς μου πάλι, προσπαθούσε ο έρημος να με κάνει να μελετήσω τις σελίδες με την ανάλυση τεχνικής και χτυπημάτων από τους μεγάλους προπονητές της εποχής. Κουτσά-στραβά, συνδυάζαμε και τις δύο τάσεις…

 

 

Η Κρις, μία από τις σπουδαιότερες τεννίστριες όλων των εποχών και σίγουρα η μεγαλύτερη στις χωμάτινες επιφάνειες, αποχαιρέτησε το άθλημά της στη διάρκεια του US Open 1989: “Ήθελα να κλείσω την καριέρα μου στο μεγάλο τουρνουά της πατρίδας μου, μπροστά στο κοινό της. Από εδώ, στα 16 μου χρόνια, έκανα το ντεμπούτο μου στα μεγάλα πρωταθλήματα, γι’ αυτό και ήθελα εδώ να πω το “αντίο”…”.

Ήταν το τέλος μιας εποχής για το γυναικείο τέννις. Από τότε άλλαξαν πάρα πολλά, βελτιώθηκαν και εξελίχθηκαν, τόσο στους αθλητές όσο και στο ίδιο το άθλημα, όμως οι μνήμες που άφησαν οι πραγματικά μεγάλοι μένουν ζωντανές μέχρι τις μέρες μας. 

Δείτε επίσης