Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Με μεγάλη διαδρομή σε έντυπα και τηλεόραση στη Βόρεια Ελλάδα, η Κική Τσιλιγγερίδου, η anchorwoman τής TV100, ανατρέχει στα πρώτα χρόνια της καριέρας της, αναφέρεται με μελαγχολία στο δημοσιογραφικό τοπίο της συμπρωτεύουσας ενώ εξομολογείται στο poplike.gr ότι σκέφτεται -και αυτή- πολύ σοβαρά την αναζήτηση εργασίας στο εξωτερικό.

— Πώς ανακάλυψες τη δημοσιογραφία, τι σε τράβηξε σε αυτή;

«Ήμουν πιτσιρίκι, δεκατεσσάρων ετών όταν βρέθηκα σε ένα ραδιοφωνικό στούντιο. Είχε ανοίξει τότε ένας ραδιοφωνικός σταθμός και, για την περιοχή, ήταν πολύ σπουδαίο πράγμα. Πήγαμε με τις φίλες μου να δούμε πώς είναι ένα στούντιο και πώς βγαίνει μια εκπομπή. Ο παραγωγός μάς άφησε να μιλήσουμε και στο μικρόφωνο, για αρκετή ώρα μάλιστα.

Πώς φαντάζεσαι κάτι κορίτσια στην εφηβεία να πηγαίνουν στα στούντιο των σταθμών; Ακριβώς έτσι. Έπαθα έρωτα. Μέρα και νύχτα σκεφτόμουν πόσο ωραία ήταν, πόσο εύκολο μου φάνηκε να μιλάω δημόσια και τι καλά που τα είπα. Ξαναπήγαμε λοιπόν και τότε βρήκα το θάρρος να ζητήσω να κάνω κι εγώ μια μουσική εκπομπή.

Και μου την έδωσαν, και βρέθηκα, δεκατεσσάρων ετών και για τα επόμενα δυόμισι χρόνια, να κάνω εκπομπή, το τελευταίο καλοκαίρι μάλιστα ενημερωτική, με ειδήσεις από τις εφημερίδες, πρωτοσέλιδα κλπ. Από την πρώτη στιγμή που μπήκα εκεί μέσα ήξερα ότι θέλω να γίνω δημοσιογράφος και μάλιστα λαχταρούσα να δουλέψω σε έντυπο μέσο, σε εφημερίδα. Είχα λοιπόν τη δημοσιογραφία δεύτερη επιλογή στο μηχανογραφικό μου δελτίο όταν έδωσα πανελλήνιες, και, μόλις πέρασα στη σχολή, τον επόμενο κιόλας χρόνο, άρχισα να εργάζομαι.

Ήμουν τυχερή και η πρώτη μου δουλειά ήταν στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, στο ένθετο που λεγόταν «Ζω στη Θεσσαλονίκη». The rest is history και δεν μετάνιωσα ποτέ γι’ αυτή την επιλογή. Η δημοσιογραφία είναι συναρπαστική και πολυδιάστατη».

 

kiki2

 

— Πώς ήταν η πρόσφατη κάλυψη γεγονότων παγκοσμίου ενδιαφέροντος (π.χ., αμερικανικές εκλογές κλπ.). Απαίτησε κάποια έξτρα προσπάθεια, προσοχή κ.ο.κ.;

«Στην TV100 ρίχνουμε αυτονόητα το βάρος της ενημέρωσης σε θέματα τοπικού ενδιαφέροντος που, εδώ που τα λέμε, δεν μας αφήνουν ποτέ να βαρεθούμε.

«Τα διεθνή θέματα —που βέβαια είναι κρίσιμης σημασίας, οι αμερικανικές εκλογές, αλλά και αυτά που έρχονται: εκλογές στη Γαλλία και στη Γερμανία, δημοψήφισμα στην Ιταλία, ενεργοποίηση του άρθρου 50 από τη Μεγάλη Βρετανία κ.ο.κ.— τα καλύπτουμε με ό,τι υλικό δίνουν τα πρακτορεία ειδήσεων, εγχώρια και διεθνή, και με συνεντεύξεις με αναλυτές, διπλωμάτες κλπ. Επιπλέον, η κάλυψη θεμάτων διεθνούς ενδιαφέροντος είναι εξαιρετικά κοστοβόρα».

