Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Ένας άστεγος Δανδής περιφέρεται στην πόλη και η Αντα Τσεσμελή καταγράφει τη ζωή και τα όνειρά του. Την Τρίτη, στις 18.30, στο θέατρο Αριστοτέλειον, με τον Θανάση Βισκαδουράκη στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

-Ποιος είναι ο Σαρλό, ο άστεγος δανδής;

Εύστοχη ερώτηση! Βλέποντας κάποιος την αφίσα υποθέτει αυτομάτως πως ο Σαρλό είναι ο ηθοποιός ( Θ. Βισκαδουράκης ). Βλέποντας όμως το έργο διαπιστώνει πως ο Σαρλό είναι ο σκύλος της αφίσας! Είμαι της άποψης ότι διεισδύοντας στον ψυχισμό των τετράποδων φίλων μας καταφέρνουμε να αποκωδικοποιήσουμε συμπεριφορές που έχουν εκλείψει στους ανθρώπους.

Τα ζώα από ένστικτο ξέρουν και υποκλίνονται στην πάνσοφη νομοτέλεια της Φύσης. Η ευγνωμοσύνη  προς τη Ζωή και το Φως είναι η πρωτόλεια εκείνη συμπεριφορά που καθορίζει και ξεχωρίζει τα Ζώα από τον Άνθρωπο. Δεν είμαστε ευγνώμονες για όσα έχουμε διότι είναι δεδομένα.  Ένας γνήσιος δανδής λοιπόν, με εκλεπτυσμένους τρόπους, δε ξεχνάει ποτέ αυτόν που τον ευεργέτησε.

 

 

-Τον Σαρλό τον έχουμε καταγράψει ως έναν χαριτωμένο αλητάκο, γεμάτο βάσανα και…ανθρωπιά. Αλλά “δανδής”;

Επέλεξα το όνομα Σαρλό αρχικά διότι θαυμάζω τον Τσάρλι Τσάπλιν.  Όταν έφτασα στα μέσα του έργου έχοντας  δώσει  πια σάρκα και οστά στον ήρωα συνειδητοποίησα πως δεν του άξιζε το όνομα Σαρλό και έτσι τον βάφτισα Λεοντή. Περίεργο;  Καθόλου. Το ειδικό βάρος του ονόματος Σαρλό είναι τεράστιο, η ζωή του ήταν βασανιστικά θλιβερή αλλά η περσόνα που κατάφερε και αναδύθηκε μέσα από την απέραντη αυτή θλίψη έδωσε μόνο χαρά και γέλιο στο κοινό.

Έσπασε με τα δόντια του το σκληρό οστό της κοινωνίας και ρούφηξε όλο το μεδούλι κάνοντας το δημιουργία.  Πόση προσπάθεια κατέβαλε αυτός ο γιγαντιαίος καλλιτέχνης! Ο απόλυτος συνδυασμός ευφυΐας, ευγένειας, ταλέντου και υψηλής αισθητικής, ένας πραγματικός δανδής. 

 

 

Δεν θα μπορούσα λοιπόν σε έναν ηττοπαθή χαρακτήρα σαν του Λεοντή να δώσω ποτέ το όνομα Σαρλό μα ούτε και να του αποδώσω τον όρο δανδή, ενώ σε ένα αδέσποτο, θαρραλέο αγωνιστή σαν το σκυλί του έργου. το έκανα με μεγάλη ευκολία.

-Εσύ είσαι η συγγραφέας του έργου. Διαβάζω ότι πρόκειται για βιωματικό κείμενο.

Στις 28 Μαρτίου 2016 ανεβάσαμε τους Καθρέφτες στο κινηματοθέατρο Αλέξανδρος, μετά την παράσταση πέρασα έξω με τον Θανάση Κολαλά να καπνίσω ένα τσιγάρο, βαρύς ο ρόλος της Λίντα, ένα τσιγάρο δρόμος από την τρέλα μέχρι την λογική. Πήγα να καθίσω στο πρεβάζι και άκουσα ένα μουγκρητό, κοιμόταν ένας άστεγος, κουκουλωμένος τόσο βαριά που αμφιβάλω αν περνούσε να τον αγγίξει τόσο η σκόνη της πόλης όσο της παγκόσμιας κατάρρευσης που βιώναμε πέρσι τον χειμώνα.

