«Όχι, όχι κυρία μου. Δεν είναι έτσι όπως τα λέτε, ο Μπαράκ Ομπάμα δεν είναι Αραβας. Διαφωνώ μαζί του σε μια σειρά θεμελιωδών ζητημάτων αλλά το ένα δεν έχει να κάνει με το άλλο». 

Αυτή είναι η απάντηση που δίνει ο Τζον Μακ Κέιν που έφυγε από τη ζωή εχθές, στα 81του χρόνια, σε μια οπαδό του-ψηφοφόρο, κατά την προεκλογική περίοδο τού 2008, όταν ήταν ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών για την προεδρία κόντρα στον Μπαράκ Ομπάμα. Ο νεώτερος και πιο φρέσκος Ομπάμα τελικά κέρδισε, πλην όμως εκείνο που έμεινε στα μυαλά και τις καρδιές των Αμερικανών ήταν ο έντιμος και καθαρός προεκλογικός αγώνας του ηλικιωμένου ρεπουμπλικανού γερουσιαστή.  Γενικά η τότε προεκλογική περίοδος ήταν εξαιρετικά πολιτισμένη. Πώς ήταν η περυσινή με την κόντρα Χίλαρι-Τραμπ; Ε, καμία σχέση…

 

 

Φυσικά δεν θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά με κάποιον με την ιστορία του Τζον Μακ Κέιν. Από οικογένεια στρατιωτικών, πολέμησε γενναία στο Βιετνάμ, για να πιαστεί τελικά αιχμάλωτος από τους Βιετκόνγκ. Επί 5 χρόνια υπέμεινε φρικτά βασανιστήρια προκειμένου να ομολογήσει σχετικά με τη δράση του. Κάτι που έκανε, δηλώνοντας αργότερα: «Σε τέτοιες περιπτώσεις, αργά ή γρήγορα, θα το κάνεις. Απλώς, ο καθένας έχει το δικό του σημείο αντοχής, εκεί που στο τέλος σπάει. Εγώ άντεξα όσο μπόρεσα και υπέκυψα όταν έφτασα στο δικό μου».

 

 

Εναν χρόνο πριν, ανακοινώθηκε ότι ο Τζον Μακ Κέιν έπασχε από μια μορφή καρκίνου του εγκεφάλου. Εδωσε, και εδώ, την μάχη του αλλά ο εχθρός ήταν πολύ πιο ισχυρός..

Η καθολικότητα της αποδοχής του από τους Αμερικανούς έγινε αισθητή από τα μηνύματα που άπαντες, Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί πρόεδροι, ο Κάρτερ, ο Μπους, ο Κλίντον, ο Ομπάμα, ο Τραμπ, έστειλαν, όταν ανακοινώθηκε επίσημα ο θάνατός του. Ασφαλώς ξεχωρίζει εκείνο του -αντιπάλου του το 2008- Μπαράκ Ομπάμα:

 

«Ο Τζον Μακ Κέιν κι εγώ υπήρξαμε μέλη διαφορετικών γενεών, προήλθαμε από εντελώς διαφορετικό υπόβαθρο και ανταγωνιστήκαμε στο υψηλότερο επίπεδο της πολιτικής. Ωστόσο μοιραζόμασταν, παρά τις όποιες διαφορές μας, την πίστη σε κάτι υψηλό – τα ιδανικά για τα οποία γενιές Αμερικανών και μεταναστών πάλαιψαν και θυσιάστηκαν. Είδαμε τις πολιτικές μάχες μας σαν ένα προνόμιο, σαν κάτι το ευγενές, σαν μια ευκαιρία να υπηρετήσουμε αυτά τα υψηλά ιδανικά τόσο στην πατρίδα μας όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο»…

 

Δείτε επίσης