Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Γεννήθηκε 29 Μαρτίου το 1952 και πέθανε το 2012, σε ηλικία μόλις 60 ετών. Ο Τεόφιλο Στίβενσον έγραψε ιστορία στο μποξ, σε σημείο κάποιοι να τον συγκρίνουν με τον Μοχάμετ Αλι. Αλλά δεν αγωνίστηκε ποτέ ως επαγγελματίας παρά τα τεράστια ποσά που του προσέφεραν αφού θέλησε να μείνει πιστός στην πατρίδα του, την Κούβα ( όπου, βεβαίως, ήταν περισσότερο από εθνικός ήρωας, προσωπικός φίλος του Κάστρο κ.λπ. ).

Ο ίδιος φέρεται να είχε πει: «τι είναι 1 εκατομμύριο δολάρια μπροστά στην αγάπη 9 εκατομμυρίων Κουβανών»; Ε, με τέτοια στάση ζωής και δηλώσεις, λογικό ήταν να τους σκλαβώσει…

Οι διακρίσεις του αφοπλιστικά εντυπωσιακές. Εχοντας ξεκινήσει από μικρός την πυγμαχία ( σε ηλικία 9 ετών ) και εν συνεχεία με…σοβιετική καθοδήγηση και προπόνηση, ο Στίβενσον πρωτοακούστηκε σε παγκόσμιο επίπεδο στους ολυμπιακούς αγώνες του Μονάχου, το 1972.

Στον πρώτο του αγώνα “εξόντωσε” τον αντίπαλό του με νοκ άουτ στα 30 δευτερόλεπτα (!), “αναγκάζοντας” τον διαιτητή να τελειώσει ο ίδιος το ματς, για λόγους ασφάλειας του αντιπάλου του…Στο Μόναχο, πέρα από το χρυσό στην κατηγορία του, την “βαρέων-βαρών”, ανακηρύχθηκε και καλύτερος μποξέρ όλης της διοργάνωσης.

 

 

Με παρόμοια άνετο τρόπο κυριάρχησε και στις επόμενες δύο ολυμπιακές διοργανώσεις, το 1976 στο Μόντρεαλ και το 1980 στη Μόσχα. Θα συμμετείχε και στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λος Αντζελες το 1984 ( και πιθανότατα πάλι θα νικούσε ) αλλά το μποικοτάζ τής Σοβιετικής Ενωσης και των χωρών-δορυφόρων της τού στέρησε αυτή τη μοναδική ευκαιρία.

Ο Στίβενσον έμεινε στην Κούβα αρνούμενος τα αμερικανικά δολάρια, είδωλο για έναν ολόκληρο λαό. Φυσικά συνέχισε να ασχολείται με το μποξ, δουλεύοντας και ως προπονητής τού επίσης πολύ μεγάλου πυγμάχου Φελίξ Σαβόν.

 

 

Σε μια επίσκεψή του μαζί με τον Σαβόν στην Αθήνα τον είχα συναντήσει κι εγώ, στις αρχές του 2000. Δεν ξέρω τι έφταιγε, αν ήταν το μποξ ή κάτι άλλο, αλλά η όλη του παρουσία δεν ήταν ιδιαίτερα…ισορροπημένη. Όχι ότι έκανε κάτι ακραίο αλλά δεν έδειχνε να έχει και ιδιαίτερη συναίσθηση ούτε της κουβέντας μας ούτε του όλου πλαισίου στο οποίο αυτή διεξαγόταν. Μια μάλλον άκομψη συμπεριφορά που κάπως με απογοήτευσε, δεδομένου του θρύλου που τον συνόδευε.

Τελικά ίσως και να έφταιγε το μποξ ( τα βίαια χτυπήματα στο κεφάλι κ.λπ. ) αφού ο Στίβενσον, λίγα χρόνια αργότερα, “έφυγε” πρόωρα από τη ζωή, σε ηλικία μόλις 60 ετών.  Αναμφίβολα τα επιτεύγματά του έμειναν για πάντα χαραγμένα στην ιστορία του σπορ.

 

 

Δείτε επίσης