Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Έφυγε από τον κόσμο μας στις 17 Μαρτίου, πριν από 41 χρόνια. Ο Λουκίνο Βισκόντι, ο ιταλός σκηνοθέτης με το ισχυρό στίγμα, άφησε τη σφραγίδα του στον ιταλικό και παγκόσμιο κινηματογράφο, μέσα από τις δημιουργίες του όπως Ο Γατόπαρδος, Ο Ρόκο και τ’αδέλφια του, Θάνατος στη Βενετία, Η Γοητεία της Αμαρτίας κ.α. Ιδιόρρυθμος, εκρηκτικός, εμμονικός, τελειομανής, αποτέλεσε ήρωα πολλών παρακαλλιτεχνικών κουτσομπολιών και ιστοριών που καταγράφηκαν και, πέρα από σπουδαίο έργο του, τον θυμίζουν. Η Κλαούντια Καρντινάλε, η οποία, ως πρωταγωνίστριά του βίωσε μαζί του “των παθών της τον τάραχο”, τον έχει περιγράψει κάπως έτσι:

 

 

Το κινηματογραφικό σετ του Γατόπαρδου ήταν ένα εκπληκτικό θέαμα. Ο Λουκίνο ήταν υπερβολικά απαιτητικός, δεν του ξέφευγε τίποτα και αλίμονο αν κάποια λεπτομέρεια δεν ήταν τέλεια, αυθεντική. Το φόρεμά μου ήταν φανταστικό, αλλά και ο κορσές ήταν αυθεντικός, σταθερός, σού έκοβε την ανάσα….

Αληθινά ήταν και τα άλατα και το άρωμα που είχα στην τσάντα μου, εν ολίγοις, τα πάντα. Μελετούσε την κάθε λεπτομέρεια σχεδόν με μανία, ήταν παρών στο προβάρισμα των ρούχων, στο μακιγιάζ, η σχολαστικότητά του ήταν μνημειώδης…

-Μετά από αυτή την ταινία η κομμώτριά μου έπαθε νευρικό κλονισμό, γιατί το χτένισμά μου ήταν τόσο πολύπλοκο που κάθε φορά που έπρεπε να με χτενίσει, αφιέρωνε πάνω από δύο ώρες. Αυτό ήταν εξαντλητικό, για όλους. Οι Σικελοί ευγενείς που χρησιμοποιούσε ο Λουκίνο για να υποδυθούν τον ίδιο τους τον εαυτό, έπεφταν κάτω σαν τις μύγες.

 

 

-Στα διαλείμματα έβλεπα ανθρώπους να καταρρέουν γύρω μου από την κούραση αλλά εγώ δεν ξέλυνα τον κορσέ μου, ούτε για μια στιγμή, για να μην αποσυντονιστώ και όλη τη νύχτα δεν καθόμουν γιατί δεν μου το επέτρεπαν οι μπαλένες που με έσφιγγαν. Ο Λουκίνο είχε βάλει να φτιάξουν μια ειδική καρέκλα πάνω στην οποία μπορούσα να ακουμπήσω και να ανακουφιστώ για λίγο από όλο αυτό το βάρος.

-Πάνω στο πλατό ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος, ο τελευταίος πρίγκηπας του κινηματογράφου. Ακόμα και στον ίδιο τον παραγωγό δεν επιτρεπόταν εύκολα η είσοδος. Εκεί, ο Βισκόντι, ήταν στ’αλήθεια ένας Θεός. Το να μπεις σε έναν χώρο όπου σκηνοθετούσε, ήταν σαν να έμπαινες μέσα σε έναν ναό, δεν ακουγόταν το παραμικρό.

-Ο ρόλος της Αντζέλικα με σημάδεψε για πάντα. Ο Βισκόντι με έμαθε να είμαι όμορφη. Το βλέμμα μου ήταν ανέκφραστο, φευγαλέο: με υποχρέωσε να το προσδιορίσω, να το διατηρώ εστιασμένο για πολλή ώρα. Ελεγε πάντα ότι έπρεπε να γυρίζω το πηγούνι για να δίνω περισσότερη λάμψη στα μάτια…Σμίλεψε το μάτι μου».

( Το υλικό αντλήθηκε από το τεύχος 174 του περιοδικού Οδός Πανός, απρίλιος-ιούνιος 2017 ).

Δείτε επίσης