Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Μου είπαν ότι έχω τρία είδωλα: Τον Χριστό, τον Φρόιντ και τον Μαρξ. Αυτά είναι φόρμουλες. Το μόνο είδωλό μου είναι η πραγματικότητα. Αν διάλεξα να είμαι κινηματογραφιστής και όχι συγγραφέας, είναι επειδή προτίμησα, αντί να εκφράζω την πραγματικότητα με σύμβολα, όπως είναι οι λέξεις, να εκφράζω, μέσω του κινηματογράφου, την πραγματικότητα – με πραγματικότητα.

-Κι εγώ, όπως ο Μοράβια και ο Μπερτολούτσι, είμαι ένας αστός. Ένας μικροαστός, ένα σκατό, απ’αυτούς που είναι πεπεισμένοι πως η μπόχα τους όχι μόνον είναι άρωμα αλλά το μοναδικό άρωμα που μπορεί να υπάρξει στον κόσμο. Κι εγώ λοιπόν είμαι προικισμένος με δηλώσεις του μικροαστού διανοούμενου. Ο μικροαστός δεν είναι πια παρά ο άνθρωπος: κληρονόμησε από τον άνθρωπο την ιδέα του χρόνου.

Είναι ένας μύθος αυτός του χρόνου, και πάνω σ’αυτόν ο άνθρωπος βασίζει τη ζωή του: αυτοσυντήρηση, προνοητικότητα, εντιμότητα, ηθική κ.λπ., ακόμα και την τέχνη του. Ο Χριστός έχασε εντελώς τον καιρό του κηρύσσοντας να μην σκεφτόμαστε το αύριο.

Η ιδέα του αύριο, όπως και εκείνη του χθες, είναι οι μόνες παρούσες στα κεφάλια όλων ( μας ) των αστών. Το αύριο ως πραγματοποίηση των ονείρων μας για επιτυχία ( για τα οποία είμαστε τόσο οικονόμοι, φειδωλοί, προσεκτικοί και δειλοί ), το χθες ως θεμελίωση των θεσμών, των παραδόσεων και των establishments που μας χρησιμεύουν σαν σημεία εκκίνησης, για να φτάσουμε στους ωραίους μας σκοπούς…».

-Νομίζω ότι, προκαταβολικά, δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να φοβόμαστε μη τυχόν και γίνουμε συνεργοί της εξουσίας και της κουλτούρας της. Πρέπει να συμπεριφερόμαστε σαν να μην υπάρχει αυτό το επικίνδυνο ενδεχόμενο. Αυτό που μετράει πάνω από όλα είναι η ειλικρίνεια και η αναγκαιότητα αυτών που πρέπει να ειπωθούν. Την αναγκαιότητα αυτή δεν πρέπει να την προδώσουμε με κανέναν τρόπο, ιδίως σιωπώντας διπλωματικά και μεροληπτώντας.  

-Ξέρω πολύ καλά, αγαπητέ Καλβίνο, πώς εκτυλίσσεται η ζωή ενός διανοούμενου. Το ξέρω γιατί σε κάποιον βαθμό είναι και η δική μου ζωή. Διάβασμα, μοναξιά στο εργαστήριο, στενοί κύκλοι φίλων και πολλοί γνωστοί, όλοι διανοούμενοι και αστοί.

Μια ζωή δουλειά και ουσιαστικά «καθωσπρέπει». Μα εγώ, όπως ο δόκτωρ Χάιντ, έχω και μια άλλη ζωή. Για να ζήσω αυτή τη ζωή πρέπει να σπάσω τους φυσικούς ( και αθώους ) ταξικούς φραγμούς. Να σπάσω τους τοίχους τής «μικρούλας Ιταλίας» και να φτάσω σ’έναν άλλο κόσμο: στον αγροτικό κόσμο, στον υποπρολεταριακό κόσμο και στον εργατικό κόσμο.

Το κομφορμιστικό άγχος τού να είναι σεξουαλικά ελεύθεροι μετατρέπει τους νέους σε δυστυχισμένους νευρωτικούς ερωτομανείς, αιώνια ανικανοποίητους, ακριβώς επειδή τη σεξουαλική τους ελευθερία δεν την έχουν κατακτήσει αλλά την έχουν δεχτεί και επομένως τους κάνει αιώνια δυστυχισμένους.

 

 

Δείτε επίσης