από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ. 

Χρειαστηκε να βραβευτεί με το Πούλιτζερ για να τον μάθουμε κι εμείς στην Ελλάδα. Ο Τζέφρι Ευγενίδης (Jeffrey Kent Eugenides) γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου τού 1960 στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν. Οι γονείς τού πατέρα του μετανάστευσαν στην Αμερική από την Μικρά Ασία. Ευρύτερα γνωστός έγινε με το βιβλίο του «Αυτόχειρες παρθένοι» το οποίο “ιντρίγκαρε” την κόρη του Κόπολα, τη Σοφία, να το κάνει ταινία. Φυσικά με το Πούλιτζερ για το βιβλίο του Middlesex τον έμαθαν άπαντες! Λίγο καιρό μετά τη βράβευσή του, ο Τζέφρι Ευγενίδης ήρθε στην Αθήνα, καλεσμένος του εκδότη του, τού κ.Παντελέσκου. Ήταν Μάρτιος του 2004. Σε αυτήν την του την επίσκεψη είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί του, συνομιλία από την οποία προέκυψε η συνέντευξη που ακολουθεί. Εκείνο το διάστημα ο Ευγενίδης ζούσε στο Βερολίνο, μαζί με την γιαπωνέζα γυναίκα του και την κόρη τους.

 

 

-Πριν λίγες ημέρες κι ενώ ήσασταν στην Πράγα βραβευτήκατε με το Πούλιτζερ. Πώς εισπράξατε αυτήν την βράβευση;

«Οταν δουλεύεις τόσα πολλά χρόνια, εννιά για την ακρίβεια, για ένα βιβλίο, όπως έκανα εγώ για το Μiddlesex, η ευχαρίστηση που αισθάνεσαι είναι ότι δεν ξόδεψες άδικα όλα αυτά τα χρόνια. Αλλωστε η αποδοχή της δουλειάς σου είναι πάντα ευχάριστη».

-Πιστεύετε στη μοίρα;

«Είμαι προληπτικός και πιστεύω στη μοίρα αλλά είμαι και σκεπτικιστής την ίδια στιγμή. Σε φαντασιακό επίπεδο κάποιες φορές επιτρέπω στον εαυτό μου να σκέφτεται ότι κάποια γεγονότα που συμβαίνουν στη ζωή μας οφείλονται σε μια προδιαγεγραμμένη μοίρα».

 

 

-Η μοίρα μας είναι υπαγορευμένη από τα γονίδια μας; Είμαστε τα γονίδιά μας;

«Δεν είμαστε τα γονίδιά μας, σε καμία περίπτωση. Μόνο ένα μέρος μας. Υπάρχει πολύς χώρος για την ελεύθερη βούληση. Το Μiddlesex είναι η ιστορία κάποιου που έχει να παλαίψει απέναντι σε κάποιο γονίδιο το οποίο είναι πολύ ισχυρό αλλά παρ’ολα αυτά κατορθώνει να δημιουργήσει την δική του ζωή. Το Μiddlesex στην πραγματικότητα αναφέρεται στη νίκη της ελεύθερης βούλησης πάνω στη μοίρα».

-Ποιούς σύγχρονους Ελληνες γνωρίζετε;

«Θα σας πω για τους ελληνοαμερικανούς. Νομίζω ότι ο Τζον Κασαβέτης είναι πολύ διάσημος και κάποιος που, χωρίς να τον ξέρεις, καταλαβαίνεις ότι είναι Ελληνας. Ο Κασαβέτης είναι τόσο Ελληνας!».

 

 

-Ποια είναι η άποψη των περισσότερων Αμερικανών για την Ελλάδα; Ξέρουν σε ποιό σημείο του χάρτη βρίσκεται;

«Η αρχαία Ελλάδα υπάρχει έντονα στη σύγχρονη Αμερική. Ξέρουν τον Σωκράτη κ.λπ. και αυτό είναι πολύ ισχυρό. Οι Αμερικανοί γενικά αποδέχονται τις διαφορετικές εθνότητες. Για τους Ελληνες θεωρούν ότι είναι ένα ισχυρό εθνικό γκρουπ που δουλεύει σκληρά, διευθύνει εστιατόρια κ.α. Αλλά αυτό σιγά σιγά αλλάζει. Συνειδητοποιούν ότι υπάρχουν και Ελληνες τραπεζίτες, συγγραφείς κι ένα σωρό άλλα πράγματα». .

