Αλμπέρτο Μοράβια:

«Το τέλος του Παζολίνι υπήρξε, συνάμα, όμοιο με το έργο του και ανόμοιο με τον ίδιο. Όμοιο, επειδή είχε ήδη περιγράψει στα μυθιστορήματά του και στις ταινίες του αυτές τις σκοτεινές και άθλιες καταστάσεις, ανόμοιο επειδή ο ίδιος δεν ήταν ένας από τους ήρωές του αλλά μια κεντρική μορφή της κουλτούρας μας, ένας ποιητής που είχε σημαδέψει μια εποχή, ένας ιδιοφυής σκηνοθέτης, ένας ανεξάντλητος δοκιμιογράφος».

Φρεντερίκο Φελίνι:

«Η πνευματική μας ζωή έβρισκε σε αυτόν ένα συνεχές ερέθισμα για να σκέφτεται, να αλλάζει, να ανακουφίζεται. Πρόκειται για το πνίξιμο μιας ελεύθερης φωνής έξω από κοινωνικές συμβάσεις και σκοπιμότητες, την οποία η Ιταλία είχε ανάγκη».

Λάουρα Μπέτι:

«Ο Παζολίνι είχε ένα ατέλειωτο κουράγιο να αντιμετωπίζει την εχθρότητα μιας κοινωνίας που τότε δεν αστειευόταν. Σκότωνε. Ήταν πολύ επικίνδυνο αυτό που έκανε και ποτέ δεν τα πήγε καλά με την εξουσία. Δικάστηκε 33 φορές ( ! ). Και όλες οι κατηγορίες ήταν κατασκευασμένες, ψεύτικες. Κάποτε δικάστηκε επειδή είπαν ότι είχε απειλήσει έναν βενζινά με περίστροφο για να πάρει τα χρήματά του από το ταμείο. Ο βενζινάς βέβαια ήταν ένας άνθρωπος που μετά έξι χρόνια από τη δίκη κατέληξε στο τρελοκομείο. Και το πιο τραγικό ήταν πως όλοι εκείνοι οι σοβαροί άνθρωποι έκαναν την αναπαράσταση του “εγχειρήματος”.

Τον κακοποίησαν αυτές οι επιθέσεις. ήταν πολύ ‘επικίνδυνος’, όχι επειδή ήταν κομμουνιστής και ομοφυλόφιλος αλλά γιατί μιλούσε. Ο Παζολίνι δεν ήταν “του χεριού τους”.  Από το 1970 ως το 1975 αρθρογραφούσε στην “Κοριέρε ντέλα Σέρα”. Σε ένα από αυτά τα κείμενα είχε ζητήσει να περάσει από δίκη η ‘Χριστιανική Δημοκρατία’. Και αυτή τη στιγμή η ‘Χριστιανική Δημοκρατία’ είναι στη φυλακή.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι τα κείμενα αυτά ήταν προφητικά. Ο Παζολίνι, όμως, δεν ήταν προφήτης. Ήξερε καλά την εποχή του. Διάβαζε, ενημερωνόταν, ήξερε καλά τι συνέβαινε. Αλλά είχε και το κουράγιο να λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Γι’αυτό ήταν ένα πρόσωπο τόσο ανεπιθύμητο στην Ιταλία.

Πολλές φορές είχε σκεφτεί να φύγει, να αλλάξει το όνομά του και τη χώρα του. Όμως αγαπούσε πολύ την Ιταλία. Αγαπούσε με πάθος τη Ρώμη, μια πόλη σπάνια και μοναδική. Γι’αυτό ξανάρχιζε πάντα από την αρχή. Δεν παραιτούνταν εύκολα. Τριάντα ολόκληρα χρόνια από τη ζωή του ήταν αφιερωμένα στην πολιτική».

 

 

Δείτε επίσης