Μην με παρεξηγείτε. Τα έχω δει όλα, μέχρι τώρα. Και τα 7 (!). Και πολύ κακώς έπραξα.

Διότι όταν ήμουν μικρούλης είχα δει την -κανονική- τριλογία του Λούκας και είχα μερακλώσει. Μετά, όταν ο Λούκας χρειαζόταν κι άλλα χρήματα ( δαπανηρή η ζωή των πλουσίων ανδρών, σύζυγοι, διαζύγια, παιδιά, διατροφές, ερωμένες κ.ο.κ. ), γυρίστηκαν και τα άλλα τρία. Δεν εδελεάσθην. Αλλά έχω φίλους ορκισμένους fans. Και με παρέσυραν.

Θα μου πεις: τι είσαι, κανάς μπεμπέκος, δεν μπορούσες να πεις “όχι”; Λογική η απορία σας και αρνητική η απάντησή μου αλλά όλοι, λίγο ως πολύ, δεν επηρεαζόμαστε από καλούς φίλους;

Και, κάπως έτσι, είδα και τα άλλα τρία. Με Λίαμ Νίσον, Νάταλι Πόρτμαν κ.λπ. Καμία σχέση με τα προηγούμενα.

 

 

Πού ηταν η φωνάρα του Τζέιμς Ερλ Τζόουνς ( Νταρθ Βέιντερ ); Πού ήταν το παλικάρι, ο Χάρισον; Ο καλιφορνέζικου look – Λουκ; Κι αυτός απουσίαζε. Όπως και η πρωτoγενής έμπνευση. Η ορμή. Η ενέργεια. Το όνειρο της νιότης. Γιατί τώρα, επρόκειτο απλώς για δουλειά.

Και η δουλειά μπορεί να φτιάχνει τους άνδρες αλλά ταυτόχρονα, αν είναι προσοδοφόρα, φέρνει και πολλά δολλάρια στα ταμεία. Και τα τρία Star Wars, ήταν πολύ προσοδοφόρα. Και έφεραν πολλά δολλάρια στα ταμεία, εκατομμύρια από αυτά.

Οι νέοι εντυπωσιάζονταν από τα εφέ, οι παλιότεροι πήγαιναν να ξαναζήσουν την χαμένη νιότη τους. Και το φωτόσπαθο πήγαινε σύννεφο…

Και τελικά, πέρυσι -βοήθειά μας- βγήκε το έβδομο (!) Star Wars. Στο οποίο έπαιζαν οι αρχικοί πρωταγωνιστές αλλά κοντά στα σαράντα χρόνια μετά την πρώτη τους εμφάνιση. Δεν λες ότι είχαν και ενέργεια. Δεν λες ότι είχαν κέφι.

 

 

Κι όταν ο κακός έβγαλε τη μάσκα, γελούσε ο μισός ο σινεμάς. Γιατί το πρόσωπο που εμφανίστηκε ήταν κάπως άχρωμο, άγευστο, άοσμο. Πρόσωπο-απρόσωπο. Που καλύτερα να μην έβγαζε τη μάσκα. Ή έστω, να έβρισκε μια πρόφαση να την ξαναβάλει. Αλλά φευ! δεν βρήκε…

Και τώρα πάλι στις γιορτές, πάλι στις χαρές, πάλι στα πανηγύρια, βγαίνει το όγδοο στη σειρά!!! Και βγαίνει στις γιορτές αφού Star Wars, δεν σημαίνει ταινία, σημαίνει βιομηχανία. Ενα κάρο γκάτζετς. Δέκα καραβιές κουκλάκια. Τίγκα στα μπρελόκ τα καροτσάκια. Ο Γιόντα και η έξαλλη διαγαλαξιακή παρέα του…

Επιμύθιο του Star Wars story: εγώ δεν θα πάω να το δω. Θα κάτσω σπίτι και θα δω τα τρία πρώτα. Τις ταινίες που γυρίστηκαν γιατί, πέρα από το προφανές κίνητρο του κέρδους, οι δημιουργοί τους είχαν και μεράκι να τις δουν στο “πανί”. Στη μεγάλη οθόνη.

 

 

Όταν δεν υπήρχαν ακόμη κουκλάκια και μπαρμπαδάκια προς πώληση. Όταν άκουγες τον Νταρθ Βέιντερ να αναπνέει μέσα από τη μάσκα του και κοβόταν η δική σου ανάσα. Κι όταν ο Χάρισον Φορντ και ο Λουκ Σκαϊγουόκερ δεν είχαν -ακόμη- τα αρθριτικά και “τα λουμπάγκα τους”…

Όχι άλλο Star Wars. Όχι άλλο κάρβουνο. Όχι άλλη εμπορευματοποίηση εφηβικών ονείρων και πόθων…

Δείτε επίσης