Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Τα «Κατά Ματθαίον πάθη» είναι ίσως η πιο πολυβραβευμένη ταινία του Παζολίνι. Ο ίδιος, στις σημειώσεις του, αναφέρει τις σκέψεις του για τον σχεδιασμό της ταινίας, την επιλογή του πρωταγωνιστή, της μουσικής, των κοστουμιών κ.α.

«Διάλεξα όλες περίπου τις μουσικές για Τα Πάθη πριν ακόμη γυρίσω την ταινία ενώ πολλές από αυτές έγιναν η αφορμή να συλλάβω και να στήσω πάνω τους ολόκληρες σκηνές που γύρισα κατόπιν: για παράδειγμα η μασονική Θεία Λειτουργία του Μότσαρτ που είναι το ιερό, ας πούμε, μοτίβο των Θεοφανίων μέσω του οποίου κυριολεκτικά συνέλαβα την εμφάνιση του Χριστού στον Ιορδάνη. Αλλες μουσικές τις διάλεξα μεταγενέστερα, έχοντας όμως πάντα μια εικόνα αρκετά συγκεκριμένη στο μυαλό μου: ένα είδος οικουμενικότητας της μουσικής της ταινίας.

Στα κοστούμια, από τον Pierro della Francesca δανείστηκα τα ρούχα για να αποδώσω την κρατούσα  τάξη, όχι όμως το γούστο. Ο Χριστός φέρνει πάνω του χαρακτηριστικά κυρίως αρχαϊκοβυζαντινά ή σπανιόλικα της περιόδου του μπαρόκ, πέραν βέβαια της ευνόητης αναφοράς στον El Greco. 

Και να μια ανακάλυψη που συνέβη κατά τρόπο σχεδόν θεατρικό: είχα απορρίψει ήδη πολλούς ηθοποιούς, είχα δει χιλιάδες φυσιογνωμίες και είχα πια καταθέσει τα όπλα. Σκεφτόμουν μάλιστα να κλείσω έναν γερμανό ηθοποιό του θεάτρου όταν ξαφνικά μπαίνοντας σπίτι βλέπω να κάθεται απέναντί μου στην πολυθρόνα ο ίδιος ο Χριστός: ο Enrique Iraroqui, ένας καταλανός φοιτητής που είχε γράψει κάτι για «Τα παιδιά της ζωής» και ήθελε να με γνωρίσει. Είχε την ίδια ωραία μορφή των Χριστών του El Greco, αδρή και περήφανη, συμπονετική αλλά και αποστασιοποιημένη. ήταν σοβαρός μέχρι και σκληρός σε κάποιες εκφράσεις του.

Ο Χριστός του Ματθαίου δεν μιλά με γλυκύτητα. Ούτε ο ίδιος έχει γλυκό χαρακτήρα. Η γλυκύτητα άλλωστε είναι τυπικό χαρακτηριστικό τής αστικής τάξης και στο κείμενο του Ματθαίου ειλικρινά αυτή η ηδύτης δεν υπάρχει πουθενά. Η πρώτη εντύπωση που είχα -πολύ ισχυρή μάλιστα- από το ίδιο το κείμενο ήταν η απόλυτη και διαρκής ψυχική ένταση στην οποία βρίσκεται ο Χριστός του Ματθαίου. Εάν εγώ προσπαθούσα να εξαλείψω αυτή την ένταση δεν θα υπήρχε πια Θεός αλλά η φιγούρα ενός κοινού ανθρώπου χωρίς καμιά αχλύ θεότητας. Υποβαθμίζοντας την όλη ένταση θα ήταν σαν να απαρνιόμουν τον Χριστό».

 

Δείτε επίσης