 

 

Ζήτησα συγνώμη και απομακρύνθηκα, κοίταξα τον Θανάση και τού μοιράστηκα την σκέψη μου «Τι μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο σε αυτή τη κατάσταση;» Το έργο το κουβαλούσα μέσα μου μέχρι τις 18 Αυγούστου, βρισκόμουν Χαλκιδική και μέσω μιας βιωματικής εμπειρίας κατάφερα και έβαλα τελεία στο έργο. Το έργο αυτό το αφιερώνω στην Ζωή Μουμτζίδου , μου μίλησε για το Φώς και έδωσε πνοή στο όραμα μου

-Πόσο κοντά είναι η παράσταση σε όσα συμβαίνουν γύρω μας σήμερα;

Οι εικόνες του έργου είναι ακριβείς και ποιητικές ταυτόχρονα. Περιπλανήθηκα στις καβάντζες της Θεσσαλονίκης και πέρασα κάποια βράδια με τους άστεγους της μικρής μας πόλης. Δεν ήταν το βλέμμα τους λυπημένο, ήταν εγκαταλελειμμένο. Τα πρεζάκια και οι αλκοολικοί αποχή, δεν σήκωσαν το βλέμμα ποτέ από το πεζοδρόμιο.

Υπήρχαν όμως κάποιοι άστεγοι που θέλησαν να μου μιλήσουν, είναι αυτοί  που περνάνε απαρατήρητοι και κάθονται συνήθως στην νέα παραλία, στα αφώτιστα σημεία των πάρκων που παρατηρούν και δεν μοιράζονται τις σκέψεις τους διότι κανείς δεν τολμάει να τους κοιτάξει στα μάτια μη και μοιραστούν την κατάντια τους.

 

 

Στέκονται τα ξημερώματα στις σκιές του δρόμου και του μυαλού μας και αφορίζουν την ζωή έτσι όπως τους φέρθηκε. Κατέγραψα κάποιες προσωπικές τους ιστορίες, φλυαρίες… αστεία περιστατικά, ανούσιες λεπτομέρειες διότι μόνο αυτές οι πληροφορίες δεν αποτελούσαν απειλή στον μικρόκοσμο της ψυχής τους, δεν έμαθα για τις οικογένειες τους ποτέ, δεν αποκάλυψαν τους λόγους, τα πάθη και τις ήττες τους. Πήρα μαζί μου εκείνα τα βράδια μόνο το γέλιο τους και την υπέροχη φιλοξενία τους.

Η  εγκατάλειψη είναι σκληρή συνθήκη. Οι γονείς είναι αυτοί που κρατούν από το χέρι τα σπλάχνα τους στα πρώτα τους βήματα, οι γονείς είναι αυτοί που σε σηκώνουν όταν πέφτεις η σου δείχνουν τον τρόπο να σηκωθείς, οι γονείς γεννούν την ελπίδα στα παιδιά τους και αυτά την κουβαλάνε ως αποσκευή όλη τους τη ζωή…. Η ομορφότερη λέξη του κόσμου, ΟΙΚΟΓΈΝΕΙΑ είναι δεδομένη για πολλούς αλλά όχι για όλους. Αν δείτε κάποιον στον δρόμο να μιλάει μόνος του μην φοβηθείτε, μοιράζεται όλα αυτά που δεν τόλμησε να πει στους δικούς του.

 

 

-Ποιά είναι η ανταπόκριση του κόσμου; Πώς φεύγει από την παράσταση, τι σχολιάζει;

Όσοι έχουν παρακολουθήσει την παράσταση μέχρι τώρα  μας έχουν δώσει εξαιρετικό feedback.  Έχω την εντύπωση πως αυτό που ξαφνιάζει το κοινό είναι ο Θ.Βισκαδουράκης. Όντας ένας κωμικός ηθοποιός  το κοινό ίσως περιμένει να τον απολαύσει σε έναν κωμικό ρόλο.

Η ανατροπή είναι αναπόφευκτη, η σκληρή πραγματικότητα είναι ξεκάθαρη, για 90 λεπτά ο Θ. Βισκαδουράκης συνδιασκέπτεται με τον εαυτό του προσπαθώντας να πείσει πρώτα τον εαυτό του και μετά την κοινωνία πως η συγχώρεση είναι υπόθεση προσωπική.

 

 

Μόνον ένας ταρτούφος περιμένει την συγχώρεση από τον άλλον, τα τελώνια εξαφανίζονται όταν εμείς μόνοι δώσουμε άφεση αμαρτιών στον ίδιο μας τον εαυτό.  Η αίσθηση που πλανάτε στο τέλος του έργου είναι αισιόδοξη και εμπεριέχει λύτρωση.

