Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

των: Διονύση Σιμόπουλου και Αλέξη Δεληβοριά:

Παρόλο που η Κίνα ίδρυσε το πρώτο της ερευνητικό κέντρο πυραυλικής το 1956, οι έρευνες και τα πειράματα με πυραύλους υγρών καυσίμων δεν προχώρησαν με τον ίδιο έντονο ρυθμό όσο τα αντίστοιχα στην τότε Σοβιετική Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες που είχαν εξ αρχής εμπλακεί σε έναν ανταγωνισμό για την αποστολή επανδρωμένων αποστολών στη Σελήνη.

Έκτοτε όμως το πυραυλικό πρόγραμμα της Κίνας δημιούργησε, αργά αλλά σταθερά, όλη εκείνη την τεράστια υποδομή που χρειάζεται ένα διαστημικό πρόγραμμα, μεταξύ των οποίων και του νέους πυραύλους-φορείς που απαιτούνται για την τοποθέτηση δορυφόρων σε τροχιά γύρω από τη Γη.

Όλοι οι πύραυλοι της Κίνας φέρουν σήμερα τα αρχικά CZ, από την κινεζική λέξη «Τσανγκζένγκ» την οποία είχε χρησιμοποιήσει ο Πρόεδρος Μάο Τσε Τουνγκ για να περιγράψει τη περίφημη «Μεγάλη Πορεία» του (1934-36), που 15 χρόνια αργότερα τον οδήγησε στην εξουσία. Οι πύραυλοι αυτοί αναπτύχθηκαν αργά αλλά μεθοδικά με αποτέλεσμα, στις 24 Απριλίου 1970, να επιτευχθεί η τοποθέτηση σε τροχιά του πρώτου τεχνητού δορυφόρου της Κίνας που ονομάζονταν «Μάο 1».

 

 

Επρόκειτο για μία, κυριολεκτικά, «ηλεκτρονική μπάλα» με βάρος 180 κιλών που μετέδιδε από το Διάστημα το κινεζικό εμβατήριο «Η Ανατολή είναι Κόκκινη». Ο πύραυλος εκείνος (CZ-1) αποτελείτο από τρεις ορόφους με συνολικό ύψος 30 μέτρων, διάμετρο 2,1 μέτρων, και την ικανότητα να τοποθετεί σε τροχιά ύψους 440 χιλιομέτρων δορυφόρους με βάρος μέχρι 300 κιλά. Με την πρώτη εκείνη εκτόξευση η Κίνα έγινε η πέμπτη χώρα στον κόσμο της οποίας οι πύραυλοι είχαν την ικανότητα να εκτοξεύουν δορυφόρους στο Διάστημα.

Έκτοτε η ανάπτυξη της πυραυλικής στην Κίνα ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακή, παρ’ όλο που ακόμη υπολείπεται κατά πολύ από τις δυνατότητες που έχουν σήμερα τα αντίστοιχα προγράμματα της Ρωσίας, της Ευρώπης, και της Αμερικής.

Ο μεγαλύτερος πύραυλος που χρησιμοποιεί τα τελευταία χρόνια η Κίνα είναι ο CZ-4 με ύψος 45 μέτρων και διάμετρο 4 μέτρων. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1988 και έχει την ικανότητα να τοποθετεί σε χαμηλή τροχιά δορυφόρους βάρους μέχρι πέντε τόνων.

Έτσι, τα τελευταία 30 χρόνια η Κίνα έχει στείλει στο Διάστημα δεκάδες δορυφόρους γήινων εφαρμογών, τηλεπικοινωνιών, μετεωρολογίας και επιστημονικών ερευνών, και έχει ήδη καταρτίσει ένα αρκετά φιλόδοξο πρόγραμμα ανάπτυξης των Διαστημικών της σχεδίων.

Αποτέλεσμα αυτής της ανάπτυξης ήταν και η χρήση των κινεζικών πυραύλων και από άλλες χώρες, λόγω χαμηλότερου κόστους, για την τοποθέτηση των δορυφόρων τους σε γήινη τροχιά. Η διαθεσιμότητα των Διαστημικών υπηρεσιών της Κίνας και σε ξένους πελάτες άρχισε το 1986 με αποκορύφωμα την επανατοποθέτηση σε τροχιά του αμερικανικού δορυφόρου «Westar 6».

