Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

«Αποφοίτησα από ένα τοπ πανεπιστήμιο με επαίνους και τιμές, και ήμουν εξαιρετικά επιτυχημένος στον τομέα μου, δουλεύοντας στο εξωτερικό. Αλλά στα μέσα της τρίτης δεκαετίας τής ζωής μου, η νέα και όμορφη γυναίκα μου πέθανε ξαφνικά και βίαια. Προσπάθησα να ζητήσω βοήθεια.

Διαγνώστηκα με μια σειρά από ασθένειες: βαριά κατάθλιψη και άλλες. Εκανα κύκλους σε ψυχοθεραπευτές και σε φαρμακευτικές αγωγές. Στο τέλος, σε αυτοκτονική απελπισία, άρχισα να χτυπώ ηρωίνη…

Αργότερα κατέληξα στους δρόμους, homeless. Οι περισσότεροι εθισμένοι έχουν παρόμοιες ιστορίες να διηγηθούν – είναι θύματα βιασμού, παιδικής κακοποίησης, και μιας σειράς από “φρίκες”.

Πολλοί δεν διαθέτουν καν την παραμικρή δυνατότητα να ζητήσουν βοήθεια ή δεν έχουν κάποια οικογένεια να τους στηρίξει.

 

 

Εγώ δεν είμαι πλέον άστεγος, παρόλα αυτά, ακόμη και σήμερα, με αναστατώνει να βλέπω ανθρώπους να αγνοούν τους άστεγους και να μην τους δίνουν χρήματα “επειδή θα τα ξοδέψουν στα ναρκωτικά”.

Αν θέλεις να είσαι γενναιόδωρος, αν έχεις την τύχη να είσαι σε αυτή την θέση, τότε κάν’το χωρίς να εκφέρεις ηθικές κρίσεις. Οσοι παίρνουν ναρκωτικά θα σταματήσουν όταν μπορέσουν να σταματήσουν, όχι όταν θα τους τελειώσουν τα χρήματα.

Πρέπει να αποδεχθώ ότι πριν την πτώση μου, ούτε εγώ είχα την εμπειρία αλλά ούτε την κατανόηση για τους ναρκομανείς και τους homeless. Ετρεφα πολύ λίγη συμπάθεια για εκείνους.

Παρόλα αυτά, νομίζω ότι εκείνο που οι περισσότεροι αδυνατούν να καταλάβουν, όσοι λένε ότι “εγώ δεν θα έπεφτα ποτέ στα ναρκωτικά ή το αλκοόλ”, είναι ότι κάθε άνδρας και κάθε γυναίκα έχουν ένα σημείο που “σπάζουν”. Ακόμη κι αν οι περισσότεροι έχουν την τύχη να μην φτάσουν στη ζωή τους ποτέ σε αυτό.

 

 

Εχασα τη γυναίκα μου αλλά έχασα και τον εαυτό μου. Κάθε φιλοδοξία, κάθε όνειρο κι ελπίδα, κάθε ευχαρίστηση και πάθος, κάθε πιθανότητα ευτυχίας, οτιδήποτε με καθόριζε ως άνθρωπο.

Εάν ένας άνθρωπος μείνει απολύτως γυμνός, και γίνει ξένος ακόμη και για τους άλλους, ποιός μπορεί να πει στους άλλους το τι είναι ικανοί ή όχι να κάνουν ή να γίνουν εκείνοι;

Η ηθική ανωτερότητα όσων κοιτάζουν κάτω, τους ναρκομανείς και τους άστεγους, ή προσποιούνται ότι γνωρίζουν τι είναι καλό για εκείνους, να ξέρουν ότι κρέμεται από μια κλωστή»...

( ιστορία ενός βρετανού άστεγου, όπως δημοσιεύτηκε στον Guardian ).

 

Δείτε επίσης