Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Η Amy Winehouse, κι αυτό φυσικά δεν χρειάζεται να ειπωθεί από κανέναν, ήταν ένα εξαιρετικά ταλαντούχο πλάσμα αλλά και εξαιρετικά αυτοκαταστροφικό. Η φωνή της, τουλάχιστον στις μέρες μας, δεν είχε όμοιά της. Σαπαρακτική, χιλιόχρωμη, άλλαζε τη διάθεση του ακροατή κατά πώς ήθελε εκείνη. Περισσότερο ενστικτώδης, όπως ίσως οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες, παρά οργανωμένη και μεθοδική, είχε στιγμές μοναδικής έμπενευσης στις οποίες ολοκλήρωνε σε χρόνο-ρεκόρ τα κομμάτια της.

Αυτή εδώ, “Amy, η κόρη μου”, εκδ.Ροπή, είναι η εξιστόρηση της προσωπικής σχέσης αλλά και της -σχετικά- σύντομης πορείας της ίδιας στη μουσική και τη ζωή. Το βιβλίο της υπογράφει ο πατέρας της Μιτς, ο οποίος βίωσε από κοντά όλη την αγωνιώδη προσπάθεια της Είμι να ξεφύγει από τους εθισμούς της, να κατορθώσει να βρει κάποια ισορροπία στην μπερδεμένη ζωή της.

Κι αυτό δεν ήταν κάτι εύκολο ( όπως και τελικά αποδείχθηκε από το αποτέλεσμα ). Δεν βοήθησαν καθόλου και οι σχέσεις της, με άντρες που περισσότερο την προσέγγιζαν για τη φήμη της παρά για την ίδια. Οι περισσότεροι τής άσκησαν ιδιαίτερα άσχημη επιρροή ( ασφαλώς όχι ότι δεν είχε τις ευθύνες της και η Έιμι, παρότι σχετικά νεαρής ηλικίας ).

 

 

Ασταμάτητες είσοδοι και έξοδοι σε νοσοκομεία, σε κλινικές αποτοξίνωσης κ.λπ. Παρ’όλα αυτά, με οργανισμό αρκετά δυνατό κατόρθωνε σχετικά γρήγορα να αναρρώνει -προσωρινά βέβαια- και να περιοδεύει σε όλον τον κόσμο για συναυλίες και σοόυ.

Ο πατέρας της, ο οποίος για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς διεκδικεί κι ένα κάποιο μέρος της φήμης της, συχνά έπαιζε τον ρόλο του…bodyguard, προσπαθώντας να την προφυλάξει από διάφορους, κάτι μάλλον ακατόρθωτο.

Κι ενώ απεξαρτήθηκε από τα ναρκωτικά, τελικά το αλκοόλ ήταν εκείνο που τής έδωσε τη χαριστική βολή και μάλιστα σε μια περίοδο που έδειχνε να υπερβαίνει την εξάρτησή της από αυτό.

Στις 23 Ιουλίου 2011, το βραχνό, λυπημένο αηδόνι, η Ειμι Γουάινχαουζ, σιωπά για πάντα…

Δείτε επίσης