Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Ο Κλιντ Ιστγουντ έδωσε πρόσφατα συνέντευξη στο περιοδικό Esquire. Όταν ρωτήθηκε για τις αμερικανικές εκλογές του Νοεμβρίου, δεν μάσησε -αλίμονο!- τα λόγια του: «Αν και έχει  πει πολλά λάθος πράγματα και με λάθος τρόπο, θα ψηφίσω τον Τραμπ. Ολοι κατά βάθος έχουμε κουραστεί από την πολιτική ορθότητα, από το πολύ γλείψιμο. Είναι η γενιά τού “να γλείφεις κώλους”.

Συνεχώς κάποιοι κατηγορούν κάποιους αλλους για ρατσιστές, για πράγματα για τα οποία στην γενιά μου κανείς δεν θα σε έλεγε ρατσιστή». Σκληρό και…brutal ενδεχομένως να χαρακτήριζε κάποιος τον Κλιντ, με τις ταινίες του οποίου μεγαλώσαμε -και συνεχίζουμε-, ωστόσο θα πρέπει να έχει στο μυαλό του ότι δεν έχει να κάνει με απλή περίπτωση…

Κατ’αρχήν ο Ιστγουντ δεν “ανέβηκε” στην κορυφή γρήγορα και “με τη μία”. Ζορίστηκε. Διάσημος έγινε μετά τα 35του, με τα σπαγγέτι γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε. Συνεπώς, όλο αυτό του έδωσε την ευκαιρία να συγκροτήσει μια συμπαγή και ισχυρή προσωπικότητα.

Κατά την πρώτη περίοδο της καριέρας του, ο αγαπητός σχεδόν σε όλο το φάσμα των σινεφίλ Κλιντ, υποδύθηκε ρόλους που σχετίζονταν με θέματα όπως η αυτοδικία κ.λπ. ( ο καουμπόι-εκτελεστής, ο επιθεωρητής Dirty Harry που αποδίδει δικαιοσύνη μόνος του κ.α.).

Αργότερα, όταν πέρασε πίσω από την κάμερα, γύρισε μερικές από τις πιο όμορφες και ανθρώπινες ταινίες, χωρίς καθόλου να απωλέσει την ανδρική ματιά του: «Οι γέφυρες του Μάντισον». «Million Dollar Baby» και φυσικά το «Gran Torino», μια ταινία ύμνο στη διαφορετικότητα και την συνύπαρξη ανθρώπων διαφορετικών φυλών και καταβολών.

Συνεπώς, για όσους βιάζονται να τον ψέξουν, ας σκεφθούν ότι μάλλον δεν έχει κάποιο νόημα να κολλάμε ταμπέλες στους ανθρώπους. Πολλοί μπορεί να είναι οι λόγοι που τους οδηγούν σε μια πολιτική επιλογή. Αλλά αυτό δεν αρκεί για να ερμηνεύσει τη συνολική στάση τους απέναντι στη ζωή και την προσωπικότητά τους.

Δείτε επίσης