-Είστε ένας επιτυχημένος συγγραφέας, τιμημένος με το Πούλιτζερ. Οταν γνωρίσατε τη γυναίκα σας, τής γράφατε ερωτικά γράμματα;

«Ναι, ασφαλώς!».

-Ηταν τόσο καλά όσο τα βιβλία σας;

«Για να με παντρευτεί…».( γέλια ).

 

 

-Σε ποιον βαθμό το Μiddlesex είναι αυτοβιογραφικό;

«Οχι σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ο σκελετός της ιστορίας έρχεται από την οικογένειά μου: οι πρόγονοί μου ήρθαν από τη Μικρά Ασία στο Ντιτρόιτ, ο παππούς μου διεύθυνε ένα μπαρ κ.λπ. Αλλά η Σμύρνη και τα υπόλοιπα είναι φανταστικά».

-Οι περιγραφές σας, πάντως, όπως αυτή της Σμύρνης, είναι εξαιρετικά ζωντανές.

«Διάβασα πολλά βιβλία για εκείνη την ιστορική περίοδο. Οι παππούδες μου ήταν στην Προύσα αλλά απ’όσο ξέρω, φεύγοντας από την Μικρά Ασία, δεν πέρασαν ποτέ από τη Σμύρνη. Ολα αυτά προέκυψαν από την έρευνα που έκανα σε ιστορικά αρχεία και βιβλιοθήκες».

-Τι βιβλία διαβάζατε όταν είσαστε μικρός;

«Στα 15 μου κυρίως νουβέλες. Τζέιμς Τζόις και μετά τους Λατίνους συγγραφείς».

 

 

-Πότε γράψατε την πρώτη σας νουβέλα;

«Ημουν περί 7 ετών. Λεγόταν «The shadow of a bull». Αφορούσε τις ταυρομαχίες».

-Ηταν καλό;

«Στα 7 μου;» ( γέλια ).

-Θαυμάζετε κάποιον συγγραφέα;

«Οι συγγραφείς-μοντέλα για το Μiddlesex πηγαίνουν στον Ομηρο, τον Βιργίλιο, τον Οβίδιο και από τους μοντέρνους καιρούς στον Τολστόι και μετά στον Φίλιπ Ροθ».

 

 

-Υπάρχει συγκεκριμένη συγγραφή επιτυχίας για έναν συγγραφέα;

«Για κάποιον που γράφει ιστορίες ντετέκτιβ, ενδεχομένως. Γιατί κάθε βιβλίο είναι παραλλαγή της ίδιας ιστορίας, το βασικό μοτίβο είναι το ίδιο και για αυτό μπορούν να γράψουν γρήγορα κάποιο καινούριο. Για μένα είναι αρκετά δύσκολο γιατί προσπαθώ να βρω μια έξυπνη ιδέα, να κάνω ένα βιβλίο όχι βαρετό, που όταν το πάρει ο αναγνώστης στα χέρια του να θέλει πραγματικά να το διαβάσει, να μην το αφήνει κάτω. Ετσι δεν μπορώ να ξέρω ποτέ αν το βιβλίο θα κάνει επιτυχία».

-Πώς σας έρχονται αυτές οι πρωτότυπες ιδέες;

«Προσπαθώ να δω κάποια πράγματα σαν καλές ιστορίες. Οταν γράφω ένα βιβλίο δεν θέλω αυτό που γράφω να είναι κάτι που το έχω δει χιλιάδες φορές. Ετσι προσπαθώ να γράψω κάτι ενδιαφέρον».

 

 

-Πώς είναι μια τυπική σας ημέρα;

«Μάλλον αρκετά βαρετή. Ξυπνάω, πηγαίνω στις 10 το πρωί στη δουλειά μου, στο γραφείο ή το πανεπιστήμιο, δουλεύω μέχρι τις 4-6 το πρωί, συνεπώς επί 16 ώρες είμαι σε ένα δωμάτιο και προσπαθώ να γράψω και αυτό πρέπει να το κάνω καθημερινά.».