-Πώς επελέγη ο Θανάσης Βισκαδουράκης για τον πρωταγωνιστικό ρόλο;

Η Εύη Σιαμαντά είναι ο συνδετικός κρίκος. Με τον Θανάση γνωρίζονται από παλιά, την εποχή που η Εύη ζούσε στην Αθήνα. Όταν της μίλησα για το έργο μου πρότεινε να μιλήσω με τον Θ. Βισκαδουράκη. Η επιλογή του ηθοποιού είναι εύστοχη διότι η κωμικοτραγικές ιστορίες που αφηγείται του είναι second nature αυτό όμως που ανατρέπει όλα τα δεδομένα είναι ο εσωτερικός διάλογος, εκεί πιστεύω πως καταξιώνεται η θεατρική του στόφα.

 

 

-Εσύ ζεις και κινείσαι μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Πού είναι πιο έντονη η ένδεια; Πιο άγριες οι καθημερινές εικόνες;

Δεν θα έλεγα πως ζω μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης αλλά η μηνιαία μου επίσκεψη στην Αθήνα όπου πάω και διδάσκω στην σχολή PMTP της Σίας Κοσκινά, θεατρικό μονόλογο, μου δίνει  την ευκαιρία να παρατηρώ και να συγκρίνω. Όχι τις δύο πόλεις, δεν συγκρίνονται αυτές οι δύο πόλεις.

Η Αθήνα πια θυμίζει Ν.Υ, πανσπερμία εθνικοτήτων, πολυγλωσσία, και αδιαφορία.  Αυτό που συγκρίνω είναι το τότε με το τώρα στην Ελλάδα εν γένει. Τα αυτοκίνητα παλιά τρέχανε γρήγορα και μπαίνανε στις στροφές  με τις μπάντες, όπως ακριβώς βίωνε την καθημερινότητα ο μέσος Έλληνας του 82’.

Τρέχανε οι εξελίξεις και όλοι με το κεφάλι ψηλά κάλπαζαν να τις προλάβουν. Η Ζωή συνεχώς ηχούσε με κρεσέντο, ο κόσμος χαμογελούσε, κατέβαζαν τα παράθυρα των αυτοκινήτων τα αρσενικά στις πόλεις  και λέγανε κανα φαιδρό και σφύριζαν, δεν υπήρχαν κηφήνες, δεν το επέτρεπε το σύστημα.

 

 

Σήμερα στις ίδιες πόλεις,  οι σκυφτοί ώμοι είναι σήμα κατατεθέν, τα παράθυρα στα φανάρια μένουν ερμητικά κλειστά γιατί στο κόκκινο όλοι παίρνουν το κινητό στο χέρι και τσεκάρουν τα επιφανή λαικ στις αναρτήσεις τους, γέμισε ο τόπος νεολαία κηφήνες, το επιτάσσει το σύστημα.

Με επισκοτίζει η εικόνα της  Ελλάδας, την τιμάω με όποιον τρόπο μπορώ, καλλιτεχνικό η μορφωτικό.  Διαπιστώνω πως η χειρότερη εικόνα που χαλάει την αισθητική μου είναι πως οι Έλληνες  έχουν μετατρέψει σε πηλοφόρι  τόσο την δημόσια περιουσία όσο και την ψυχή τους.

Σε κάθε «φανάρι»  αναίσχυντα εγκαταλείπουν την προσπάθεια, σκορπίζονται στα ασήμαντα και μόλις ακούσουν το αλύχτημα των αδέσποτων σκύλων  κατεβάζουν ακόμα πιο ηττημένοι του ώμους. Περνάμε δύσκολα, χρήμα δεν υπάρχει , το γνωρίζω, οι ώμοι μας όμως πρέπει  είναι πίσω, όρθιοι, στητοί. Είμαστε οφειλέτες στη Ζωή και πάση θυσία πρέπει να την ξοφλήσουμε.

 

 

-Το να φύγεις να ζήσεις στο εξωτερικό το σκέφτεσαι, περνά από το μυαλό σου;

Μετά το πανεπιστήμιο στο Λονδίνο ταξίδεψα με interrail  για έναν ολόκληρο χρόνο. Αν μου ζητήσει κανείς να κάνω ταμείο σήμερα θα του πω πως μετά από τον ερχομό των παιδιών μου στον κόσμο (όχι τη μητρότητα) το επόμενο μεγαλύτερο επίτευγμα μου ήταν τα ταξίδια που έχω κάνει.

