Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

«Στη δεκαετία του ’80 ήμουν στο φόρτε μου. Ένας τίτλος περιοδικού έγραψε για μένα: «Ό,τι πιάνει γίνεται χρυσάφι!». Και το πίστευα.

Αλλά στο τέλος της δεκαετίας έχασα τον στόχο μου. Ταξίδευα στην Ευρώπη για να παρακολουθήσω επιδείξεις μόδας. Η έλλειψη προσοχής σκότωνε τις επιχειρήσεις μου.

Τότε κατέρρευσε η αγορά οικοδομικών επιχειρήσεων. Χρωστούσα δισεκατομμύρια δολάρια, 9,2 δισεκατομμύρια για την ακρίβεια. Δηλαδή 9 δισεκατομμύρια και 200 εκατομμύρια δολλάρια.

Εκείνη την περίοδο, πέρασα δίπλα από έναν ζητιάνο στον δρόμο και συνειδητοποίησα ότι είχε 9,2 δισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα από μένα…

Τα ΜΜΕ με καταβρόχθιζαν. Και πολύς κόσμος έδειχνε να χαίρεται…

 

 

Ποτέ δεν θα ξεχάσω την χειρότερη στιγμή. Ήταν 3.00 π.μ. Μου τηλεφώνησε η Citibank στο σπίτι μου, στο Trump Tower.

Ήθελαν να πάω αμέσως στα γραφεία τους να διαπραγματευτούμε νέους όρους με μερικές ξένες τράπεζες – τρεις από τις ενενήντα εννιά (!) τράπεζες στις οποίες χρωστούσα δισεκατομμύρια.

Είναι ζόρικο όταν πρέπει να πεις σε έναν τραπεζίτη ότι δεν μπορείς να πληρώσεις τους τόκους. Τυχαίνει να μην τους αρέσουν αυτά τα λόγια.

Ενας σύμμαχός μου στη Citibank μου πρότεινε ως καλύτερη λύση να τηλεφωνήσω ο ίδιος στις τράπεζες, και ακριβώς αυτό μου ζήτησε να κάνω στις 3.00 το πρωί, ένα κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, μέσα στην παγωμένη βροχή.

Δεν υπήρχαν ταξί και περπάτησα δεκαπέντε τετράγωνα μέχρι τη Citibank. Όταν έφτασα εκεί, ήμουν μούσκεμα.

Αυτό ήταν το χαμηλότερο σημείο. Τριάντα τραπεζίτες κάθονταν γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι. Τηλεφώνησα σε έναν Γιαπωνέζο τραπεζίτη, μετά σε έναν Αυστριακό και μετά σε έναν άλλον, από μια χώρα που δεν θυμάμαι πια.

 

 

Στην «Τέχνη της Συμφωνίας» είχα προειδοποιήσει τους αναγνώστες να μην εγγυώνται προσωπικά για τίποτα. Λοιπόν, δεν είχα εφαρμόσει την ίδια μου τη συμβουλή.

Από τα 9,2 δισεκατομμύρια δολλάρια που χρωστούσα είχα εγγυηθεί προσωπικά 1 δισεκατομμύριο δολάρια.

Ήμουν μαλάκας αλλά τυχερός μαλάκας και κατέληξα να διαπραγματεύομαι με τραπεζίτες που έδειχναν κατανόηση. Καταστρώσαμε μια δίκαιη συμφωνία.

Εχοντας υπάρξει βασιλιάς της δεκαετίας του ’80, επιβίωσα στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και προς το τέλος της μεσουρανούσα πάλι.

Αλλά είχα πάρει το μάθημά μου. Σήμερα δουλεύω το ίδιο σκληρά όπως όταν ήμουν νεαρός κατασκευαστής τη δεκαετία του ’70.

Μην κάνετε το λάθος που έκανα εγώ. Παραμείνετε συγκεντρωμένοι».

Δείτε επίσης