-Πιστεύετε ότι γενικά οι συγγραφείς παίρνουν τους εαυτούς τους πιο σοβαρά απ’ότι θα έπρεπε;

«Κάποιοι ναι, κάποιοι όχι. Εγώ παίρνω την δουλειά μου στα σοβαρά αλλά όχι τoν εαυτό μου».

 

 

-Ποιός είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;

«Οταν έγραφα το βιβλίο μου, ο μεγαλύτερος φόβος μου ήταν ότι αυτό θα ήταν τόσο κακό που κανείς δεν θα θέλει να το διαβάσει!  Και αυτό με κράτησε ξύπνιο πολλές νύχτες».

-Γιατί;

«Γιατί ο συγγραφέας έχει πάντα αυτόν τον φόβο. Το να ξυπνήσει ένα πρωί και να μην έχει ταλέντο, να έχει στερέψει από ιδέες».

-Είστε, λοιπόν, ανασφαλής;

«Κάποιες φορές ναι. Σίγουρα όταν γράφω ένα βιβλίο, είμαι. Αλλες φορές πάλι, ξεχειλίζω από αυτοπεποίθηση. Εξαρτάται από την περίοδο της ζωής μου στην οποία βρίσκομαι».

-Η καλύτερη στιγμή της ζωής σας;

«Επαγγελματικά, σίγουρα η κατάκτηση του Πούλιτζερ. Σε προσωπικό επίπεδο ο γάμος μου και η γέννηση του παιδιού μου».

 

 

-Μουσική ακούτε;

«Ασφαλώς».

-Εχετε κάποιον αγαπημένο τραγουδιστή;

«Τον Eminem»..

-Πώς έτσι; Θα περίμενα μια πιο «κλασσική» επιλογή…

«Γιατί ο Eminem είναι από το Ντιτρόιτ»!

-Αρκεί αυτό;

«Οχι βεβαια, αστειεύομαι. Απλώς, μου αρέσουν οι στίχοι του, έχει πολύ πλάκα, προσπαθεί να προβοκάρει, κάνει συνεχώς αστεία, η μουσική είναι καλή. Αυτόν ακούω τώρα».

 

 

-Ακούτε ελληνική μουσική;

«Το έκανα για τις ανάγκες του βιβλίου. Ακουσα κάποια τραγούδια του 1922. Από τους νέους δεν ξέρω κάποιους. Πήγα σε ένα κονσέρτο αλλά δεν θυμάμαι σε ποιό».

-Πώς είναι να βλέπετε το βιβλίο σας σαν ταινία στον κινηματογράφο; Υπάρχουν διαφορές; Πολλοί διαβάζουν ένα βιβλίο και μετά, όταν το βλέπουν στο σινεμά, απογοητεύονται.

«Νομίζω ότι η Σοφία ( σ.σ.Κόπολα ) έκανε καλή δουλειά. Εμεινε πιστή στο βιβλίο, δεν άλλαξε πολλά. Ηταν πάντως ένα δύσκολο βιβλίο για να μεταφερθεί στο σινεμά με αποτέλεσμα η Σοφία να «αναγκαστεί» να δημιουργήσει κάποια ευρήματα για να γίνει επιτυχημένη μεταφορά».

 

 

-Είναι οι συγγραφείς μέρος της σόουμπιζνες, όπως οι ηθοποιοί;

«Οχι γιατί ξέρω κάποιους ανθρώπους της σόου μπίζνες, του Χόλιγουντ και σας βεβαιώ ότι η ζωή ενός συγγραφέα δεν έχει τίποτε από όλα αυτά, από το “γκλίτερ” της δικής τους ζωής. Δεν θα δείτε ποτέ έναν συγγραφέα στο πρωτοσέλιδο των ταμπλόιντς σε στιλ: «Σας αποκαλύπτουμε με ποιά κοιμήθηκε αυτός ο συγγραφέας» ή «σήμερα, μόνο σε μας, μιλά το εξώγαμο παιδί του συγγραφέα ( γέλια ). Κάτι που μπορείτε πολύ συχνά να δείτε για έναν ηθοποιό».

 

Δείτε επίσης