Τα αγόρια μου σε δυο χρόνια ενηλικιώνονται, σκοπεύουν να σπουδάσουν στην Ολλανδία. Όμορφα, γερά μυαλά με ταξιδιάρικη ψυχή. Δεν βλέπω τον λόγο να μένω πια καθηλωμένη στην Ελλάδα όταν φύγουν. Το επάγγελμα μου ως καθηγήτρια και συγγραφέας μου επιτρέπει να μοιράζω τον χρόνο μου, επιθυμώ να το κάνω.

Η γραφή αρωγός σε κάθε προορισμό, η μνήμη πολλές φορές είναι υδαρής, ρευστή και παραποιεί σε βάθος χρόνου την πραγματική συνθήκη που βιώσαμε. Εκεί  λοιπόν αναλαμβάνει δράση η «φίλη» γραφή. Καταγράφει την πεμπτουσία της αίσθησης  που νιώθουμε.

Είναι περιλάλητο πως όταν μεταφέρουμε δια του λόγου μια εμπειρία αυτή πλευροκοπείται από εξωτερικούς παράγοντες που επιδρούν επάνω μας εκείνη τη στιγμή. Τα όποια καλά χρόνια που μου απομένουν θα τα αφιερώσω λοιπόν στα ταξίδια και τη συγγραφή. Ναι, η γραφή είναι λυτρωτικό ταξίδι. Αυτή θα με οδηγήσει στην Ιθάκη μου.

 

 

-Τι άλλα πράγματα ετοιμάζεις;

Στις 27 Δεκεμβρίου το Κέντρο Πολιτισμού της Π.Κ.Μ και η Θεματική Αντιπεριφέρεια Τουρισμού και Πολιτισμού της Π.Κ.Μ στην πρώτη τους συνεργασία με την Λυρική Σκηνή Κεντρικής Μακεδονίας  διοργανώνουν Χριστουγεννιάτικο Gala με τα ωραιότερα αποσπάσματα από όπερες μέσα σε μια λυρική κωμωδία « Η όπερα βγήκε από τον Παράδεισο» της Κασσάνδρας Δημοπούλου όπου υπογράφω την σκηνοθεσία. Αρχές του 2017 θα ολοκληρωθεί το sequel  του βραβευμένου μου θεατρικού έργου Καθρέφτες – Καθρέφτες ΙΙ (σε συγγραφή  Δ. Μποσκαινου)  και μετά αποσύρομαι για να ολοκληρώσω τις θεατρικές σπουδές μου επάνω στον θεατρικό μονόλογο δίπλα στον διακεκριμένο Oscar winner Kevin Spacey στο Λονδίνο και με μεγάλη προσμονή να ξεκινήσω την συγγραφή του πρώτου μου βιβλίου Nostalgia.

 

 

INFO:

Το Θέατρο Αριστοτέλειον στο πλαίσιο της κοινωνικής του πολιτικής, θα διαθέσει τα έσοδα της παράστασης, «Σαρλό, ο άστεγος δανδής» της Άντας Τσεσμελή – Edwards, με τον Θανάση Βισκαδουράκη, που θα δοθεί την Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2016, στις 18:30 στο Θέατρο Αριστοτέλειον, στο Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοιας Κεντρικής Μακεδονίας, για την στήριξη του προγράμματος αστέγων και για τα παιδιά με νοητική στέρηση του Κ.Κ.Π.Κ.Μ

Η συγγραφέας θα επιθυμούσε να ευχαριστήσει το Θέατρο Αριστοτέλειον, τον Θανάση Βισκαδουράκη και όλους τους συντελεστές που μόχθησαν για το αποτέλεσμα. Τον Κωνσταντίνο Παγιάτη που έγραψε την πρωτότυπη μουσική για το έργο και κυριολεκτικά «έντυσε μοναδικά» την απογυμνωμένη ψυχή του ήρωα. Τον Θανάση Κολαλά, σταθερή αξία στην προσωπική και επαγγελματική ζωή της, που κατάφερε να μεταφέρει τον υλικό και φανταστικό κόσμο του Σαρλό επί σκηνής και τον Παναγιώτη Κουντουρά που πήρε όλες τις πληροφορίες και έδωσε τεχνική δομή σε όλο το έργο.

Δείτε επίσης