Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Ο σερ Τζον Κίγκαν υπήρξε ο διασημότερος εν ζωή θεωρητικός του πολέμου τον 20ο αιώνα. Πέθανε σαν σήμερα προ τετρετίας και, πριν πεθάνει, έγραψε αρκετά βιβλία και είπε αρκετές σοφές κουβέντες.

«Η θεωρητική διδασκαλία μιας μάχης είναι όντως σημαντική», παραδέχεται ο σερ Τζον Κίγκαν. «Παρ’ όλα αυτά όταν έρχεται η ώρα της πράξης, κατά βάση η εμπειρία είναι εκείνη που αποτελεί την πιο χρήσιμη αρετή». Μια μάλλον γενναία τοποθέτηση, αφού ο ίδιος δεν έχει λάβει ποτέ μέρος σε μάχη όπως ομολογεί σε ένα βιβλίο του: «Εχω αρχίσει να υποψιάζομαι όλο και περισσότερο ότι έχω πολύ μικρή ιδέα για το τι είναι μια μάχη στην πραγματικότητα…».

Βεβαίως, η ειλικρίνειά του ουδόλως ακυρώνει την πανθομολογούμενη βαθιά γνώση του στο θέμα. Ο Κίγκαν σπούδασε στην Οξφόρδη και υπήρξε επί 26 χρόνια καθηγητής Στρατιωτικής Ιστορίας στη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία του Σάντχερστ (1960-1986) καθώς και συνεργάτης επί σειρά ετών της βρετανικής εφημερίδας «Daily Telegraph» για αμυντικά θέματα. Εχει γράψει περισσότερα από 20 βιβλία με θέμα τον πόλεμο, μεταξύ των οποίων και το περίφημο «Ιστορία του πολέμου» (στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Λιβάνη). Μια συνολικά εντυπωσιακή κατάθεση δουλειάς στο αντικείμενο της συζήτησής μας.

 

 

Ταυτόχρονα, αποδέχεται ότι υπάρχουν και οι -πώς να τους πει κανείς;- πιο ταλαντούχοι λαοί στο συγκεκριμένο… σπορ: «Το πολεμικό ένστικτο είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένο ανάμεσα στους Αγγλοσάξονες, ενώ είναι φυσικά αληθές ότι οι Γερμανοί συνήθιζαν να είναι πολύ ικανοί πολεμιστές. Αν και σε ένα πεδίο μάχης το αν κάποιος πεθάνει, ζήσει ή ακόμη αναδειχθεί ήρωας είναι κυρίως θέμα τύχης. Κάθε μάχη είναι κι ένα μακελειό. Οπως η μάχη του Σομ του 1916, κατά την άποψή μου η πιο φονική μάχη της ανθρώπινης ιστορίας. Κι ενώ ποτέ το στοιχείο της έκπληξης δεν μπορεί να αποκλειστεί σε μια μάχη, είναι επίσης αληθές ότι συνήθως η νίκη πηγαίνει στον πιο δυνατό».

Οι αγαπημένες ταινίες του σερ Κίγκαν είναι το «Ζουλού» και η «Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν». «Ειδικά το πρώτο μέρος», διευκρινίζει. Οσο για την πολεμική λογοτεχνία που, αν μη τι άλλο, βρίσκεται πολύ κοντά στο αντικείμενό του, εδώ ο σερ Κίγκαν αιφνιδιάζει, όπως ίσως θα έκανε στο φινάλε της επίθεσής του ένας δεξιοτέχνης στρατηγός: «Ξέρετε, δεν μου αρέσει και πολύ…».*

Δείτε επίσης