Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Διάσημος φωτογράφος και διαφημιστής, ο Ολιβιέρο Τοσκάνι έχει κάνει, κυρίως για την εταιρεία Μπενετόν, μερικές από τις από πολυσυζητημένες καμπάνιες στον κόσμο. Στη συνέντευξή του στο poplike.gr, μιλά για οτιδήποτε αφορά την πατρίδα του την Ιταλία, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ανθρώπων της αλλά και τον τρόπο στάσης τους απέναντι σε κρίσιμες καταστάσεις. Πάντοτε με τον γνωστό, προσωπικό, φωνακλάδικο, προβοκατόρικο τρόπο του…

«Χρειαζόμαστε αυτή την περίοδο πολιτικούς που να μην προκαλούν πάθη, να μην λατρεύονται και να μην προκαλούν μίση. Χρειαζόμαστε λογιστές».

Δηλαδή ανθρώπους της Goldman Sachs, των τραπεζών;

Μα ασφαλώς! Τώρα οι τράπεζες είναι που διατάζουν, οπότε είναι καλύτερα να είναι κάποιος με τις τράπεζες παρά να είναι εχθρός τους…

Εσείς έχετε κάνει, και συνεχίζετε, μια πολύ επιτυχημένη καριέρα στη φωτογραφία, τη διαφήμιση κ.λπ. Αισθάνεσθε καθόλου ενοχές για τη σημερινή κατάσταση, για την κοινωνία καταναλωτών που και εσείς βοηθήσατε να δημιουργηθεί;

Αν αισθάνομαι ένοχος; Ναι, αισθάνομαι. Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσα να είχα αγωνιστεί περισσότερο για μια καλύτερη κοινωνία, πράγματι. Αλλά δούλεψα με ό,τι είχα διαθέσιμο και έφτιαξα ό,τι έφτιαξα. Δεν είχα ποτέ την ευχαρίστηση να βρίσκεται στην κυβέρνηση κάποιος υπέρ του οποίου να είχα ψηφίσει στις εκλογές. Ποτέ! Σε όλη μου τη ζωή! Ημουν πάντοτε στην απέναντι πλευρά. Είναι τρομερό…

 

toscani

 

Πολλοί υποστηρίζουν ότι οι κυβερνήσεις τεχνοκρατών και “διορισμένων πολιτικών” καταδεικνύουν ένα έλλειμμα δημοκρατίας στην Ευρώπη, από τη στιγμή που οι επικεφαλής τους όπως και πολλά μέλη τους δεν έχουν ψηφιστεί από τους πολίτες.

Εσείς εφεύρατε τη δημοκρατία, σωστά; Τότε ξέρετε ότι ο δρόμος προς τη δημοκρατία δεν μπορεί να είναι πάντα… δημοκρατικός. Αυτό που λένε απόλυτη δημοκρατία δεν υπάρχει. Πείτε μου ένα πράγμα που να είναι απολύτως δημοκρατικό. Η δημοκρατία είναι ένα όνειρο, μια ελπίδα, ένα ιδεώδες, προς το οποίο κοιτάμε και κινούμαστε.

Το γεγονός της κρίσης στην Ιταλία δεν έχει συνοδευτεί από έντονες διαμαρτυρίες. Δεν βγήκαν οι Ιταλοί έξω «να τα σπάσουν». Γιατί;

Υπάρχουν δύο εκδοχές. Ή είμαστε μια πολύ πολιτισμένη κοινωνία ή επειδή όλοι πέρασαν από εδώ, οι Ελληνες, οι Ρωμαίοι, οι Αραβες, οι Φοίνικες κ.ά., είχαμε πάντα τόση πολλή βία ώστε ποτέ δεν χρειάστηκε να παράγουμε τη δική μας. Εκτός ίσως από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είμαστε η μόνη χώρα στην οποία δεν έγινε ποτέ επανάσταση. Έγιναν επαναστάσεις στη Γαλλία, στην Αγγλία, η βιομηχανική επανάσταση, στις ΗΠΑ, όλοι επανάστησαν, εκτός των Ιταλών.

 

toscani_theredlist-jpg2

 

Και τι δείχνει αυτό;

Οτι μάλλον ήρθε η ώρα να κάνουμε κι εμείς μια επανάσταση ( γέλια ). Δεν νομίζω ότι πιστεύουμε και σε τίποτε. Εντάξει, υπάρχει ο Πάπας, αλλά δεν νομίζω ότι κανείς πιστεύει πραγματικά σε αυτόν. Είμαστε μια πολύ αστεία χώρα… Εντελώς αναξιόπιστη. Θα πήγαινες ποτέ σε πόλεμο μαζί με Ιταλό; Οχι, επειδή ξέρεις ότι ο Ιταλός δεν θέλει να πολεμήσει. Δεν είναι έτσι ούτε ο Αγγλος, ούτε ο Γερμανός, κανείς.

Είναι γνωστό ότι είστε μεγάλος θαυμαστής του Παζολίνι. Θα ήταν χρήσιμο σήμερα για την Ιταλία να είναι ζωντανός ο Παζολίνι; Ή να υπάρχουν άνθρωποι σαν αυτόν;

Ο Παζολίνι ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του. Είπε πολλά που ήταν αληθινά και τα οποία βλέπουμε να γίνονται σήμερα. Δεν μπορεί να υπάρξει καινούριος Παζολίνι. Υπάρχουν άνθρωποι που με τον τρόπο τους ασκούν κριτική σε όσα συμβαίνουν.