Ακόμη και ΜΜΕ πανελλαδικής εμβέλειας δεν έχουν πια, στην πλειονότητά τους τους, την πολυτέλεια ενός ανταποκριτή ή απεσταλμένου εκεί όπου χτυπά η καρδιά, όπως λέμε, των κρίσιμων γεγονότων».

— Η δημοσιογραφία βιώνει περίοδο κρίσης; Αν ναι, γιατί;

«Τα ΜΜΕ έχουν περάσει τα τελευταία 8 χρόνια από την παντοδυναμία στην απαξίωση. Οι δημοσιογράφοι, και θα μιλήσω για τη Θεσσαλονίκη, είναι πλέον στην πλειοψηφία τους άνεργοι ή απλήρωτοι. Το λουκέτο του Αγγελιοφόρου, τα έναντι πληρωμών στη Μακεδονία, το κλείσιμο σχεδόν όλων (αν όχι όλων) των ανταποκριτικών γραφείων των αθηναϊκών εφημερίδων αλλά και των περισσότερων καναλιών, έχουν αφήσει στο δρόμο πάρα πολλούς συναδέλφους.

Το να λέμε βέβαια ότι η δημοσιογραφία περνά κρίση σαν επάγγελμα είναι πλεονασμός στην περίοδο που ζούμε: όλα τα επαγγέλματα περνούν κρίση, όλοι οι επαγγελματίες έχουν προβλήματα, επιχειρήσεις κλείνουν σωρηδόν κάθε μέρα, δεν θα μπορούσαν να μείνουν απρόσβλητα τα μίντια, τα έντυπα και τα ηλεκτρονικά μέσα, που κυρίως στηρίζονται από τη διαφήμιση».

 

kiki4

 

— Επιτρέπεται η πόλη να μην έχει τουλάχιστον δύο καθημερινές εφημερίδες με γερή κυκλοφορία;

«Όλα επιτρέπονται! Σε κάθε περίπτωση, έχει γίνει μεγάλη συζήτηση για το ότι η Θεσσαλονίκη δεν μπορεί να κρατήσει δύο εφημερίδες οικονομικά υγιείς, και μία από τις αιτίες που έχω ακούσει να αναφέρονται είναι ότι οι Θεσσαλονικείς δεν θεωρούν τους εαυτούς τους επαρχιώτες, ως εκ τούτου προτιμούν να ενημερώνονται από εφημερίδες της Αθήνας. Δεν είναι καθόλου βέβαιη ότι αυτό είναι το πρόβλημα, αλλά δεν μπορώ και να το εντοπίσω. Σίγουρα πάντως δεν ευθύνονται οι εφημερίδες.

Έχοντας εργαστεί σε μια από τις δύο δυνατές εφημερίδες της πόλης, στον Αγγελιοφόρο, και διαβάζοντας καθημερινά Μακεδονία, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι το επίπεδο του Τύπου στη Θεσσαλονίκη είναι εξαιρετικά υψηλό ακόμη και υπό αυτές τις συνθήκες. Και δεν το λέω από αλληλεγγύη, οποιοσδήποτε καλόπιστος αναγνώστης θέλει μπορεί να το διαπιστώσει ανετότατα.

Από την άλλη, καμία καθημερινή εφημερίδα δεν μπορεί να σταθεί σήμερα με τις πωλήσεις της και μόνο, οι κυκλοφορίες είναι τρομερά πεσμένες. Και, καθώς όλοι πλέον ενημερωνόμαστε από το ίντερνετ, δεν βλέπω πώς θα γινόταν να επιστρέψουμε στην κουλτούρα της καθημερινής έντυπης εφημερίδας. Ούτε ισχύει αυτό που λέγεται για την άποψη, την ανάλυση κλπ., που θα κρατούσε όρθια μία καθημερινή χάρτινη εφημερίδα.