 

 

Ο τηλεπικοινωνιακός αυτός δορυφόρος είχε αρχικά τοποθετηθεί σε χαμηλότερη από την απαιτούμενη τροχιά από το αμερικανικό Διαστημικό Λεωφορείο «Τσάλεντζερ» το 1984. Έτσι, οι αστροναύτες του Διαστημικού Λεωφορείου «Ντισκάβερυ» περισυνέλεξαν τον δορυφόρο αυτό και τον επέστρεψαν πίσω στη Γη όπου και επιδιορθώθηκε. Αργότερα μετονομάστηκε σε «AsiaSat» και τοποθετήθηκε για δεύτερη φορά στο Διάστημα από έναν κινεζικό πύραυλο CZ.

Με την βοήθεια τέτοιων πυραύλων η Κίνα σχεδιάζει να τοποθετήσει σε τροχιά 35 συνολικά δορυφόρους τηλεπικοινωνιών, μετεωρολογίας, ναυτιλίας, επιστημονικών ερευνών και γήινων εφαρμογών στα επόμενα μερικά χρόνια. Το γόητρο όμως της τοποθέτησης Κινέζων αστροναυτών στο Διάστημα, είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα κύρια και άμεσα ενδιαφέροντά τους.

Το επανδρωμένο αυτό πρόγραμμα ξεκίνησε στις αρχές της περασμένης δεκαετίας και βασίστηκε σε τεχνογνωσία που πήραν από τους Ρώσους, γι’ αυτό άλλωστε και το διαστημόπλοιο «Σεντζού» μοιάζει πολύ με το ρωσικό «Σογιούζ».

Το διαστημικό αυτό όχημα αποτελείται από τρία κύρια τμήματα: την τροχιακή μονάδα, την μονάδα υπηρεσίας και τον θαλαμίσκο επιστροφής στη Γη. Ο τροχιακός θάλαμος είναι αυτόνομος και έχει τους δικούς του μηχανισμούς προώθησης και οδήγησης, αλλά όταν εισέρχεται στην ατμόσφαιρα καταστρέφεται όπως άλλωστε συμβαίνει και με τον θάλαμο υπηρεσίας. Η μόνη μονάδα η οποία επιβιώνει από την τριβή της με την γήινη ατμόσφαιρα είναι ο θαλαμίσκος που θα μεταφέρει τους αστροναύτες.

Το διαστημόπλοιο «Σεντζού» μπορεί να μεταφέρει μέχρι δύο αστροναύτες και η πρώτη του δοκιμαστική πτήση, χωρίς πλήρωμα, έγινε στις 19 Νοεμβρίου 1999. Η διάρκεια της πρώτης αυτής πτήσης ήταν 21 ώρες και 11 λεπτά μετά από 14 συνολικά τροχιές γύρω από τη Γη.

 

 

Επτά ημέρες αργότερα επέστρεψε και η τροχιακή μονάδα που καταστράφηκε στην γήινη ατμόσφαιρα. Η δεύτερη δοκιμή του διαστημοπλοίου έγινε στις 9 Ιανουαρίου 2001, διήρκεσε 7 σχεδόν ημέρες και δοκίμασε τα συστήματα διαβίωσης των αστροναυτών, ενώ η τρίτη δοκιμή έγινε 14 μήνες αργότερα τον Μάρτιο του 2002 με τα ίδια χαρακτηριστικά. Η τέταρτη δοκιμαστική εκτόξευση έγινε στα τέλη του 2002 και η πετυχημένη του επιστροφή στις 5 Ιανουαρίου του 2003.

Για την τοποθέτηση σε τροχιά του διαστημοπλοίου χρειάστηκε να διαμορφωθεί ένας νέος πύραυλος που έχει πλέον την δυνατότητα να μεταφέρει φορτίο 12 τόνων. Έτσι το επανδρωμένο πρόγραμμα της Κίνας ήταν έτοιμο για την πρώτη πτήση Κινέζου αστροναύτη που έγινε τελικά το Φθινόπωρο του 2003, με δεύτερη πτήση δύο αστροναύτες στο ίδιο διαστημόπλοιο τον Οκτώβριο του 2005.

Για την νέα αυτή φάση του Διαστημικού της Προγράμματος η Κίνα έχει ήδη κατασκευάσει τις απαραίτητες βοηθητικές εγκαταστάσεις για την συναρμολόγηση των πυραύλων και των διαστημοπλοίων σε μία απομονωμένη περιοχή στην Έρημο Γκόμπι, 1.600 χιλιόμετρα δυτικά του Πεκίνου.

Έχει γίνει επίσης η εγκατάσταση του νέου εξοπλισμού των τεσσάρων πλοίων παρακολούθησης της πτήσης, τρία από τα οποία βρίσκονται εν πλω στον Ειρηνικό, τον Ινδικό και τον Ατλαντικό ωκεανό, ενώ έχει ολοκληρωθεί επίσης και η εγκατάσταση των τηλεμετρικών και τηλεπικοινωνιακών σταθμών στη Ναμίμπια, πάνω από την οποία αρχίζει ο δρόμος της επιστροφής των διαστημοπλοίων τα οποία προσεδαφίζονται στη Μογγολία.

