Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Το χιόνι έχει αρχίσει και πέφτει, ακόμη και στην…Αθήνα, προκαλώντας μια κάποια αναστάτωση. Τη σημασία του καιρού πολλές φορές την υποτιμούμε, μέχρι να μάς την…υπενθυμίσει ο ίδιος! Σε έναν μεγάλο βαθμό, μεγαλύτερο απ’ότι φανταζόμαστε, ο καιρός έχει αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα για τους σημερινούς συσχετισμούς των μεγάλων και των μικρότερων δυνάμεων στον πλανήτη.

Μάχες κρίσιμες που από το αποτέλεσμά τους διαμορφώθηκε ο κόσμος, όπως τον ξέρουμε, ανέδειξαν νικητή εξαιτίας τού ρόλου που έπαιξε ο καιρός κατά την προετοιμασία ή την διεξαγωγή τους. Ενα μίνι αφιέρωμα στον καιρό, σε ρόλο καταλύτη τής ιστορίας:

«Ουάρε, Ουάρε! Δώσε μου πίσω τις λεγεώνες μου!» Αυτοκράτορας Αύγουστος, 9 μ.Χ.

Πριν από περίπου 2007 χρόνια, στις 11 Σεπτεμβρίου του 9 μ.Χ., μια αναπάντεχη καταστροφή έπληξε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ενωμένα γερμανικά φύλα που βρίσκονταν υπό την κατοχή των Ρωμαίων, με ηγέτη έναν ικανότατο στρατιωτικό, τον Αρμίνιο, παρέσυραν τις ρωμαϊκές λεγεώνες στον Τευτοβούργιο Δρυμό (μεταξύ Κάτω Σαξονίας και Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας) και τις αποδεκάτισαν.

Σε αυτήν τη μεγάλη γερμανική νίκη, πέρα από τον ηρωισμό των πολεμιστών σημαντικό ρόλο έπαιξε και ο παράγων καιρός, ο οποίος «στάθηκε» στο πλευρό των εξεγερμένων.

 

Ο Αρμίνιος επσιστρέφει θριαμβευτής μετά τη νίκη του επί των Ρωμαίων στον Τευτοβούργιο Δρυμό.

Ο Αρμίνιος επιστρέφει θριαμβευτής μετά τη νίκη του επί των Ρωμαίων στον Τευτοβούργιο Δρυμό.

 

Ο Αρμίνιος είχε στήσει την ενέδρα του στη χαράδρα Ντέρενσλουχτ και, από την κορυφή ενός γκρεμού, παρακολουθούσε τους Ρωμαίους να μπαίνουν στην παγίδα. Λίγο πριν δώσει διαταγή για επίθεση, ο ήλιος κρύφτηκε πίσω από βαριά μαύρα σύννεφα και ο ορίζοντας φωτίστηκε από αλλεπάλληλες ηλεκτρικές εκκενώσεις. Σύντομα ξέσπασε μια άγρια καταιγίδα. Οσοι από τη ρωμαϊκή πομπή έσπευδαν στα πεύκα για προστασία, έβρισκαν τον θάνατο όταν οι κεραυνοί έπεφταν στις κορυφές τους.

Μανιασμένες ριπές ανέμου ξερίζωναν κορμούς κάτω από τους οποίους θάβονταν δεκάδες λεγεωνάριοι. Οι Ρωμαίοι σήκωναν ψηλά τις ασπίδες τους για να προστατευθούν, αλλά σύντομα η δερμάτινη επένδυση των ασπίδων τους γέμιζε νερό κι έτσι γίνονταν ασήκωτες. Πανικόβλητα άλογα έριχναν κάτω τους αναβάτες τους και τους τσαλαπατούσαν.

Κι ενώ οι αιφνιδιασμένοι από την οργή της φύσης λεγεωνάριοι αγωνίζονταν να αντιμετωπίσουν την καταιγίδα, έξαφνα το δάσος πήρε ζωή. Η κραυγή του Αρμίνιου «Στο όνομα του Θωρ!» έσκισε τον αέρα και οι Γερμανοί πολεμιστές πετάχτηκαν από παντού.

Ενα ολόκληρο έθνος που επί χρόνια ήταν σκλαβωμένο έπαιρνε τώρα την εκδίκησή του από τους μέχρι πρότινος αφέντες του. Με ασταμάτητη ορμή, κραδαίνοντας δόρατα και ρόπαλα, οι Τεύτονες πολεμιστές εξολόθρευαν τους Ρωμαίους λεγεωνάριους οι οποίοι, εξαιτίας των καιρικών συνθηκών, αδυνατούσαν να χειριστούν τα τόξα ή τα ακόντιά τους με επιτυχία, αφού όλα ήταν πολύ βρεγμένα.