Υπάρχουν κάποιοι δημοσιογράφοι τής εφημερίδας «Repubblica» που είναι ενδιαφέροντες, όπως ο Μικέλε Σέρα, ο Φραντσέσκο Μέρλο, ο οποίος φυσικά, σε καμία περίπτωση δεν είναι Παζολίνι αλλά είναι πολύ έξυπνος, σκληρός στην κριτική του, ένας πολύ καλός δημοσιογράφος. Αλλά και οι άλλοι δημοσιογράφοι του Τύπου είναι καλοί, πολύ καλύτεροι από εκείνους της τηλεόρασης.

 

toscani-asino-sito-600

 

Η δική σας άποψη για την οικονομική κρίση;

Εγώ νομίζω ότι δεν είναι όλα αρνητικά σε μια κρίση. Οταν ανοίγω την ντουλάπα μου το πρωί, βλέπω τα δεκάδες πουκάμισα που έχω, και αναρωτέμαι: πόσα χρόνια ακόμη θα ζήσω εδώ; Τι τα χρειάζομαι όλα αυτά; Μάθαμε επί τόσα χρόνια να καταναλώνουμε ενώ υπάρχει ένα άλλο μέρος του κόσμου που βρίσκεται σε πραγματική κρίση. Εμείς έχουμε κρίση των “σούπερ αντικειμένων μας”. Αλλά η πραγματική κρίση είναι κάπου αλλού.

Ταξιδεύετε σε όλον τον κόσμο. Σάς έχει κάνει κάτι ιδιαίτερη εντύπωση;

«Εκείνο που με εντυπωσίασε ήταν όταν πρόσφατα είδα στην Ιαπωνία τους νέους ανθρώπους να μιλούν, να γελούν και να αγγίζονται όταν περπατούν. Εμοιαζαν τόσο ζωντανοί! Κι αυτό είναι κάτι που δεν το βλέπεις πια στην Ευρώπη. Κάποτε ήμασταν κι εμείς έτσι. Αλλά τώρα όλοι κοιτάζουμε κάτω, είμαστε θλιμμένοι κ.λπ. Αν και πιστεύω ότι αυτό οφείλεται πολύ και στα media που μιλούν συνέχεια για «κρίση».

Θέλω να πω, θυμάμαι μετά τον πόλεμο, είχα πολύ πολύ λιγότερα απ’ ό,τι έχουμε σήμερα, αλλά κανείς δεν μιλούσε για κρίση. Τώρα είμαστε ένα μάτσο ηλίθιοι που μανιπουλάρονται από τα μίντια, αυτή τη μενταλιτέ του Μπερλουσκόνι, τη βαρβαρότητα όλων αυτών των ψηλών τακουνιών, και του μέικ απ και της πλαστικής αισθητικής. Ω, Θεέ μου! Τα τακούνια πρέπει να είναι ψηλά, τα στήθη πρέπει να είναι μεγάλα, η αποπλάνηση να είναι πάντα παρούσα.

 

toscanibende

 

Ποιο θα ήταν το μήνυμά σας στους Ιταλούς, στους Ελληνες, στους Ευρωπαίους;

Εκείνο που είπε ο Κένεντι: μην περιμένεις να κάνει η χώρα σου κάτι για σένα, κάνε κάτι εσύ γι’ αυτήν. Πρέπει να πάρεις την μοίρα σου στα χέρια σου και να ρωτήσεις τον εαυτό σου στο τέλος της ημέρας: σήμερα κατανάλωσα περισσότερα απ’ όσα παρήγαγα; Αυτό είναι το ερώτημα.

Φυσικά υπάρχουν πολλοί που δεν φταίνε γι’ αυτό που συμβαίνει. Αλλά το να είσαι εργάτης δεν είναι αριστοκρατική συνθήκη. Μερικοί λένε «δουλεύω», «δουλεύω» αλλά δεν δουλεύουν. Και υπάρχουν νέοι άνθρωποι που ούτε δουλεύουν ούτε σπουδάζουν και αυτό δεν το καταλαβαίνω.

Δεν μπορείς να είσαι σε αυτή την κατάσταση. Δούλεψε! Μπορείς να βρεις μια δουλειά, επινόησε μια δουλειά μαζί με κάποιον άλλο, οργανώσου! Καθάρισε τον δρόμο και τότε κάτι μπορεί να συμβεί. Τέτοιου είδους προσπάθεια πρέπει να κάνουμε. Αν είσαι νέος, δεν γίνεται να μην κάνεις τίποτε. Εγώ είμαι  εβδομήντα και σας πληροφορώ ότι αν βγω έξω θα βρω δουλειά μέχρι το τέλος της μέρας. Και δεν λέω ότι πρέπει να βρω τη δουλειά που έχω σπουδάσει κ.λπ.

Βλακείες! Κάνε την οποιαδήποτε δουλειά, απλώς δούλεψε! Μάλλον δεν θέλουμε να δουλέψουμε γιατί οι άνθρωποι των σωματείων, οι κομμουνιστές, δαιμονοποίησαν τη δουλειά, την έκαναν να φαίνεται σαν κάτι αρνητικό: κάτι που κάνεις για το αφεντικό σου, τον κύριό σου, τον καπιταλιστή. Ma que cazzo!

Δείτε επίσης