Ήδη, οι πρώτοι Κινέζοι αστροναύτες, που είναι πιλότοι στην πολεμική αεροπορία της Κίνας, εκπαιδεύονται σε ειδικές εγκαταστάσεις στο Πεκίνο υπό την καθοδήγηση των δύο πρώτων Κινέζων κοσμοναυτών που είχαν εκπαιδευτεί επί δύο χρόνια (1996-1998) στις εγκαταστάσεις προετοιμασίας των ρώσων κοσμοναυτών έξω από τη Μόσχα. Τέλος, ένα νέο Κέντρο Ελέγχου 50 χιλιόμετρα στα βορειοδυτικά του Πεκίνου βρίσκεται σε λειτουργία.

 

 

Με την έναρξη του επανδρωμένου της προγράμματος η Κίνα έχει αρχίσει ήδη να προγραμματίζει και την εγκατάσταση μόνιμων Διαστημικών Σταθμών. Μια τέτοια όμως προοπτική πρέπει να περιμένει αρκετά ακόμη χρόνια, αν και υπολογίζεται ότι οι τροχιακές μονάδες από κάθε επανδρωμένη αποστολή θα μπορούσαν ίσως να δημιουργήσουν σιγά-σιγά μια πρώτη υποδομή ενός τέτοιου εγχειρήματος. Τα διαθέσιμα όμως χρήματα είναι προς το παρόν περιορισμένα και τέτοιου είδους «πολυτέλειες» βρίσκονται ακόμη στη σφαίρα της φαντασίας.

Παρόλα αυτά οι Κινέζοι έχουν βάλλει κι έναν ακόμη στόχο στα επανδρωμένα διαστημικά τους σχέδια: ο επόμενος αστροναύτης που θα περπατήσει στην επιφάνεια της Σελήνης να είναι Κινέζος. Γιατί όχι άλλωστε, αφού λέγεται ότι ο πρώτος αστροναύτης της ανθρωπότητας ήταν μάλλον Κινέζος!

Σύμφωνα με τις παραδόσεις που έχουν φτάσει μέχρι τις μέρες μας κάποιος Κινέζος μανδαρίνος ονόματι Βαν Που είχε πριν από 4.000 χρόνια κατασκευάσει μια συσκευή με δύο χαρταετούς δεμένους μεταξύ τους. Σύμφωνα με το σχέδιό του η κατασκευή αυτή με την βοήθεια 47 πυραύλων που είχε προσαρμόσει στο πίσω μέρος του καθίσματός του θα κατόρθωνε να κάνει το πρώτο επανδρωμένο ταξίδι στη Σελήνη. Δυστυχώς ένας από τους πυραύλους προκάλεσε την ανάφλεξη του «διαστημοπλοίου» του με οικτρά αποτελέσματα για τον πρώτο αυτόν επίδοξο αστροναύτη.

 

 

Σήμερα πάντως τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά, και οι διαστημικές συσκευές της Κίνας είναι πολύ πιο εξελιγμένες από αυτές του αρχαίου τους προγόνου. Αλλά και οι εγκαταστάσεις των Κέντρων Εκτόξευσης Πυραύλων είναι κι αυτές κατασκευασμένες με μεγάλη προσοχή.

Τα τέσσερα αυτά πυραυλικά συμπλέγματα της Κίνας είναι εγκαταστημένα σε απόμακρες και ερημικές περιοχές, όπως για παράδειγμα το Κέντρο Εκτόξευσης Τζιουκουάν στη βόρεια Έρημο Γκόμπι κοντά στη Μογγολία. Τα άλλα τρία κέντρα βρίσκονται: το Ταϊγουάν 100 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Πεκίνου, το Ξιτσάνγκ στη νότια Κίνα κοντά στη Βιρμανία και ένα τρίτο στη νήσο Χαϊνάν στις νότιες ακτές της Κίνας στα ανοιχτά του Βιετνάμ, ενώ η εκτόξευση του πρώτου Κινέζου αστροναύτη έγινε από το Κέντρο Εκτοξεύσεων Τζιουκουάν.

Στα χρόνια που έρχονται η εγκατάσταση όλο και πιο νέων Διαστημικών Κοσμοδρομίων αναμένεται να επεκταθεί και σε πολλές ακόμη χώρες, αφού, όπως φαίνεται, το μέλλον του ανθρώπου βρίσκεται εκεί έξω.

 

 

Δείτε επίσης