Παρ” ολ” αυτά, κάποιες ρωμαϊκές μονάδες επιχείρησαν να αντισταθούν, φτιάχνοντας υποτυπώδεις σχηματισμούς, όμως ο χώρος ήταν στενός και η αριθμητική υπεροχή δεν τους χρησίμευσε στο ελάχιστο. Μαζί με τα ποτάμια του νερού, τα ποτάμια των εξεγερμένων Γερμανών έπεφταν πάνω τους κατηφορίζοντας αστραπιαία τις πλαγιές και τους έπνιγαν μέσα στο ίδιο τους το αίμα.

Η έκβαση της μάχης οριστικοποιήθηκε όταν ο επικεφαλής του ρωμαϊκού ιππικού εγκατέλειψε το πεδίο της μάχης, με αποτέλεσμα την τελειωτική έφοδο των πολεμιστών του Αρμίνιου.

Ο διοικητής της «καταραμένης» ρωμαϊκής στρατιάς, Πούμπλιος Κουιντίλιος Ουάρος, παρακολουθούσε τη μάχη από ένα μικρό ξέφωτο, προστατευμένος από τους τελευταίους αξιωματικούς που του είχαν απομείνει. Γρήγορα κατάλαβε ότι όλα είχαν χαθεί: ο αυτοκράτορας δεν θα τον συγχωρούσε ποτέ, οι εχθροί του δεν υπήρχε περίπτωση να δείξουν έλεος.

Βγάζοντας μια κραυγή, ο Ουάρος στήριξε το ξίφος του στο χώμα και έπεσε πάνω του. Το ίδιο έκαναν και οι αξιωματικοί του. Στη μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού οι Ρωμαίοι έχασαν τρεις λεγεώνες, τρεις πτέρυγες ιππικού και έξι βοηθητικούς λόχους, σύνολο πάνω από 20.000 άνδρες. Η Ρώμη κυριάρχησε στον κόσμο για πεντακόσια χρόνια, αλλά ποτέ πια στη Γερμανία.

Ενώ η αγωνιώδης κραυγή της εισαγωγής φέρεται ότι ήταν η αντίδραση του αυτοκράτορα Αυγούστου όταν του ανακοινώθηκαν τα νέα της συντριβής του στρατού του.

Αλλες περιπτώσεις που ο καιρός αποδείχθηκε καθοριστικός παράγων για την έκβαση μιας ιστορικής αναμέτρησης:

 

Nap3

 

* Ο «Στρατηγός Χειμώνας» των Ρώσων, που αποδεκάτισε τόσο τους Γάλλους του Ναπολέοντα όσο και, 130 χρόνια αργότερα, τους Γερμανούς του Χίτλερ.

*Η βροχή που έπεσε στο Παρίσι τη νύχτα της 27ης Ιουλίου του 1794 και διέλυσε τα πλήθη του λαού που είχαν συγκεντρωθεί στην πλατεία της Γκρεβ και αποτελούσαν την «ασπίδα» του Ροβεσπιέρου, ο οποίος τελικά συνελήφθη και αποκεφαλίσθηκε από τους αντιπάλους του.

* Η εικασία του προϊσταμένου της αμερικανικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας στον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο, στην οποία βασίστηκε ο Αϊζενχάουερ και διέταξε την απόβαση στην Νορμανδία, ρίσκο που του «βγήκε».

**Ο τυφώνας που έπληξε τα παράλια της Ιαπωνίας στις 15 Αυγούστου του 1281 και κατέστρεψε σαν χάρτινα παιχνίδια τα πλοία του μεγαλειώδους στόλου του Μογγόλου Κουμπλάι Χαν, οδηγώντας στον θάνατο 100.000 άνδρες του. Οι Ιάπωνες, για να τιμήσουν τη θύελλα που τους βοήθησε, την ονόμασαν «Θεικό Άνεμο» ( «καμικάζι» ).

* Οι μουσώνες στο Βιετνάμ που εξασθένησαν και τελικά οδήγησαν στην ήττα τόσο τους Γάλλους όσο και τους Αμερικανούς επίδοξους κατακτητές του.

 

Vietnam US Troops 1965

Δείτε επίσης