Eνα πράγμα που δεν έχει γίνει ευρύτερα αντιληπτό είναι ότι η παρακμή, ως φαινόμενο, έρχεται σε όλα τα επίπεδα, και το αισθητικό. Όχι ότι είχαμε καμιά τρομερή αισθητική, ως λαός, κάπως ό,τι να΄ναι ήμασταν, λίγο Αρμάνι και λίγο…Αρμίδη, αλλά παλευόταν το πράγμα. Η φτωχοποίηση συνεπάγεται την απουσία όλο και περισσότερων ανθρώπων από αγορές βιβλίων, παρακολουθήσεις συναυλιών, εκθέσεων κ.α. Αν οι μισοί, πιο νέοι, πιο ανήσυχοι σε όλα τα επίπεδα -και στο αισθητικό που άλλωστε αποτελεί απότοκο ευρύτερης παιδείας -φύγουν έξω και αν οι εισελθόντες είναι ρακένδυτοι πένητες και κάθε καρυδιάς καρύδι -μαζί με αξιοπρεπείς ανθρώπους αλλά κατατρεγμένους-, ε, και αισθητικά, δεν θα υπάρχει τριγύρω ό,τι καλύτερο. Και η αισθητική, πολλές φορές και ασυνείδητα, διαμορφωνει και την διάθεση ενός πολίτη. Αν δεις 5 όμορφες εικόνες, ακούσεις 5 όμορφες κουβέντες και σταθείς μπροστά σε 5 ωραία δημιουργήματα, η μέρα σου σίγουρα θα είναι πιο όμορφη. Όπως πηγαίνει το πράγμα, μοιραία οι κοινωνίες θα συρρικνωθούν και θα διαχωριστούν σε γκέτο, ανθρώπων παρόμοιας κοινωνικοοικονομικής -και αισθητικής- υπόστασης. Αλλά η συνολική αισθητική θα είναι σε απείρως χαμηλότερα επίπεδα και εξαιρετικά διαβρωμένη. Σε ουδέτερους χώρους κίνησης στις πόλεις μπορεί να ακούς και…ελληνικά και, πού και πού, να βλέπεις και κάτι όμορφο που να σου θυμίζει το παρελθόν, ως ανάμνηση. Πεπτωκότες, σε όλη την γκάμα….

Δείτε επίσης