Στο ίντερνετ μπορεί κανείς να διαβάσει άπειρες αναλύσεις για καθετί. Οι κυριακάτικες βέβαια είναι άλλο πράγμα. Εξ ου και επιβιώνουν ακόμη. Όμως η ενημέρωση γενικά, με το σταδιακό πέρασμα στον ηλεκτρονικό Τύπο και την καθιέρωση κάποιων παραδοσιακών εντύπων σε καθημερινή ή κυρίως εβδομαδιαία βάση, δεν θα πεθάνει, ίσα-ίσα».

— Στη Θεσσαλονίκη είσαι χρόνια σε πρώτο πλάνο. Η περίπτωση καθόδου στην Αθήνα είναι ένα ενδεχόμενο που εξετάζεις ή όχι;

«Αυτή είναι η ερώτηση που μου γίνεται πιο συχνά. Η κάθοδος στην Αθήνα είναι ένα ενδεχόμενο που θα το εξέταζα αν μου γινόταν ποτέ κάποια πρόταση να κατεβώ στην Αθήνα. Αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ, επομένως δεν το έχω εξετάσει, όχι».

 

kiki1

 

— Τι λείπει από τη Θεσσαλονίκη για να απογειωθεί;

«Δεν πρόκειται να απογειωθεί ποτέ, καταρχάς. Το θέμα αυτή τη στιγμή είναι να επιβιώσει. Ας συμβεί αυτό, και τα υπόλοιπα ας τα δούμε τότε».

— Ένα σχόλιο για την κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας. Τι βλέπεις και βιώνεις καθημερινά γύρω σου;

«Απόγνωση και απελπισία».

— Μια γυναίκα (ή και άντρας ) συνάδελφός σου από το εξωτερικό που θαυμάζεις/εκτιμάς τη δουλειά της;

«Είναι πάρα πολλοί. Δεν ξεχωρίζω τα φύλα. Προσπαθώ να διαβάζω όσο περισσότερο ξένο Τύπο μπορώ κάθε μέρα, τόσο τις καθημερινές εκδόσεις των μεγάλων αγγλόφωνων εφημερίδων, όσο και, επιλεκτικά, τα εβδομαδιαία ή δεκαπενθήμερα περιοδικά και τις επιθεωρήσεις, πολιτικές, πολιτιστικές, αλλά και ποικίλης ύλης.

Αν είχα περισσότερο χρόνο, θα διάβαζα περισσότερα, είμαι βουλιμική. Μου αρέσουν όμως και τα έντυπα, συλλέγω πολλά από τις συνδρομές μου, και είναι πάλι αυτή η εποχή του χρόνου που πρέπει να πετάξω πολλά, ολόκληρες κούτες, και δεν το θέλω, τα λυπάμαι και νιώθω μοναξιά».

— Τι σου προσδίδει αισιοδοξία στις μέρες μας;

«Ότι πολλοί άνθρωποι αποκτούν γερές ρίζες στο εξωτερικό, χωρίς να ανοίγουν καταστήματα εστίασης ή να δουλεύουν σαν ανειδίκευτοι εργάτες, όπως συνέβαινε στα προηγούμενα δύο κύματα μετανάστευσης. Οτιδήποτε άλλο με ρίχνει αφάνταστα. Με την παρούσα κυβέρνηση, δεν υπάρχει κάτι φωτεινό και αισιόδοξο, πλην της φυγής σε μία ανεπτυγμένη δυτική χώρα».

— Στον ελεύθερο χρόνο σου πώς χαλαρώνεις; Ανεβάζεις κατά καιρούς στο Faceebook ενδιαφέροντες τίτλους βιβλίων.

«Δεν έχω ελεύθερο χρόνο. Το διάβασμα είναι ανάγκη, όχι διάλειμμα».

φωτο: Tijanna Svrdlan Terzopoulou 

 

Δείτε επίσης