Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Το θέμα των τηλεοπτικών αδειών κατόρθωσε τελικά να λάβει τον χαρακτήρα μιας ατέλειωτης σαπουνόπερας ή ενός κάπως ιδιόμορφου mexican stand off, τής γνωστής μονομαχίας όπου όλοι πυροβολούν εναντίον όλων ( αν έχετε δει γουέστερν, θα το ξέρετε…). Το “ιδεολογικό” επιχείρημα στο οποίο βασίστηκε η όλη ιστορία ήταν η ‘απεμπλοκή από τη διαπλοκή’. Κάπου εκεί, με πρωταγωνιστή τον Νίκο Παππά, στήθηκε ένα σόου με διάφορα πρόσωπα, από διάφορους χώρους, όχι με το καλύτερο όνομα και τις καλύτερες ‘συστάσεις’, πρόσωπα αμφιλεγόμενα. Ενα τρελό γαϊτανάκι που οπτικοποιήθηκε με τον εγκλεισμό των υποψηφίων επί τριήμερο στο κτίριο τής Γενικής Γραμματείας Μέσων Ενημέρωσης, με δεκάδες ρεπόρτερ και καμεραμέν απέξω, να προσπαθούν ‘να πιάσουν’ μια πόζα από μέσα, να καταγράψουν μια -συνήθως εντελώς ανούσια- δήλωση, να ρωτήσουν τον ντιλιβερά που έφερνε το φαγητό τι ακριβώς τού είχαν παραγγείλει, σούσι ή σουβλάκι κ.ο.κ. Με δύο λόγια, μύλος…

Αφού προέκυψε το αποτέλεσμα και οι 4 πήραν την άδεια, άρχισε η κατά ριπάς εκτόξευση κατηγοριών από τους χαμένους. Επιχειρηματίας που πλειοδότησε, θεωρούμενος μάλιστα φιλικά διακείμενος προς την κυβέρνηση, δήλωσε αδυναμία να ανταποκριθεί, ενώ το πόθεν έσχες του έγινε αφορμή για..βουκολικά ανέκδοτα. Οπότε τη θέση του πήρε ο πρώτος επιλαχών. Και το -μάλλον κακόγουστο- σόου συνεχίζεται. Με αυθαίρετο ορισμό περιορισμένου αριθμού αδειών, με μια ελαφρώς τριτοκοσμική δημοπρασία-καζίνο, με…λαγούς και πετραχήλια, με κωμικά πόθεν έσχες, με κόντρες με τους εργαζομένους, προέκυψε τελικά κάτι αντίστοιχο του ελληνικού τηλεοπτικού τοπίου: μια ανοησία αμπαλαρισμένη με κιτς χυδαιότητα, τυλιγμένη μέσα στη σκοπιμότητα…Το λες και μπούμεραγκ ή όχι?

Δείτε επίσης