Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

από τη Νικολένα Καλαϊτζάκη, Ιστορικό Τέχνης/Curator

Aρχιτεκτονικά δομημένοι χώροι, κρησφύγετα της σκέψης• μέρα που ανθίζει στο φως. Χρώμα το φως, κατασκευαστής της αυστηρής πειθαρχίας, εδώ που η λογική της αναζήτησης του μέτρου συναντά την ποιητική του συναισθήματος που θαρρετά τρυπώνει στην μήτρα ενός παράξενου γεωμετρικού χορού. Μια μεταφυσική, απόκοσμη ηρεμία αγκαλιάζει την μορφική εικόνα και ξεσπά.

Πίσω από την μορφή ο συλλογισμός, η σκέψη σε υπερβατική αναγωγή, οριοθετεί την κοσμογονία των μυστικών συμβολισμών – ξεδιπλώνουν αν τους ψάξεις πίσω από την φανταχτερή επιφάνεια της πρώτης όψης – .

Στον μετεωρισμό του απείρου, θαρρείς η ισορροπία είναι ο ίδιος ο γρίφος για το ταξίδι της ζωής, το ασφαλές «κουτί» που νανουρίζει την ύπαρξη, απ’ την αρχή ως το τέλος. Πόρτες κλειδιά, πύλες, κολόνες στυλοβάτες στηρίζουν περάσματα, κάπου θυμίζουν αρχαία ελληνικά ριζώματα σε άλλη μορφή, παρατίθενται σε επαλληλία προοπτικά ιεραρχημένη, δοσμένη συχνά με ένα τρόπο ελεύθερο.

 

 

Κύβοι, καθρέφτες και σκάλες, αντικατοπτρισμός, η δυναμική των διαγωνίων, η ευθεία γραμμή, τα πλακάκια τύπου σκακιέρα. Στο βάθος διατείνει ο ορίζοντας, πάντοτε ένα σημείο φυγής δραπετεύει.

Αυτός είναι ο πολύχρωμος κόσμος της Όπυς Ζούνη, μια προσεκτικά σχεδιασμένη πλατφόρμα, που θυμίζει διάβαση ονείρου, ανάβαση, ή μια ψευδαίσθηση λουσμένη στο φόντο με τον παλμό του ουρανού, ή το πάθος της φλόγας, τα σύννεφα, η γη. Σε μια ένωση με την φύση, γεννιέται η μαγεία. Κάπου εκεί τριγυρνάει ο άνθρωπος.

Αιώνια παρών, αιώνια απών.

Δείτε επίσης